race and gender

Abstract In this article, I argue that Black Consciousness philosophy, as articulated by Steve Biko in I Write What I Like (2004), becomes philosophically universalizable only when it is reworked through a Black women's praxis, already enacted by Blackwomen political prisoners under Apartheid. I show that Blackwomen's praxis , exemplified by Caesarina Kona Makhoere in her autobiography, No Child's Play: In Prison Under Apartheid (1988), realizes the existential and political promises of Black Consciousness more fully than Biko's articulation, which often prioritized race. It should be noted that the goal of the essay is not to offer a corrective add‐on to Black Consciousness; rather, the objective is to build a philosophical reconstruction of its conditions of possibility and freedom in ways that are intersectional, analytical, and in praxis .

در این مقاله استدلال می‌کنم که فلسفه آگاهی سیاه، همان‌گونه که توسط Steve Biko در اثر I Write What I Like (2004) بیان شده است، تنها زمانی قابلیت تعمیم فلسفی می‌یابد که از رهگذر پراتیک زنان سیاه‌پوست، که پیش‌تر توسط زندانیان سیاسی زن سیاه‌پوست در دوران آپارتاید به اجرا درآمده است، بازنگری شود. نشان می‌دهم که پراتیک زنان سیاه‌پوست، که نمونه بارز آن را می‌توان در زندگی‌نامه Caesarina Kona Makhoere با عنوان No Child's Play: In Prison Under Apartheid (1988) مشاهده کرد، وعده‌های اگزیستانسیال و سیاسی آگاهی سیاه را به‌مراتب کامل‌تر از بیان Biko، که اغلب بر نژاد اولویت می‌داد، محقق می‌سازد. شایان ذکر است که هدف این مقاله ارائه افزوده‌ای اصلاحی به آگاهی سیاه نیست؛ بلکه هدف، بازسازی فلسفی شرایط امکان و آزادی آن به شیوه‌هایی التقاطی، تحلیلی و مبتنی بر پراتیک است.