mutual support

Background: Teacher agency is essential to educational transformation, yet teacher development in Nepal often relies on standardized training approaches that emphasize prescribed methods rather than critical reflection, contextual experimentation, and collaborative learning. Objectives: This study explores how teachers develop and exercise agency through Critical–Creative Pedagogy (CCP) and participatory action research in two Nepali public-school contexts. Methods: Using a participatory action research approach, the study examined two contexts: a cross-school initiative involving 11 teachers from eight public schools in Helambu and a school-based initiative involving 30 teachers at Janata Secondary School in Bardibas. Data were generated over nine months through workshop interactions, teacher reflections, lesson plans, classroom observations, reflective dialogues, and informal conversations with students. The analysis examined how reflection, dialogue, classroom experimentation, and collective professional learning contributed to the development of teacher agency. Results: The findings indicate that teacher agency developed through iterative cycles of reflection, action, observation, dialogue, and re-reflection rather than through standardized training alone. Teachers began questioning textbook-centred and examination-driven practices and experimenting with learning activities grounded in students’ experiences and local contexts. Contextual adaptation and engagement with the wider school community, including school management committees and parents, emerged as important dimensions of pedagogical change. The Bardibas initiative appeared to foster stronger shared reflection, mutual support, and continuity of pedagogical change than the cross-school arrangement in Helambu. Conclusion: Teacher agency is a relational and context-dependent process that develops through critical reflection, pedagogical experimentation, and collaborative learning. Sustaining educational transformation requires professional learning opportunities that connect teachers’ agency with local knowledge, school-level collaboration, and community engagement. Novelty: By examining participatory action research across two distinct school contexts, this study highlights how the institutional setting of teacher collaboration may shape opportunities for collective reflection, mutual support, and sustained pedagogical change. It also foregrounds the importance of connecting teacher learning with school and community contexts in efforts to transform classroom practice.

This study examines how critical thinking, collaboration, and technology utilization are manifested in technology-based Islamic Religious Education among teachers participating in the Subject Teacher Forum (MGMP) in Blitar, Indonesia. This qualitative case study design explored teachers’ experiences, practices, and perceptions within their professional learning context. The study involved 96 Islamic Religious Education teachers affiliated with the MGMP, from whom 22 teachers were selected as intensive participants based on their active participation in more than 75% of forum meetings and their involvement in the forum’s professional learning activities on technology-supported instruction. Data were collected over one semester through semi-structured interviews and focus group discussions. The data were analyzed using the interactive qualitative analysis process of data condensation, data display, and conclusion drawing and verification, supported by open, axial, and selective coding. The findings indicate that critical thinking was manifested in teachers’ efforts to identify instructional problems, evaluate the relevance and credibility of information from digital sources, compare alternative teaching strategies, and make pedagogical decisions. Collaboration was reflected in knowledge sharing, joint lesson planning, collective problem solving, and mutual support among teachers. Technology functioned as an enabling medium through which teachers accessed learning resources, communicated with colleagues, shared instructional materials, and implemented digital learning activities. The findings further indicate that critical thinking and collaboration were interconnected rather than hierarchical competencies: critical thinking supported the evaluation and selection of information and instructional alternatives, whereas collaboration provided opportunities for teachers to discuss, validate, and refine their decisions collectively. The study concludes that technology-based Islamic Religious Education requires the simultaneous development of teachers’ critical thinking, collaborative practices, and digital competence. The findings have implications for MGMP-based professional development, particularly in designing collaborative activities that strengthen teachers’ capacity to critically evaluate digital religious learning resources. Keywords: critical thinking; collaboration; technology; Islamic education

