Peer group

Schools are important social environments in which elementary school children develop relationships and construct meanings about themselves through everyday interactions. However, social interaction and children’s identity formation are often examined as separate aspects of development. This study aimed to analyze the forms and experiences of children’s social interaction in elementary school and to understand how these experiences contribute to children’s understanding of themselves and their social positions within school groups. This study employed a qualitative approach with a case study design at SDN 30 Kota Baubau, Southeast Sulawesi, Indonesia. Data were collected through observation, semi-structured interviews, and documentation involving 12 elementary school students, five teachers, and three parents or guardians. Data were analyzed interactively through data condensation, coding, categorization, thematic presentation, and conclusion verification. The findings show that children’s social interactions occur actively through classroom learning, group work, and play activities, involving communication, cooperation, role-sharing, mutual assistance, participation, and adjustment. Experiences of acceptance, involvement, friendship, and rejection also provide children with social experiences that are interpreted in understanding themselves and their positions within peer groups. Viewed through Symbolic Interactionism, children’s identities develop dynamically through interaction and interpretation of social responses. Thus, elementary schools function not only as academic learning environments but also as social spaces for children’s identity formation.

مدارس به‌عنوان محیط‌های اجتماعی مهمی شناخته می‌شوند که در آن‌ها کودکان دبستانی از طریق تعاملات روزمره، روابط خود را شکل داده و معانی مربوط به خود را می‌سازند. با این حال، تعامل اجتماعی و شکل‌گیری هویت کودکان اغلب به‌عنوان جنبه‌هایی جداگانه از رشد مورد بررسی قرار گرفته‌اند. هدف این پژوهش تحلیل اشکال و تجارب تعامل اجتماعی کودکان در مدرسه ابتدایی و درک چگونگی تأثیر این تجارب بر فهم کودکان از خود و جایگاه اجتماعی‌شان در گروه‌های مدرسه بود. این مطالعه با رویکرد کیفی و با طرح مطالعه موردی در مدرسه SDN 30 شهر Baubau، سولاوسی جنوب شرقی، اندونزی انجام شد. داده‌ها از طریق مشاهده، مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته و اسناد، با مشارکت ۱۲ دانش‌آموز دبستانی، پنج معلم و سه والد یا سرپرست جمع‌آوری شد. داده‌ها به‌صورت تعاملی از طریق تقطیع داده‌ها، کدگذاری، مقوله‌بندی، ارائه‌ی تماتیک و اعتبارسنجی نتایج تحلیل شدند. یافته‌ها نشان می‌دهد که تعاملات اجتماعی کودکان به‌صورت فعال از طریق یادگیری کلاسی، کار گروهی و فعالیت‌های بازی، شامل ارتباط، همکاری، تقسیم نقش، کمک متقابل، مشارکت و سازگاری رخ می‌دهد. تجارب پذیرش، درگیری، دوستی و طرد نیز برای کودکان تجارب اجتماعی فراهم می‌کند که در فهم خود و جایگاه‌شان در گروه همسالان تفسیر می‌شود. از منظر کنش متقابل نمادین، هویت کودکان به‌صورت پویا از طریق تعامل و تفسیر پاسخ‌های اجتماعی شکل می‌گیرد. بنابراین، مدارس ابتدایی نه‌تنها به‌عنوان محیط‌های یادگیری علمی بلکه به‌عنوان فضاهای اجتماعی برای شکل‌گیری هویت کودکان عمل می‌کنند.

Peer Recovery Support Services are increasingly integrated into child welfare contexts to support parents with substance use disorders, yet there is limited research on how peer support specialists understand their role identity and enact core peer values within systems with conflicting value structures. This qualitative study explores the values, identity, and role boundaries of peer support specialists working with child welfare-involved parents. Drawing on in-depth interviews with twenty certified peer support specialists, we examine how peers define recovery-oriented practice, utilize lived experience, and navigate tensions between relational, autonomy-centered peer work and the demands of the child welfare system. Findings highlight three core principles of peer work - purposeful use of lived experience, relational equality characterized as “walking alongside,” and peer autonomy – and provide insight into how peer support specialists protect these principles in the child welfare context. Participants describe how maintaining fidelity to the peer support specialist role requires education, active negotiation, and boundary setting with courts, child welfare agencies, and multidisciplinary teams. This study contributes to the knowledge base on peer support for parents impacted by both substance use disorder and child welfare involvement. By centering the perspectives of peer support specialists, we identify organizational and systems-level conditions that support successful integration of peer support in child welfare systems while preserving its foundational values.

