reading intervention

This study evaluated the effectiveness of the ARAL-Reading Tool in improving reading fluency and comprehension among Grade Six learners in the Third District of Bohol during School Year 2025–2026. Anchored on Automaticity Theory, Schema Theory, and Sociocultural Theory, the study employed a quasi-experimental pretest-posttest control-group design involving 15 purposively selected learners. Seven learners received the eight-week ARAL-Reading Plus intervention, while eight received regular reading instruction. Data were gathered using the Philippine Informal Reading Inventory (Phil-IRI) and the Division of Bohol District Reading Assessment Template. Descriptive statistics and paired-samples and independent-samples t-tests were employed. Before the intervention, both groups demonstrated Frustration-level performance in reading fluency and comprehension. Following the intervention, the experimental group achieved 98.48% in fluency and 85.71% in comprehension, while the control group obtained 96.21% and 57.14%, respectively. Both groups demonstrated significant pretest-posttest improvements. However, between-group comparisons revealed a significant difference in comprehension (p = .019), but not in fluency (p = .185). The findings indicate that the ARAL-Reading Tool supported reading development, particularly comprehension. Strengthening structured reading interventions, instructional resources, teacher support, parental involvement, and continuous assessment was recommended. The study aligns with Sustainable Development Goal 4 (Quality Education) by addressing foundational literacy gaps and promoting equitable learning opportunities. Its contribution to educational and institutional sustainability emphasizes evidence-based reading interventions, stakeholder collaboration, and continued support for improving elementary learners' literacy outcomes and strengthening school-based educational recovery initiatives. The findings also provide a basis for school heads and education officials to refine implementation, allocate resources, and monitor reading progress.

The 6 February 2023 Kahramanmaraş earthquakes caused widespread devastation across 11 provinces in southeastern Türkiye, resulting in profound psychosocial consequences for children, including increased emotional avoidance and difficulties in self-expression. This study aimed to examine changes in psychological flexibility and language-related outcomes (listening, speaking, reading comprehension, and writing) associated with participation in a bibliotherapy-based intervention among children affected by the earthquakes. The study employed a quasi-experimental pretest–posttest control group design. Participants were middle school students residing in the earthquake-affected region. The experimental group participated in a 12-week multicomponent ACT-based bibliotherapy program, whereas the control group continued with the regular educational curriculum. The intervention was structured around Russ Harris’s The Reality Slap and incorporated guided reading, metaphor-based activities, mindfulness practices, reflective writing, and group discussions. Each session involved structured reading of designated chapters and page ranges aligned with the thematic focus and targeted ACT processes. Psychological flexibility and four language-related outcomes-listening, speaking, reading comprehension, and writing-were assessed at pretest and posttest. Significant differential changes were observed for psychological flexibility and reading comprehension. For listening, the primary Time × Group interaction reached the conventional 0.05 significance level but did not remain statistically significant after Bonferroni correction, whereas the baseline-adjusted ANCOVA showed a statistically significant between-group difference ( p = 0.008). Thus, the findings for listening were not consistent across analytical approaches and were interpreted cautiously. The Time × Group interactions for speaking and writing were not statistically significant. The findings suggest that participation in the multicomponent ACT-based bibliotherapy program was associated with improvements in psychological flexibility and reading comprehension among earthquake-affected adolescents. Evidence for listening skills was less consistent across analytical approaches and should therefore be interpreted cautiously. Given the quasi-experimental design, nonrandom allocation, and absence of an attention-matched active control condition, these findings should not be interpreted as definitive causal effects attributable exclusively to bibliotherapy.

