Community organization

Background: The digital era presents unprecedented opportunities and challenges for establishing learning societies that support lifelong learning, digital literacy, and sustainable human capital development. Educational and community leaders play pivotal roles in this transformation, yet their integrated contributions remain underexplored in emerging regional contexts. Objective: This study aims to develop an integrated understanding of how educational and community leaders contribute to the creation of a learning society in the digital era, with specific focus on lifelong learning mechanisms, digital literacy initiatives, and human capital development pathways. Method: A qualitative descriptive multi-stakeholder inquiry was conducted with 28 participants including school principals, university leaders, community organization leaders, government representatives, and NGO officials from Banten Province, Indonesia. Data were collected through semi-structured interviews (n=18), focus group discussions (n=3), document analysis, and observation protocols. Thematic analysis with source, method, and theory triangulation was employed. Findings: Educational and community leaders jointly establish learning societies through five interconnected mechanisms: institutional learning infrastructure development, digital literacy ecosystems, collaborative knowledge-sharing platforms, civic engagement frameworks, and capability development initiatives. Leaders emphasized the necessity of integrating formal and informal learning, bridging digital divides, and fostering social capital through community engagement. An Integrated Learning Society Development Framework emerged, highlighting the synergistic relationship between educational institutions, community organizations, and government agencies in facilitating sustainable human capital growth. Novelty: This research uniquely positions learning society development as an educational-community collaborative endeavor within the digital era context of emerging regional economies, departing from institution-centric approaches that dominate current literature. Implications: Findings provide strategic guidance for policymakers and institutional leaders in designing integrated learning society frameworks that harness digital technologies while maintaining social cohesion and equitable access to learning opportunities.

زمینه: عصر دیجیتال فرصت‌ها و چالش‌های بی‌سابقه‌ای را برای ایجاد جوامع یادگیرنده که از یادگیری مادام‌العمر، سواد دیجیتال و توسعه پایدار سرمایه انسانی حمایت می‌کنند، فراهم آورده است. رهبران آموزشی و اجتماعی نقش‌های محوری در این تحول ایفا می‌کنند، اما مشارکت‌های یکپارچه آن‌ها در زمینه‌های منطقه‌ای نوظهور کمتر مورد بررسی قرار گرفته است. هدف: این مطالعه با هدف توسعه درک یکپارچه‌ای از نحوه مشارکت رهبران آموزشی و اجتماعی در ایجاد جامعه یادگیرنده در عصر دیجیتال، با تمرکز ویژه بر سازوکارهای یادگیری مادام‌العمر، ابتکارات سواد دیجیتال و مسیرهای توسعه سرمایه انسانی انجام شده است. روش: یک پژوهش کیفی توصیفی با رویکرد چند ذینفعی با مشارکت ۲۸ نفر شامل مدیران مدارس، رهبران دانشگاهی، رهبران سازمان‌های اجتماعی، نمایندگان دولت و مسئولان سازمان‌های غیردولتی از استان بانتن اندونزی انجام شد. داده‌ها از طریق مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته (n=18)، بحث‌های گروهی متمرکز (n=3)، تحلیل اسناد و پروتکل‌های مشاهده گردآوری شد. تحلیل تماتیک با مثلث‌سازی منبع، روش و نظریه به کار گرفته شد. یافته‌ها: رهبران آموزشی و اجتماعی به طور مشترک از طریق پنج سازوکار به هم پیوسته شامل توسعه زیرساخت‌های یادگیری نهادی، اکوسیستم‌های سواد دیجیتال، بسترهای اشتراک دانش مشارکتی، چارچوب‌های مشارکت مدنی و ابتکارات توسعه قابلیت‌ها، جوامع یادگیرنده را ایجاد می‌کنند. رهبران بر ضرورت ادغام یادگیری رسمی و غیررسمی، پر کردن شکاف دیجیتال و تقویت سرمایه اجتماعی از طریق مشارکت اجتماعی تأکید کردند. چارچوب یکپارچه توسعه جامعه یادگیرنده استخراج شد که بر رابطه هم‌افزا میان نهادهای آموزشی، سازمان‌های اجتماعی و نهادهای دولتی در تسهیل رشد پایدار سرمایه انسانی تأکید دارد. نوآوری: این پژوهش توسعه جامعه یادگیرنده را به عنوان یک تلاش مشترک آموزشی-اجتماعی در زمینه عصر دیجیتال اقتصادهای منطقه‌ای نوظهور مطرح می‌کند و از رویکردهای نهاد-محور غالب در ادبیات فعلی فاصله می‌گیرد. پیامدها: یافته‌ها راهنمایی راهبردی برای سیاست‌گذاران و رهبران نهادی در طراحی چارچوب‌های یکپارچه جامعه یادگیرنده که از فناوری‌های دیجیتال بهره می‌گیرند و در عین حال انسجام اجتماعی و دسترسی عادلانه به فرصت‌های یادگیری را حفظ می‌کنند، ارائه می‌دهد.

