student dormitory

Although Spatial Quality Satisfaction (SQS) is important for evaluating student dormitories, empirical research examining it as a multidimensional construct remains limited. Adopting a socio-spatial post-occupancy evaluation (POE) framework, this study examines overall SQS and 10 dimensions across 10 variables: gender, age, field of study, class level, degree level, campus location, family’s region of residence, dormitory of residence, duration of residence, and floor level. Data were collected from 450 students in five state-run dormitories in Kırklareli, Türkiye. Proportionate stratified sampling was used. Group differences were analyzed using t-tests, one-way or Welch ANOVA, and post hoc tests. Nine variables, excluding floor level, showed significant differences in overall SQS and/or its dimensions. Dormitory of residence showed the broadest pattern; post hoc analyses identified one smaller-capacity dormitory relatively close to the city center as having the highest overall SQS and significantly higher scores than the others in spatial organization, comfort, facilities, visual quality, and emotional and psychological atmosphere. Campus location, field of study, and gender were associated with differences across several dimensions. These findings suggest prioritizing connections to campuses, transportation, and urban facilities; clear building organization and suitable environmental and safety conditions; adaptable rooms and common spaces; and visual, social, and psychological qualities.

اگرچه رضایت از کیفیت فضایی (SQS) برای ارزیابی خوابگاه‌های دانشجویی اهمیت دارد، پژوهش‌های تجربی که آن را به‌عنوان یک سازه چندبعدی بررسی کنند، همچنان محدود هستند. این مطالعه با اتخاذ چارچوب ارزیابی پس‌اشغالی اجتماعی‌فضایی (POE)، به بررسی رضایت کلی از کیفیت فضایی و ۱۰ بُعد آن در میان ۱۰ متغیر شامل جنسیت، سن، رشته تحصیلی، مقطع تحصیلی، سطح کلاس، محل پردیس، منطقه سکونت خانواده، خوابگاه محل سکونت، مدت اقامت و طبقه محل سکونت می‌پردازد. داده‌ها از ۴۵۰ دانشجو در پنج خوابگاه دولتی در شهر Kırklareli، ترکیه گردآوری شد. نمونه‌گیری طبقه‌بندی‌شده متناسب به‌کار گرفته شد. تفاوت‌های گروهی با استفاده از آزمون t، آنووا یک‌طرفه یا Welch و آزمون‌های تعقیبی تحلیل شدند. نه متغیر، به‌جز طبقه محل سکونت، تفاوت معناداری در رضایت کلی از کیفیت فضایی و/یا ابعاد آن نشان دادند. خوابگاه محل سکونت گسترده‌ترین الگوی تفاوت را داشت؛ تحلیل‌های تعقیبی نشان دادند که یک خوابگاه با ظرفیت کمتر و نسبتاً نزدیک به مرکز شهر، بالاترین رضایت کلی از کیفیت فضایی و نمرات معناداراً بالاتری نسبت به سایر خوابگاه‌ها در سازماندهی فضایی، آسایش، امکانات، کیفیت بصری و جو عاطفی و روان‌شناختی دارد. محل پردیس، رشته تحصیلی و جنسیت نیز با تفاوت‌هایی در چندین بُعد همراه بودند. این یافته‌ها بر اولویت‌بخشی به ارتباط با پردیس‌ها، حمل‌ونقل و امکانات شهری؛ سازماندهی شفاف ساختمان و شرایط مناسب محیطی و ایمنی؛ اتاق‌ها و فضاهای مشترک قابل تطبیق؛ و کیفیت‌های بصری، اجتماعی و روان‌شناختی تأکید دارند.