زلزله‌های ۶ فوریه ۲۰۲۳ قهرمان‌مرعش موجب ویرانی گسترده در ۱۱ استان جنوب‌شرقی ترکیه شد و پیامدهای روانی-اجتماعی عمیقی برای کودکان به همراه داشت، از جمله افزایش اجتناب هیجانی و دشواری در ابراز خود. هدف این پژوهش بررسی تغییرات در انعطاف‌پذیری روان‌شناختی و پیامدهای مرتبط با زبان (شنیدن، صحبت کردن، درک مطلب و نوشتن) در پی شرکت در یک مداخله مبتنی بر کتاب‌درمانی در میان کودکان آسیب‌دیده از زلزله بود. این مطالعه با طرح شبه‌آزمایشی پیش‌آزمون–پس‌آزمون با گروه کنترل انجام شد. شرکت‌کنندگان دانش‌آموزان مقطع متوسطه ساکن منطقه آسیب‌دیده از زلزله بودند. گروه آزمایش در یک برنامه کتاب‌درمانی چندمولفه‌ای مبتنی بر ACT به مدت ۱۲ هفته شرکت کردند، در حالی که گروه کنترل به برنامه آموزشی عادی خود ادامه دادند. مداخله بر اساس کتاب The Reality Slap اثر Russ Harris ساختاربندی شد و شامل مطالعه هدایت‌شده، فعالیت‌های مبتنی بر استعاره، تمرین‌های ذهن‌آگاهی، نوشتن تأملی و بحث‌های گروهی بود. هر جلسه شامل مطالعه ساختاریافته فصل‌ها و صفحات تعیین‌شده متناسب با محور موضوعی و فرایندهای هدف ACT بود. انعطاف‌پذیری روان‌شناختی و چهار پیامد مرتبط با زبان—شنیدن، صحبت کردن، درک مطلب و نوشتن—در پیش‌آزمون و پس‌آزمون ارزیابی شدند. تغییرات افتراقی معناداری برای انعطاف‌پذیری روان‌شناختی و درک مطلب مشاهده شد. برای شنیدن، تعامل اصلی زمان × گروه به سطح معناداری متعارف ۰٫۰۵ رسید اما پس از اصلاح بونفرونی از نظر آماری معنادار باقی نماند، در حالی که ANCOVA با تعدیل خط پایه تفاوت معنادار بین‌گروهی را نشان داد (p = 0.008). بنابراین، یافته‌های مربوط به شنیدن در رویکردهای تحلیلی مختلف یکسان نبود و با احتیاط تفسیر شد. تعاملات زمان × گروه برای صحبت کردن و نوشتن از نظر آماری معنادار نبودند. یافته‌ها نشان می‌دهد که شرکت در برنامه کتاب‌درمانی چندمولفه‌ای مبتنی بر ACT با بهبود انعطاف‌پذیری روان‌شناختی و درک مطلب در نوجوانان آسیب‌دیده از زلزله همراه بود. شواهد مربوط به مهارت شنیدن در رویکردهای تحلیلی مختلف کمتر سازگار بود و بنابراین باید با احتیاط تفسیر شود. با توجه به طرح شبه‌آزمایشی، تخصیص غیرتصادفی و فقدان گروه کنترل فعال همسان از نظر توجه، این یافته‌ها نباید به عنوان اثرات علّی قطعی منحصراً منتسب به کتاب‌درمانی تفسیر شوند.