این پژوهش به بررسی نحوه تجلی تفکر انتقادی، همکاری و بهره‌گیری از فناوری در آموزش دینی اسلامی مبتنی بر فناوری در میان معلمان شرکت‌کننده در انجمن معلمان موضوعی (MGMP) در بلتار، اندونزی می‌پردازد. این مطالعه با رویکرد کیفی و طراحی مطالعه موردی، به واکاوی تجارب، عملکردها و ادراکات معلمان در بستر یادگیری حرفه‌ای آنان می‌پردازد. جامعه پژوهش شامل ۹۶ معلم آموزش دینی اسلامی وابسته به MGMP بود که از میان آن‌ها ۲۲ معلم به عنوان مشارکت‌کنندگان فشرده بر اساس حضور فعال در بیش از ۷۵٪ جلسات انجمن و مشارکت در فعالیت‌های یادگیری حرفه‌ای انجمن در زمینه آموزش مبتنی بر فناوری انتخاب شدند. داده‌ها طی یک نیم‌سال تحصیلی از طریق مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته و بحث‌های گروهی متمرکز گردآوری شد. تحلیل داده‌ها با استفاده از فرایند تعاملی تحلیل کیفی شامل تقطیر داده‌ها، نمایش داده‌ها و نتیجه‌گیری و اعتبارسنجی، با پشتیبانی کدگذاری باز، محوری و انتخابی انجام گرفت. یافته‌ها نشان می‌دهد که تفکر انتقادی در تلاش معلمان برای شناسایی مسائل آموزشی، ارزیابی ارتباط و اعتبار اطلاعات منابع دیجیتال، مقایسه راهبردهای جایگزین تدریس و اتخاذ تصمیمات آموزشی تجلی یافته است. همکاری نیز در به اشتراک‌گذاری دانش، برنامه‌ریزی مشترک دروس، حل مسئله جمعی و حمایت متقابل میان معلمان نمود یافته است. فناوری به عنوان بستری تسهیل‌گر عمل کرده که معلمان از طریق آن به منابع یادگیری دسترسی یافته، با همکاران ارتباط برقرار کرده، مواد آموزشی را به اشتراک گذاشته و فعالیت‌های یادگیری دیجیتال را اجرا نموده‌اند. یافته‌ها همچنین نشان می‌دهد که تفکر انتقادی و همکاری، شایستگی‌هایی به‌هم‌پیوسته و نه سلسله‌مراتبی هستند: تفکر انتقادی از ارزیابی و انتخاب اطلاعات و گزینه‌های آموزشی پشتیبانی می‌کند، در حالی که همکاری فرصت‌هایی برای بحث، اعتبارسنجی و اصلاح جمعی تصمیمات معلمان فراهم می‌آورد. نتیجه‌گیری پژوهش آن است که آموزش دینی اسلامی مبتنی بر فناوری مستلزم توسعه همزمان تفکر انتقادی، عملکردهای مشارکتی و شایستگی دیجیتال معلمان است. یافته‌ها دارای پیامدهایی برای توسعه حرفه‌ای مبتنی بر MGMP، به ویژه در طراحی فعالیت‌های مشارکتی جهت تقویت توانمندی معلمان در ارزیابی انتقادی منابع یادگیری دینی دیجیتال می‌باشد.

This study investigates how teacher background and empowerment constructs influence instructional quality through the mediating role of professional development (PD) engagement routines. Using structural equation modeling on a sample of 2,560 teachers from the TALIS 2018 dataset, the research explores how demographic factors and empowerment dimensions make a difference in collaborative routines in PD as well as instructional quality. The findings indicate that while individual teacher characteristics exert direct influences on instructional quality, these effects are substantially amplified through the indirect pathway of PD engagement routines. Notably, mutual empowerment serves as a critical conduit for routines in PD engagement, whereas status-based social empowerment appears insufficient in isolation. The results suggest that educational policy should shift from macro-level status initiatives toward supporting school-level organizational structures that institutionalize reciprocal support and daily professional exchange to sustain instructional excellence.

این پژوهش بررسی می‌کند که چگونه پیشینه معلمان و سازه‌های توانمندسازی بر کیفیت تدریس از طریق نقش میانجی‌گرانه الگوهای مشارکت در توسعه حرفه‌ای (PD) تأثیر می‌گذارند. با استفاده از مدل‌سازی معادلات ساختاری بر روی نمونه‌ای متشکل از ۲۵۶۰ معلم از داده‌های TALIS 2018، این تحقیق بررسی می‌کند که عوامل جمعیت‌شناختی و ابعاد توانمندسازی چگونه در الگوهای مشارکتی توسعه حرفه‌ای و همچنین کیفیت تدریس تفاوت ایجاد می‌کنند. یافته‌ها نشان می‌دهد که در حالی که ویژگی‌های فردی معلمان تأثیرات مستقیمی بر کیفیت تدریس دارند، این اثرات از طریق مسیر غیرمستقیم الگوهای مشارکت در توسعه حرفه‌ای به طور قابل توجهی تقویت می‌شوند. به طور خاص، توانمندسازی متقابل به عنوان یک مجرای حیاتی برای الگوهای مشارکت در توسعه حرفه‌ای عمل می‌کند، در حالی که توانمندسازی اجتماعی مبتنی بر جایگاه به تنهایی کافی به نظر نمی‌رسد. نتایج حاکی از آن است که سیاست‌های آموزشی باید از ابتکارات کلان مبتنی بر جایگاه به سمت حمایت از ساختارهای سازمانی در سطح مدرسه که حمایت متقابل و تبادل حرفه‌ای روزانه را نهادینه می‌کنند، برای حفظ تعالی تدریس، تغییر جهت دهند.