خدمات حمایت بهبودی همتا به طور فزاینده‌ای در زمینه‌های رفاه کودک برای حمایت از والدین دارای اختلال مصرف مواد ادغام می‌شوند، اما پژوهش‌های محدودی درباره چگونگی درک متخصصان حمایت همتا از هویت نقش خود و اجرای ارزش‌های اصلی همتا در نظام‌هایی با ساختارهای ارزشی متعارض وجود دارد. این مطالعه کیفی به بررسی ارزش‌ها، هویت و مرزهای نقش متخصصان حمایت همتا که با والدین درگیر با رفاه کودک کار می‌کنند، می‌پردازد. با بهره‌گیری از مصاحبه‌های عمیق با بیست متخصص حمایت همتای دارای گواهینامه، بررسی می‌کنیم که همتاها چگونه عمل مبتنی بر بهبودی را تعریف می‌کنند، از تجربه زیسته بهره می‌گیرند و تنش‌های میان کار همتای رابطه‌محور و مبتنی بر خودمختاری و الزامات نظام رفاه کودک را مدیریت می‌کنند. یافته‌ها سه اصل اساسی کار همتا—استفاده هدفمند از تجربه زیسته، برابری رابطه‌ای که به عنوان «همراهی کردن» توصیف می‌شود، و خودمختاری همتا—را برجسته می‌سازد و بینشی درباره چگونگی حفاظت متخصصان حمایت همتا از این اصول در زمینه رفاه کودک ارائه می‌دهد. مشارکت‌کنندگان توضیح می‌دهند که حفظ وفاداری به نقش متخصص حمایت همتا مستلزم آموزش، مذاکره فعال و تعیین مرز با دادگاه‌ها، سازمان‌های رفاه کودک و تیم‌های چندرشته‌ای است. این مطالعه به پایگاه دانشی حمایت همتا برای والدینی که هم از اختلال مصرف مواد و هم از درگیری با نظام رفاه کودک متأثر شده‌اند، می‌افزاید. با محوریت قرار دادن دیدگاه‌های متخصصان حمایت همتا، شرایط سازمانی و سطح نظام را که از ادغام موفق حمایت همتا در نظام‌های رفاه کودک پشتیبانی می‌کند و در عین حال ارزش‌های بنیادین آن را حفظ می‌کند، شناسایی می‌کنیم.

Lectures as a primary method for knowledge transmission often fail to foster deep conceptual understanding among students. To investigate whether enabling peer discussion enhances learning outcomes, 88 undergraduate students from a Saudi medical school were randomly assigned to four experimental conditions: a lecture-only group, a peer-learning-only group, a peer-learning-followed-by-lecture group, and a lecture-followed-by-peer-learning group. A comprehensive concept retrieval test was administered before and after the intervention to isolate and evaluate the specific instructional effects of each approach separately. Pre-test scores showed no significant differences among the four groups, confirming successful randomization and equivalent baseline knowledge. Post-intervention test results revealed substantial variations in performance across the groups. Mean test scores (with standard deviations) were: lecture-only = 23.09 (2.84), peer-learning-only = 31.05 (3.94), lecture-then-peer-learning = 47.30 (5.75), and peer-learning-then-lecture = 49.55 (7.06). Statistical analysis demonstrated that combining lectures with peer learning significantly outperformed single-method instructional approaches ( p < 0.001 for both comparative evaluations), regardless of the order in which the two methods were implemented. Furthermore, peer learning in isolation produced significantly higher test scores compared to the traditional lecture-only strategy ( p = 0.05). These findings demonstrate that integrating peer learning with traditional lectures yields superior academic achievement compared to relying on lectures alone. Furthermore, the strong performance observed in the peer-learning-only condition highlights its promise as a highly effective standalone pedagogical strategy for medical education.

سخنرانی‌ها به عنوان روش اصلی انتقال دانش، اغلب در پرورش درک عمیق مفهومی در میان دانشجویان ناکام می‌مانند. به منظور بررسی اینکه آیا امکان‌پذیر ساختن بحث همتایان می‌تواند پیامدهای یادگیری را بهبود بخشد، ۸۸ دانشجوی کارشناسی از یک دانشکده پزشکی در عربستان سعودی به طور تصادفی به چهار وضعیت آزمایشی تقسیم شدند: گروه فقط سخنرانی، گروه فقط یادگیری همتایان، گروه یادگیری همتایان به دنبال سخنرانی، و گروه سخنرانی به دنبال یادگیری همتایان. یک آزمون جامع بازیابی مفاهیم پیش از مداخله و پس از آن اجرا شد تا اثرات آموزشی خاص هر رویکرد به طور جداگانه ایزوله و ارزیابی شود. نمرات پیش‌آزمون تفاوت معناداری میان چهار گروه نشان نداد و این امر تصادفی‌سازی موفق و برابری دانش پایه را تأیید کرد. نتایج آزمون پس از مداخله تفاوت‌های قابل توجهی در عملکرد گروه‌ها نشان داد. میانگین نمرات آزمون (با انحراف معیار) به شرح زیر بود: فقط سخنرانی = ۲۳٫۰۹ (۲٫۸۴)، فقط یادگیری همتایان = ۳۱٫۰۵ (۳٫۹۴)، سخنرانی سپس یادگیری همتایان = ۴۷٫۳۰ (۵٫۷۵)، و یادگیری همتایان سپس سخنرانی = ۴۹٫۵۵ (۷٫۰۶). تحلیل آماری نشان داد که ترکیب سخنرانی با یادگیری همتایان به طور معناداری از رویکردهای آموزشی تک‌روشی بهتر عمل می‌کند (p < ۰٫۰۰۱ برای هر دو مقایسه)، صرف‌نظر از ترتیب اجرای این دو روش. افزون بر این، یادگیری همتایان به تنهایی نمرات آزمون به طور معناداری بالاتری نسبت به راهبرد سنتی فقط سخنرانی ایجاد کرد (p = ۰٫۰۵). این یافته‌ها نشان می‌دهد که ادغام یادگیری همتایان با سخنرانی‌های سنتی، موفقیت تحصیلی برتری نسبت به اتکای صرف بر سخنرانی‌ها به همراه دارد. همچنین، عملکرد قوی مشاهده‌شده در وضعیت فقط یادگیری همتایان، نویدبخش بودن آن را به عنوان یک راهبرد آموزشی مستقل و بسیار مؤثر برای آموزش پزشکی برجسته می‌کند.