Background Against the backdrop of digital empowerment, generative artificial intelligence has been widely applied in school-age children’s reading education, and digital reading has become one of the primary types of environmental exposure for school-age children. However, school-age children face challenges such as insufficient age-appropriate content and uncontrollable physical and mental strain. There is an urgent demand for a public health intervention model that balances reading-related health benefits, prevents and controls digital exposure risks, avoids physical and mental health impairments, and adapts to school-age children from diverse socioeconomic backgrounds. Methods A retrospective control study design was used in this study. A total of 100 cases of school-age children aged 6–12 were collected from the standardized intervention archive of our institution from September 2025 to December 2025. According to the intervention plan actually accepted in the archive records, they were divided into the collaborative intervention group and the AI-only reading group with 50 cases in each group. In the AI-only reading group, the recorded intervention is purely generative AI independent reading intervention (college students are only responsible for equipment operation and maintenance, and do not participate in reading guidance and emotional intervention), while in the collaborative intervention group, the recorded intervention is the structured auxiliary collaborative intervention of the whole process of generative AI voice multi-round interactive reading combined with standardized training for college students. The intervention period is 12 weeks, three times a week, and each time is 20–25 min. Retrospective analysis of longitudinal data at baseline, 6 weeks of intervention, 12 weeks of follow-up and 4 weeks of follow-up, with the comprehensive score of early reading as the only preset main outcome index, repeated measurement analysis of variance, independent sample t -test and chi-square test were used to analyze the inter-group and time effects, Cohen’s d was used to evaluate the effect, and the test level was α = 0.05. Results Retrospective archive data shows that, after intervention, the collaborative intervention group achieved significantly higher composite early reading scores, phonological awareness, vocabulary comprehension accuracy, reading attention duration and reading interest scores than the AI-only reading group ( p < 0.05). The main effects of group, time and the group-time interaction were all highly statistically significant ( p < 0.01), with an effect size of Cohen’s d = 0.50 representing a moderate intervention effect. The collaborative intervention group also showed significantly higher intervention adherence rate, AI interaction completion rate, reading task completion rate and frequency of active participation than the AI-only reading group ( p < 0.05). In terms of digital health-related outcomes, the collaborative intervention group had significantly lower incidence of adverse psychological states, incidence of prodromal signs of visual fatigue and digital eye strain symptoms, and study dropout rate ( p < 0.05). Among the digital health-related safety indicators, the incidence of negative emotions, visual fatigue and research dropout rate were significantly lower than those of the AI-only reading group ( p < 0.05). The archived records showed that the whole screen duration was strictly in compliance, and there was no privacy leakage and serious adverse events. The 10% lost visit rate was controllable, and the complete rate of informed consent and the qualified rate of implementation were all 100%, and there was no privacy leakage and serious adverse events. Conclusion The generative AI interaction mode paired with college student auxiliary support is associated with sustained improvement school-age children’s core early reading ability via cumulative short-term follow-up effects. Meanwhile, this collaborative model enables effective management of digital environmental exposure risks and may reduce risks related to visual and psychological health among school-age children. The intergroup differences remained stable with reliable effect sizes. This intervention model can be may provide a reference for future implementation as a digital public health intervention targeting school-age children’s early reading, and provides preliminary empirical evidence for the standardized application of AI-supported education for school-age children. This retrospective study only reflects the differences between groups of compound intervention programs in archived cases, and cannot establish strong causal inference.

