Social learning is a fundamental adaptive strategy that critically shapes decision-making and feeding behaviors. Through the social transmission of food preference (STFP), animals acquire information about food safety via social interactions, forming a food-odor memory that overrides innate preferences and guides subsequent food preferences. However, the neural mechanisms through which social cues durably influence feeding preferences remain unclear. Here, we identify the lateral septum (LS) as a key node in STFP. We show that LS neuronal activity increases following social learning and reliably distinguishes between socially cued and uncued foods. Chemogenetic inhibition of the dorsal LS (dLS), but not the ventral LS (vLS), abolishes STFP-driven food preference, revealing subregional specificity within the LS. Furthermore, oxytocin receptor (OXTR) signaling within the dLS is required for STFP in mice, where it enhances neuronal excitability through PLC pathway activation. Together, our results reveal a subregion-specific circuit mechanism through which the dLS integrates social information with feeding motivation, and highlight oxytocinergic modulation as a key mediator of socially guided food preferences.
یادگیری اجتماعی یک راهبرد سازشی بنیادی است که به طور حیاتی تصمیم‌گیری و رفتارهای تغذیه‌ای را شکل می‌دهد. از طریق انتقال اجتماعی ترجیح غذایی (STFP)، حیوانات اطلاعاتی درباره ایمنی غذا از طریق تعاملات اجتماعی کسب می‌کنند و حافظه‌ای از بوی غذا ایجاد می‌کنند که بر ترجیحات ذاتی غلبه کرده و ترجیحات غذایی بعدی را هدایت می‌کند. با این حال، سازوکارهای عصبی که از طریق آن‌ها نشانه‌های اجتماعی به طور پایدار بر ترجیحات تغذیه‌ای تأثیر می‌گذارند، همچنان نامشخص است. در این پژوهش، سپتوم جانبی (LS) به عنوان یک گره کلیدی در STFP شناسایی شد. نشان داده‌ایم که فعالیت نورونی LS پس از یادگیری اجتماعی افزایش می‌یابد و به طور قابل اعتمادی میان غذاهای دارای نشانه اجتماعی و بدون نشانه تمایز قائل می‌شود. مهار شیمی‌ژنتیکی سپتوم جانبی پشتی (dLS)، اما نه سپتوم جانبی شکمی (vLS)، ترجیح غذایی مبتنی بر STFP را از بین می‌برد و ویژگی زیرناحیه‌ای را درون LS آشکار می‌کند. افزون بر این، سیگنال‌دهی گیرنده اکسی‌توسین (OXTR) در dLS برای STFP در موش‌ها ضروری است و از طریق فعال‌سازی مسیر PLC، تحریک‌پذیری نورونی را افزایش می‌دهد. در مجموع، نتایج ما سازوکار مدار خاص زیرناحیه‌ای را آشکار می‌کند که از طریق آن dLS اطلاعات اجتماعی را با انگیزش تغذیه‌ای یکپارچه می‌کند و تعدیل اکسی‌توسینرژیک را به عنوان میانجی کلیدی ترجیحات غذایی هدایت‌شده اجتماعی برجسته می‌سازد.
Introduction Regurgitation and reingestion (R&R) is a widely observed, yet poorly understood, abnormal ingestive behavior among zoo-housed apes, including gorillas. While frequently characterized as a stereotypical behavior, emerging hypotheses suggest R&R may serve metabolic or self-regulatory functions in response to altered feeding patterns in captivity. Methods In this study, we investigated which patterns of activity and food intake are associated with increased likelihood of R&R events in 21 male western lowland gorillas across five zoological institutions in the United States. Behavioral observations were recorded using focal and instantaneous sampling to generate activity budgets of R&R behavior. Results R&R was found to be negatively correlated with the time spent feeding and to occur more frequently in the afternoons. Predictive modeling identified high-risk behavioral sequences that may be associated with increased likelihood of R&R. R&R was frequently preceded by travel, feeding, and inactivity, suggesting a potential link to satiety signaling or boredom. Nutrient data were also analyzed to determine whether certain food items were disproportionately associated with the behavior. Commercial primate chow, fruit juice, cabbage, nuts, and carrots were among the foods most likely to be regurgitated and reingested. Discussion These results support the hypothesis that both behavioral context and dietary composition contribute to the expression of R&R in captive gorillas. This research may help identify opportunities for refining feeding strategies and enrichment protocols to mitigate the occurrence of R&R in managed care populations.
مقدمه: بازگرداندن و بازخوردن (R&R) رفتاری غیرطبیعی در خوردن است که به طور گسترده‌ای در میان میمون‌های بزرگ نگهداری‌شده در باغ‌وحش، از جمله گوریل‌ها، مشاهده می‌شود اما به خوبی درک نشده است. اگرچه این رفتار اغلب به عنوان یک رفتار قالبی توصیف می‌شود، فرضیه‌های جدید پیشنهاد می‌کنند که R&R ممکن است عملکردهای متابولیک یا خودتنظیمی در پاسخ به الگوهای تغذیه‌ای تغییر یافته در اسارت داشته باشد. روش‌ها: در این مطالعه، الگوهای فعالیت و دریافت غذایی که با افزایش احتمال وقوع رویدادهای R&R در ۲۱ گوریل نر غربی جلگه‌ای در پنج مؤسسه جانورشناسی در ایالات متحده مرتبط هستند، بررسی شد. مشاهدات رفتاری با استفاده از نمونه‌گیری متمرکز و لحظه‌ای ثبت شد تا بودجه فعالیت رفتار R&R تهیه شود. نتایج: مشخص شد که R&R با مدت زمان صرف‌شده برای تغذیه همبستگی منفی دارد و بیشتر در ساعات بعدازظهر رخ می‌دهد. مدل‌سازی پیش‌بینانه توالی‌های رفتاری پرخطر را شناسایی کرد که ممکن است با افزایش احتمال R&R مرتبط باشند. R&R اغلب پس از جابه‌جایی، تغذیه و بی‌تحرکی رخ می‌دهد که نشان‌دهنده ارتباط احتمالی با سیگنال‌های سیری یا کسالت است. داده‌های تغذیه‌ای نیز مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت تا مشخص شود آیا برخی از اقلام غذایی به طور نامتناسبی با این رفتار مرتبط هستند یا خیر. خوراک تجاری پریمات، آب‌میوه، کلم، آجیل و هویج از جمله غذاهایی بودند که بیشترین احتمال بازگرداندن و بازخوردن را داشتند. بحث: این نتایج از این فرضیه حمایت می‌کند که هم زمینه رفتاری و هم ترکیب رژیم غذایی در بروز R&R در گوریل‌های اسیر نقش دارند. این پژوهش می‌تواند به شناسایی فرصت‌هایی برای اصلاح راهبردهای تغذیه و پروتکل‌های غنی‌سازی به منظور کاهش وقوع R&R در جمعیت‌های تحت مدیریت کمک کند.