Mental health is a growing global concern, prompting interest in AI-driven solutions to expand access to psychosocial support. Peer support , grounded in lived experience, offers a valuable complement to professional care. However, variability in training, effectiveness, and definitions raises concerns about quality, consistency, and safety. Large Language Models (LLMs) present new opportunities to enhance peer support interactions, particularly in real-time, text-based interactions. We present and evaluate an AI-supported system with an LLM-simulated distressed client ( SimClient ), context-sensitive LLM-generated suggestions ( Suggestions ), and real-time emotion visualisations. 2 mixed-methods studies with 12 peer supporters and 6 mental health professionals (i.e., experts) examined the system’s effectiveness and implications for practice. Both groups recognised its potential to enhance training and improve interaction quality. However, we found a key tension emerged: while peer supporters engaged meaningfully, experts consistently flagged critical issues in peer supporter responses, such as missed distress cues and premature advice-giving. This misalignment highlights potential limitations in current peer support training, especially in emotionally charged contexts where safety and fidelity to best practices are essential. Our findings underscore the need for standardised, psychologically grounded training, especially as peer support scales globally. They also demonstrate how LLM-supported systems can scaffold this development–if designed with care and guided by expert oversight. This work contributes to emerging conversations on responsible AI integration in mental health and the evolving role of LLMs in augmenting peer-delivered care.

سلامت روان به عنوان یک نگرانی جهانی رو به رشد، موجب افزایش علاقه به راه‌حل‌های مبتنی بر هوش مصنوعی برای گسترش دسترسی به حمایت‌های روانی‌اجتماعی شده‌است. همیاری، که مبتنی بر تجربه زیسته است، مکمل ارزشمندی برای مراقبت حرفه‌ای به‌شمار می‌رود. با این حال، تنوع در آموزش، اثربخشی و تعاریف، نگرانی‌هایی را در خصوص کیفیت، یکنواختی و ایمنی ایجاد می‌کند. مدل‌های زبانی بزرگ (LLM) فرصت‌های جدیدی را برای ارتقای تعاملات همیاری، به‌ویژه در تعاملات متنی و بلادرنگ، فراهم می‌کنند. ما یک سامانه پشتیبانی‌شده با هوش مصنوعی را معرفی و ارزیابی می‌کنیم که شامل یک مراجع مضطرب شبیه‌سازی‌شده با LLM (SimClient)، پیشنهادهای تولیدشده توسط LLM متناسب با زمینه (Suggestions) و بصری‌سازی بلادرنگ هیجانات است. دو مطالعه آمیخته با مشارکت ۱۲ همیار و ۶ متخصص سلامت روان (یعنی کارشناسان) اثربخشی سامانه و پیامدهای آن برای عمل را بررسی کردند. هر دو گروه به پتانسیل سامانه برای ارتقای آموزش و بهبود کیفیت تعامل اذعان داشتند. با این حال، یک تنش کلیدی آشکار شد: در حالی که همیاران به‌طور معناداری مشارکت داشتند، کارشناسان به‌طور پیوسته مسائل انتقادی را در پاسخ‌های همیاران شناسایی کردند، مانند نادیده‌گرفتن نشانه‌های اضطراب و ارائه زودهنگام توصیه. این ناهماهنگی، محدودیت‌های احتمالی آموزش فعلی همیاران را، به‌ویژه در زمینه‌های هیجانی که ایمنی و پایبندی به بهترین شیوه‌ها ضروری است، برجسته می‌کند. یافته‌های ما بر ضرورت آموزش استاندارد و مبتنی بر اصول روان‌شناختی، به‌ویژه با گسترش جهانی همیاری، تأکید دارد. همچنین نشان می‌دهد که سامانه‌های پشتیبانی‌شده با LLM می‌توانند این توسعه را تسهیل کنند—مشروط بر آنکه با دقت طراحی و با نظارت کارشناسان هدایت شوند. این پژوهش به بحث‌های نوظهور درباره ادغام مسئولانه هوش مصنوعی در سلامت روان و نقش در حال تحول LLMها در تقویت مراقبت‌های ارائه‌شده توسط همیاران، کمک می‌کند.