زمینه: در بستر توانمندسازی دیجیتال، هوش مصنوعی مولد به طور گسترده‌ای در آموزش خواندن کودکان سن مدرسه به کار گرفته شده است و خواندن دیجیتال به یکی از انواع اصلی مواجهه‌ی محیطی برای کودکان سن مدرسه تبدیل شده است. با این حال، کودکان سن مدرسه با چالش‌هایی مانند کمبود محتوای متناسب با سن و فشارهای جسمی و روانی غیرقابل کنترل مواجه هستند. نیاز فوری به یک الگوی مداخله‌ی سلامت عمومی وجود دارد که منافع سلامت مرتبط با خواندن را متعادل کند، خطرات مواجهه‌ی دیجیتال را پیشگیری و کنترل نماید، از آسیب‌های سلامت جسمی و روانی جلوگیری کند و با کودکان سن مدرسه از زمینه‌های اجتماعی-اقتصادی متنوع سازگار باشد. روش‌ها: در این مطالعه از طرح کنترل گذشته‌نگر استفاده شد. در مجموع ۱۰۰ مورد از کودکان سن مدرسه ۶ تا ۱۲ ساله از آرشیو مداخله‌ی استانداردشده‌ی مؤسسه‌ی ما از سپتامبر ۲۰۲۵ تا دسامبر ۲۰۲۵ جمع‌آوری شد. بر اساس برنامه‌ی مداخله‌ای که واقعاً در سوابق آرشیو پذیرفته شده بود، آن‌ها به دو گروه مداخله‌ی مشارکتی و گروه خواندن صرفاً با هوش مصنوعی تقسیم شدند که هر گروه شامل ۵۰ نفر بود. در گروه خواندن صرفاً با هوش مصنوعی، مداخله‌ی ثبت‌شده صرفاً مداخله‌ی خواندن مستقل با هوش مصنوعی مولد بود (دانشجویان دانشگاه فقط مسئول راه‌اندازی و نگهداری تجهیزات بودند و در راهنمایی خواندن و مداخله‌ی عاطفی شرکت نداشتند)، در حالی که در گروه مداخله‌ی مشارکتی، مداخله‌ی ثبت‌شده، مداخله‌ی ساختاریافته‌ی کمکی مشارکتی در کل فرایند خواندن تعاملی چندمرحله‌ای صوتی با هوش مصنوعی مولد همراه با آموزش استانداردشده برای دانشجویان دانشگاه بود. دوره‌ی مداخله ۱۲ هفته، سه بار در هفته و هر بار ۲۰ تا ۲۵ دقیقه بود. تحلیل گذشته‌نگر داده‌های طولی در خط پایه، ۶ هفته مداخله، ۱۲ هفته پیگیری و ۴ هفته پیگیری انجام شد و امتیاز جامع خواندن اولیه به عنوان تنها شاخص اصلی از پیش تعیین‌شده در نظر گرفته شد. برای تحلیل اثرات بین‌گروهی و زمانی از تحلیل واریانس اندازه‌گیری مکرر، آزمون t مستقل و آزمون کای-دو استفاده شد، اندازه‌ی اثر با Cohen’s d ارزیابی شد و سطح آزمون α = ۰٫۰۵ بود. نتایج: داده‌های آرشیوی گذشته‌نگر نشان داد که پس از مداخله، گروه مداخله‌ی مشارکتی در امتیاز ترکیبی خواندن اولیه، آگاهی واجی، دقت درک واژگان، مدت زمان توجه به خواندن و امتیاز علاقه به خواندن به طور معناداری بالاتر از گروه خواندن صرفاً با هوش مصنوعی بود (p < 0.05). اثرات اصلی گروه، زمان و تعامل گروه-زمان همگی از نظر آماری بسیار معنادار بودند (p < 0.01) و اندازه‌ی اثر Cohen’s d = 0.50 نشان‌دهنده‌ی اثر مداخله‌ای متوسط بود. گروه مداخله‌ی مشارکتی همچنین نرخ پایبندی به مداخله، نرخ تکمیل تعامل با هوش مصنوعی، نرخ تکمیل وظیفه‌ی خواندن و فراوانی مشارکت فعال به طور معناداری بالاتری نسبت به گروه خواندن صرفاً با هوش مصنوعی نشان داد (p < 0.05). از نظر پیامدهای مرتبط با سلامت دیجیتال، گروه مداخله‌ی مشارکتی شیوع معناداری کمتری از وضعیت‌های روانی نامطلوب، نشانه‌های پیش‌درآمد خستگی بینایی و علائم خستگی چشمی دیجیتال و نرخ ترک تحصیل داشت (p < 0.05). در میان شاخص‌های ایمنی مرتبط با سلامت دیجیتال، شیوع هیجانات منفی، خستگی بینایی و نرخ ترک پژوهش به طور معناداری کمتر از گروه خواندن صرفاً با هوش مصنوعی بود (p < 0.05). سوابق آرشیوی نشان داد که مدت زمان کل استفاده از صفحه نمایش کاملاً مطابق با مقررات بوده و هیچ نشتی حریم خصوصی و رویداد نامطلوب جدی وجود نداشته است. نرخ مراجعه‌ی از دست رفته ۱۰٪ قابل کنترل بود و نرخ کامل بودن رضایت آگاهانه و نرخ اجرای واجد شرایط هر دو ۱۰۰٪ بود و هیچ نشتی حریم خصوصی و رویداد نامطلوب جدی وجود نداشت. نتیجه‌گیری: شیوه‌ی تعاملی هوش مصنوعی مولد همراه با حمایت کمکی دانشجویان دانشگاه با بهبود پایدار توانایی خواندن اولیه‌ی هسته‌ای کودکان سن مدرسه از طریق اثرات تجمعی پیگیری کوتاه‌مدت مرتبط است. در عین حال، این مدل مشارکتی امکان مدیریت مؤثر خطرات مواجهه با محیط دیجیتال را فراهم می‌کند و ممکن است خطرات مرتبط با سلامت بینایی و روانی کودکان سن مدرسه را کاهش دهد. تفاوت‌های بین‌گروهی با اندازه‌های اثر قابل اعتماد پایدار باقی ماندند. این مدل مداخله می‌تواند به عنوان مرجعی برای اجرای آینده به عنوان یک مداخله‌ی سلامت عمومی دیجیتال با هدف خواندن اولیه‌ی کودکان سن مدرسه مورد استفاده قرار گیرد و شواهد تجربی مقدماتی برای کاربرد استاندارد آموزش مبتنی بر هوش مصنوعی برای کودکان سن مدرسه فراهم می‌کند. این مطالعه‌ی گذشته‌نگر فقط تفاوت‌های بین گروه‌های برنامه‌های مداخله‌ی ترکیبی در موارد آرشیوی را منعکس می‌کند و نمی‌تواند استنباط علّی قوی ایجاد کند.