In California, health and community-based organizations serve as vital intermediaries, helping Latino immigrants navigate Medi-Cal (the state’s Medicaid program) enrollment and access to care. The 2024 Medi-Cal expansion extended eligibility to undocumented immigrants who meet income criteria. Despite this policy shift, persistent barriers to care remain at the individual, insurance system, and organizational levels. This study examines Latino immigrants’ navigation of health insurance and access to care in California. As part of the MIRA Latino study, we interviewed leaders from 32 California health and community-based organizations between May 2024 to April 2025. Two researchers independently coded transcripts in Dedoose. Themes were organized using our Insurance Navigation and Healthcare Access Framework, developed from emergent themes and adapted from Andersen’s Behavioral Model, examining predisposing and enabling factors at individual, organizational, and insurance system levels. The framework effectively organized themes despite substantial cross-level overlap. Key multilevel barriers included immigration status and institutional mistrust at the individual level; restrictive Medi-Cal income thresholds and complex application processes at the insurance system level, which generated burdens for both clients and staff; and caseworker delays and funding constraints at the insurance and organizational levels. Navigation support provided by organizations included education, application assistance and follow-up, appeals, and linkage to health services. Community organizations play a critical role in bridging gaps in government systems amid California’s 2024 Medi-Cal expansion to income-eligible undocumented immigrants. However, limited and unstable funding constrains their capacity. Sustained state investment and stronger agency partnerships are essential to support outreach and ensure equitable access to care as health and immigration policies continue to evolve.

در ایالت کالیفرنیا، سازمان‌های بهداشتی و مبتنی بر جامعه به‌عنوان واسطه‌های حیاتی عمل می‌کنند و به مهاجران لاتین‌تبار در فرآیند ثبت‌نام در مدیکال (برنامه مدیکید ایالتی) و دسترسی به مراقبت‌های سلامت یاری می‌رسانند. گسترش مدیکال در سال ۲۰۲۴، شرایط احراز صلاحیت را برای مهاجران فاقد مدرک که معیارهای درآمدی را دارند، توسعه داد. با وجود این تغییر سیاستی، موانع پایدار در سطوح فردی، نظام بیمه و سازمانی همچنان باقی مانده‌اند. این مطالعه به بررسی نحوه پیمایش مهاجران لاتین‌تبار در زمینه بیمه سلامت و دسترسی به مراقبت در کالیفرنیا می‌پردازد. در قالب مطالعه MIRA Latino، با رهبران ۳۲ سازمان بهداشتی و مبتنی بر جامعه در کالیفرنیا بین مه ۲۰۲۴ تا آوریل ۲۰۲۵ مصاحبه شد. دو پژوهشگر به‌طور مستقل رونوشت‌ها را در نرم‌افزار Dedoose کدگذاری کردند. مضامین با استفاده از چارچوب «پیمایش بیمه و دسترسی به مراقبت سلامت» که بر اساس مضامین برآمده و اقتباس‌شده از مدل رفتاری Andersen توسعه یافته بود، سازمان‌دهی شدند و عوامل زمینه‌ساز و تسهیل‌کننده را در سطوح فردی، سازمانی و نظام بیمه بررسی کردند. این چارچوب با وجود همپوشانی قابل توجه میان سطوح، به‌طور مؤثری مضامین را سازمان‌دهی کرد. موانع کلیدی چندسطحی شامل وضعیت مهاجرت و بی‌اعتمادی نهادی در سطح فردی؛ آستانه‌های درآمدی محدودکننده مدیکال و فرآیندهای پیچیده درخواست در سطح نظام بیمه که موجب تحمیل بار بر مراجعان و کارکنان می‌شود؛ و تأخیرهای کارمندان پرونده و محدودیت‌های مالی در سطوح بیمه و سازمانی بودند. حمایت‌های پیمایشی ارائه‌شده توسط سازمان‌ها شامل آموزش، کمک در تکمیل درخواست و پیگیری، فرایند اعتراض و ارتباط با خدمات سلامت بود. سازمان‌های مبتنی بر جامعه نقش حیاتی در پر کردن خلأهای نظام‌های دولتی در جریان گسترش مدیکال ۲۰۲۴ کالیفرنیا برای مهاجران فاقد مدرک واجد شرایط درآمدی ایفا می‌کنند. با این حال، منابع مالی محدود و ناپایدار ظرفیت آن‌ها را محدود می‌کند. سرمایه‌گذاری پایدار ایالتی و تقویت همکاری میان سازمان‌ها برای حمایت از اطلاع‌رسانی و تضمین دسترسی عادلانه به مراقبت، همزمان با تحول سیاست‌های سلامت و مهاجرت، ضروری است.

