The rapid digitalisation and technological advancements associated with Industry 4.0 are transforming work environments, job demands, and employee expectations across sectors. While these changes create new opportunities for flexibility, innovation, and productivity, they also introduce increased pressures that can affect workers’ psychological well-being in different ways. Emerging literature highlights mental health and well-being as critical concerns in the digital era, yet limited attention has been given to how these changes are experienced differently by men and women. This conceptual paper aims to examine gender differences in psychological well-being within the context of Industry 4.0, with a focus on work demands, work–life balance, and organisational support. Through a critical review of existing empirical and theoretical studies, a conceptual framework is proposed, drawing on the Job Demands–Resources (JD–R) theory and supported by Ryff’s Psychological Well-Being model. This framework provides an understanding of how demands and resources associated with Industry 4.0 shape the well-being of men and women in both similar and different ways. The study offers insights for policymakers, organisations, and researchers in developing more inclusive and gender-sensitive strategies to support employee well-being in technology-driven workplaces and contributes to discussions on sustainable work and mental health in the Fourth Industrial Revolution.
Digital transformation is both a challenge and an opportunity for Islamic educational institutions in facing the dynamics of the Industrial Revolution 4.0 and Society 5.0. This study aims to analyze the digital transformation management strategies implemented by Islamic educational institutions in improving the effectiveness of governance and learning quality. The research method used is a qualitative approach with the library research method, which is by examining various literature and the latest research results that are relevant to the topic of digital transformation and Islamic education management. The results of the study show that the success of digital transformation is determined by three main aspects, namely visionary leadership based on Islamic values, strengthening the digital literacy of educators and education personnel, and integrating information technology systems in the management of educational institutions. In addition, it was found that Islamic educational institutions that are able to adapt strategically to technological changes have higher competitiveness in creating an effective, innovative, and characterful learning ecosystem. The conclusion of this study emphasizes the importance of synergy between spiritual values and technological innovation in realizing globally competitive Islamic education in the digital era.
تحول دیجیتال هم‌زمان یک چالش و فرصتی برای مؤسسات آموزشی اسلامی در مواجهه با پویایی‌های انقلاب صنعتی ۴.۰ و جامعه ۵.۰ به‌شمار می‌رود. هدف این پژوهش، تحلیل راهبردهای مدیریت تحول دیجیتال اجراشده توسط مؤسسات آموزشی اسلامی به‌منظور ارتقای اثربخشی حکمرانی و کیفیت یادگیری است. روش پژوهش به‌کاررفته رویکرد کیفی با روش پژوهش کتابخانه‌ای است که از طریق بررسی منابع مختلف و نتایج پژوهش‌های جدید مرتبط با موضوع تحول دیجیتال و مدیریت آموزش اسلامی انجام شده است. نتایج پژوهش نشان می‌دهد که موفقیت تحول دیجیتال توسط سه جنبه اصلی تعیین می‌شود: رهبری آینده‌نگر مبتنی بر ارزش‌های اسلامی، تقویت سواد دیجیتال معلمان و کارکنان آموزشی، و یکپارچه‌سازی سامانه‌های فناوری اطلاعات در مدیریت مؤسسات آموزشی. افزون بر این، مشخص شد مؤسسات آموزشی اسلامی که قادر به سازگاری راهبردی با تغییرات فناورانه هستند، رقابت‌پذیری بالاتری در ایجاد اکوسیستم یادگیری اثربخش، نوآورانه و مبتنی بر شخصیت دارند. نتیجه‌گیری این پژوهش بر اهمیت هم‌افزایی میان ارزش‌های معنوی و نوآوری فناورانه در تحقق آموزش اسلامی رقابت‌پذیر در سطح جهانی در عصر دیجیتال تأکید می‌کند.
This paper analyzes an approach to humanities education through a case study of the Applied Humanities for the Labor Market program (University of Ostrava). In the era of AI and Industry 4.0/5.0, it demonstrates how to bridge academia and market needs using micro-credentials, internships, and project-based learning. Key findings highlight the efficacy of co-teaching (academics with practitioners) and replacing traditional theses with practical solutions to real organizational challenges.
این مقاله رویکردی به آموزش علوم انسانی را از طریق مطالعه‌ی موردی برنامه‌ی علوم انسانی کاربردی برای بازار کار (دانشگاه استراوا) تحلیل می‌کند. در عصر هوش مصنوعی و صنعت ۴.۰/۵.۰، نشان می‌دهد که چگونه می‌توان با بهره‌گیری از ریزمدارک، کارآموزی و یادگیری مبتنی بر پروژه، شکاف میان دانشگاه و نیازهای بازار را پر کرد. یافته‌های کلیدی، اثربخشی هم‌آموزی (همکاری اعضای هیئت علمی با متخصصان حرفه‌ای) و جایگزینی پایان‌نامه‌های سنتی با راه‌حل‌های عملی برای چالش‌های واقعی سازمانی را برجسته می‌سازد.