This multicohort randomized controlled trial examined the efficacy of Sound Partners, a structured early reading intervention, when delivered by cross-age tutors or adult tutors within YMCA afterschool programs. Across 69 schools (N = 770 students in grades K–5), schools were randomized to cross-age tutoring, adult tutoring, or business-as-usual. Intent-to-treat analyses revealed modest, educationally meaningful effects for adult-delivered tutoring on sight word efficiency, with smaller, nonsignificant effects for cross-age tutoring. Complier Average Causal Effect models demonstrated that receiving a full instructional dose (50+ lessons) yielded substantial gains for tutors in passage comprehension and for tutees in word reading and fluency, regardless of tutor type. No significant differences emerged between adult and cross-age tutoring conditions, suggesting that structured lessons may reduce variability in tutor effectiveness. Findings highlight cross-age tutoring as a feasible, cost-effective model that can strengthen early literacy outcomes in community-based afterschool settings.

این کارآزمایی تصادفی‌شده‌ی کنترل‌شده‌ی چندگروهی به بررسی اثربخشی برنامه‌ی Sound Partners، یک مداخله‌ی ساختاریافته‌ی خواندن اولیه، هنگامی که توسط آموزگاران با تفاوت سنی یا آموزگاران بزرگسال در برنامه‌های فوق‌برنامه‌ی YMCA ارائه می‌شود، پرداخت. در ۶۹ مدرسه (N = ۷۷۰ دانش‌آموز پایه‌های K تا ۵)، مدارس به آموزش همسالان با تفاوت سنی، آموزش بزرگسالان یا وضعیت معمول تقسیم شدند. تحلیل‌های مبتنی بر قصد درمان نشان داد که آموزش ارائه‌شده توسط بزرگسالان تأثیرات متوسط و از لحاظ آموزشی معناداری بر کارایی واژه‌های دیداری دارد، در حالی که تأثیرات آموزش همسالان با تفاوت سنی کمتر و غیرمعنادار بود. مدل‌های اثر علّی متوسط برای پیروان نشان داد که دریافت دوز کامل آموزشی (۵۰ درس یا بیشتر) منجر به پیشرفت قابل توجهی برای آموزگاران در درک مطلب و برای فراگیران در خواندن واژه و روان‌خوانی می‌شود، صرف‌نظر از نوع آموزگار. هیچ تفاوت معناداری بین شرایط آموزش بزرگسالان و آموزش همسالان با تفاوت سنی مشاهده نشد که نشان می‌دهد درس‌های ساختاریافته می‌تواند تغییرپذیری در اثربخشی آموزگاران را کاهش دهد. یافته‌ها آموزش همسالان با تفاوت سنی را به عنوان مدلی عملی و مقرون‌به‌صرفه که می‌تواند پیامدهای سوادآموزی اولیه را در محیط‌های فوق‌برنامه‌ی مبتنی بر جامعه تقویت کند، برجسته می‌کند.