Introduction The rapid digitalization of services for migrant populations has transformed the ways in which information, guidance, and social support are delivered. However, existing research has primarily focused on clinical digital mental health interventions or on migrants' own uses of digital technologies, paying considerably less attention to digital devices developed by public institutions and community organizations. This study comparatively analyzes four digital intervention devices implemented in Spain and Argentina, two public and two community-based, to examine how they may contribute to psychosocial well-being from a social determinants of health perspective. Methods and Results Using a qualitative design based on digital ethnography and comparative thematic content analysis, the study explores the characteristics, functions, and intervention strategies of these digital resources, with particular attention to their roles in information provision, guidance, psychosocial support, and community participation. The findings show that these digital resources function as hybrid intervention ecosystems that integrate technological tools, professional support, and community networks rather than merely providing information. Four predominant intervention models were identified: administrative-information, institutional guidance and service access, rights-based community, and community guidance, accompaniment, and referral. Discussion Together, these models offer a novel analytical framework for understanding the diverse roles of digital interventions in migration contexts. Rather than providing direct therapeutic care, these devices contribute to psychosocial well-being by reducing barriers to access, strengthening social support networks, promoting rights, and facilitating connections with specialized services. By shifting the focus from clinical digital health to digital social intervention ecosystems, this study expands current debates on digital interventions for migrant populations and provides practical implications for the development of more inclusive, accessible, and culturally responsive digital resources aimed at promoting psychosocial well-being.

مقدمه: دیجیتالی‌ شدن سریع خدمات برای جمعیت‌های مهاجر، شیوه‌های ارائه اطلاعات، راهنمایی و حمایت اجتماعی را دگرگون کرده است. با این حال، پژوهش‌های موجود عمدتاً بر مداخلات بالینی سلامت روان دیجیتال یا بر استفاده مهاجران از فناوری‌های دیجیتال تمرکز داشته‌اند و به ابزارهای دیجیتالی که توسط نهادهای عمومی و سازمان‌های اجتماعی توسعه یافته‌اند، توجه بسیار کمتری شده است. این مطالعه به صورت مقایسه‌ای چهار ابزار مداخله دیجیتال اجرا شده در اسپانیا و آرژانتین، دو مورد عمومی و دو مورد مبتنی بر جامعه را تحلیل می‌کند تا بررسی نماید که چگونه این ابزارها می‌توانند از منظر عوامل اجتماعی تعیین‌کننده سلامت به بهزیستی روانی‌اجتماعی کمک کنند. روش‌ها و نتایج: با استفاده از طراحی کیفی مبتنی بر قوم‌نگاری دیجیتال و تحلیل محتوای مقایسه‌ای تماتیک، این پژوهش ویژگی‌ها، کارکردها و راهبردهای مداخله‌ای این منابع دیجیتال را با تمرکز ویژه بر نقش آن‌ها در ارائه اطلاعات، راهنمایی، حمایت روانی‌اجتماعی و مشارکت اجتماعی بررسی می‌کند. یافته‌ها نشان می‌دهد که این منابع دیجیتال به عنوان اکوسیستم‌های مداخله‌ای ترکیبی عمل می‌کنند که ابزارهای فناورانه، حمایت حرفه‌ای و شبکه‌های اجتماعی را ادغام می‌نمایند و صرفاً به ارائه اطلاعات محدود نمی‌شوند. چهار الگوی غالب مداخله شناسایی شد: اطلاعات اداری، راهنمایی نهادی و دسترسی به خدمات، جامعه‌محور مبتنی بر حقوق، و راهنمایی، همراهی و ارجاع اجتماعی. بحث: این الگوها در مجموع چارچوب تحلیلی نوینی برای درک نقش‌های متنوع مداخلات دیجیتال در زمینه مهاجرت ارائه می‌دهند. این ابزارها به جای ارائه مراقبت درمانی مستقیم، با کاهش موانع دسترسی، تقویت شبکه‌های حمایت اجتماعی، ترویج حقوق و تسهیل ارتباط با خدمات تخصصی، به بهزیستی روانی‌اجتماعی کمک می‌کنند. با تغییر تمرکز از سلامت دیجیتال بالینی به اکوسیستم‌های مداخله اجتماعی دیجیتال، این مطالعه مباحث جاری درباره مداخلات دیجیتال برای جمعیت‌های مهاجر را گسترش داده و پیامدهای عملی برای توسعه منابع دیجیتال فراگیرتر، قابل دسترس‌تر و پاسخگوتر به فرهنگ با هدف ارتقای بهزیستی روانی‌اجتماعی ارائه می‌دهد.

Community participation has increasingly been recognized as a vital component in developing quality education at different levels of school education. This study explores the role of community participation in developing quality education at secondary school level. It analysed important policies and programmes on community participation while examining the perspectives of stakeholders such as school heads, teachers, parents and community leaders. It was also intended to explore the school-led initiatives to promote community participation for improving quality education. Problems and challenges in the process of community participation were identified, and suggestions were sought from stakeholders for improvement of school-community partnership. Survey method under descriptive research was adopted for conducting this study. Perception scale for School Heads and teachers, interview schedule for School Heads, parents and community leaders were used to collect data from informants. Analysis of data revealed that there is a progressive evolution of community participation in educational policies, where major programmes and policies highlight a shift from welfare-oriented approaches to participatory governance models. It also indicates that while various policies strongly advocate community involvement, there exists a gap between policy intentions and ground level implementation. The findings indicate that community participation significantly influences the quality of secondary education across multiple dimensions. Based on the findings, the study recommends a suggestive model for strengthening integrated participatory school-community partnerships through capacity-building programmes, awareness campaigns and structured engagement strategies.

مشارکت جامعه به طور فزاینده‌ای به عنوان یکی از مؤلفه‌های حیاتی در توسعه آموزش با کیفیت در سطوح مختلف آموزش مدرسه‌ای شناخته شده است. این پژوهش نقش مشارکت جامعه را در توسعه آموزش با کیفیت در سطح مدارس متوسطه مورد بررسی قرار می‌دهد. در این مطالعه، سیاست‌ها و برنامه‌های مهم مرتبط با مشارکت جامعه تحلیل شده و دیدگاه‌های ذینفعان از جمله مدیران مدارس، معلمان، والدین و رهبران جامعه بررسی شده است. همچنین هدف آن بررسی ابتکارات مدرسه‌محور برای ارتقای مشارکت جامعه به منظور بهبود کیفیت آموزش بوده است. مشکلات و چالش‌های موجود در فرآیند مشارکت جامعه شناسایی شده و پیشنهادهایی از ذینفعان برای بهبود مشارکت مدرسه و جامعه اخذ گردیده است. روش پیمایشی در قالب پژوهش توصیفی برای انجام این مطالعه به کار گرفته شده است. برای جمع‌آوری داده‌ها از مقیاس ادراک برای مدیران مدارس و معلمان و برنامه مصاحبه برای مدیران مدارس، والدین و رهبران جامعه استفاده شده است. تحلیل داده‌ها نشان داد که مشارکت جامعه در سیاست‌های آموزشی به طور تدریجی تکامل یافته است، به گونه‌ای که برنامه‌ها و سیاست‌های اصلی، تغییر رویکرد از مدل‌های رفاه‌محور به مدل‌های حکمرانی مشارکتی را برجسته می‌کنند. همچنین نتایج نشان می‌دهد که اگرچه سیاست‌های مختلف به شدت بر مشارکت جامعه تأکید دارند، اما شکافی میان اهداف سیاستی و اجرای عملی در سطح میدانی وجود دارد. یافته‌ها حاکی از آن است که مشارکت جامعه به طور معناداری بر کیفیت آموزش متوسطه در ابعاد مختلف تأثیرگذار است. بر اساس یافته‌ها، پژوهش مدل پیشنهادی برای تقویت مشارکت یکپارچه مدرسه و جامعه از طریق برنامه‌های توانمندسازی، کمپین‌های آگاهی‌بخشی و راهبردهای تعامل ساختاریافته ارائه می‌دهد.