The article examines the theoretical and practical aspects of applying ideas from Karakalpak folk pedagogy to the moral education of schoolchildren. The relevance of this study stems from the need for stable values to guide educational work in the context of the digital society. This need has become more important due to the loss of some traditional cultural reference points and the growing influence of intercultural factors. Karakalpak folk pedagogy constitutes an integrated system of moral education that has been shaped over the centuries. It encompasses oral tradition, proverbs and sayings, customs and rituals, traditional games, and heroic epics. The study aims to identify the educational potential of traditional Karakalpak practices and justify their systematic use in the moral education of secondary school students. The methodological framework is based on ethnopedagogical and cultural approaches, as well as historical and systematic perspectives. The study uses theoretical analysis of scholarly and folklore literature, a comparative-historical method, and an analysis of teachers’ educational experience in schools in the Republic of Karakalpakstan, Uzbekistan. The findings show that Karakalpak heroic epics, particularly Alpamysh, Qirq qiz, and the works of the poet and philosopher Berdakh, foster students’ understanding of courage, justice, honesty, and respect for elders. Folk proverbs and sayings serve as simple moral principles accessible to children of different ages. Traditional games promote socialization, diligence, teamwork, and mutual support. Karakalpak traditional rituals contribute to the transmission of intergenerational values and the development of respect for cultural memory. In practical terms, this study guides the integration of Karakalpak folk pedagogy into school lessons, after-school programs, and other educational activities. Teachers in the Republic of Karakalpakstan and other regions with rich traditional cultures can use the findings. В статье рассматриваются теоретические и практические аспекты использования идей народной педагогики каракалпакского народа в системе нравственного воспитания современных школьников. Актуальность исследования обусловлена необходимостью поиска устойчивых ценностных оснований воспитательной работы в условиях информационного общества, утраты части традиционных культурных ориентиров и усиления межкультурных влияний. Народная педагогика каракалпаков представляет собой целостную систему накопленного столетиями опыта нравственного формирования личности, включающую устное народное творчество (фольклор), пословицы и поговорки, обычаи и обряды, народные игры, героический эпос. Цель исследования – выявить педагогический потенциал традиционных воспитательных средств каракалпакского народа и обосновать возможности их системного применения в нравственном воспитании учащихся общеобразовательных школ. Методологическую основу исследования составляют этнопедагогический подход, культурологический подход, а также принципы историзма и системности. В ходе работы использовались методы теоретического анализа научной и фольклорной литературы, сравнительно-исторический метод, изучение и обобщение педагогического опыта учителей школ Республики Каракалпакстан (Республика Узбекистан). В результате исследования установлено, что каракалпакский героический эпос – прежде всего «Алпамыш», «Кырк кыз» и произведения поэтафилософа Бердаха – формирует у школьников представления о доблести, справедливости, честности и уважении к старшим. Народные пословицы и поговорки являются компактными нравственными формулами, доступными для понимания детей любого возраста. Народные игры выполняют функции социализации, воспитания трудолюбия, коллективизма и взаимопомощи. Традиционные обряды каракалпаков способствуют передаче межпоколенческих ценностей и формированию уважительного отношения к культурной памяти. Практическая значимость исследования состоит в разработке рекомендаций по интеграции элементов каракалпакской народной педагогики в содержание уроков, внеурочную деятельность и воспитательные мероприятия. Результаты исследования могут быть использованы учителями, классными руководителями и педагогами дополнительного образования в Республике Каракалпакстан и других регионах с богатой традиционной культурой.

این مقاله به بررسی جنبه‌های نظری و عملی به‌کارگیری ایده‌های تربیتی عامیانه قره‌قالپاق در تربیت اخلاقی دانش‌آموزان می‌پردازد. اهمیت این پژوهش ناشی از نیاز به یافتن ارزش‌های پایدار برای هدایت فعالیت‌های تربیتی در بستر جامعه دیجیتال است؛ نیازی که به دلیل از دست رفتن بخشی از شاخص‌های فرهنگی سنتی و افزایش تأثیر عوامل بین‌فرهنگی، اهمیت بیشتری یافته است. تربیت عامیانه قره‌قالپاق یک نظام یکپارچه تربیت اخلاقی است که طی قرون متمادی شکل گرفته است و شامل سنت شفاهی، ضرب‌المثل‌ها و گفته‌ها، آداب و رسوم، بازی‌های سنتی و حماسه‌های قهرمانی می‌شود. هدف پژوهش شناسایی ظرفیت تربیتی سنت‌های قره‌قالپاق و تبیین امکان به‌کارگیری نظام‌مند آن‌ها در تربیت اخلاقی دانش‌آموزان مدارس متوسطه است. چارچوب روش‌شناسی پژوهش مبتنی بر رویکردهای مردم‌شناختی و فرهنگی، و همچنین اصول تاریخی و نظام‌مند است. این پژوهش از تحلیل نظری منابع علمی و ادبیات فولکلور، روش تطبیقی-تاریخی و تحلیل تجربه تربیتی معلمان مدارس جمهوری قره‌قالپاقستان (ازبکستان) بهره گرفته است. یافته‌ها نشان می‌دهد که حماسه‌های قهرمانی قره‌قالپاق، به‌ویژه Alpamysh، Qirq qiz و آثار شاعر و فیلسوف Berdakh، موجب شکل‌گیری مفاهیمی چون شجاعت، عدالت، صداقت و احترام به بزرگ‌ترها در دانش‌آموزان می‌شود. ضرب‌المثل‌ها و گفته‌های عامیانه به‌عنوان اصول اخلاقی ساده و قابل فهم برای کودکان در سنین مختلف عمل می‌کنند. بازی‌های سنتی به اجتماعی شدن، پرورش سخت‌کوشی، کار گروهی و حمایت متقابل کمک می‌کنند. آیین‌های سنتی قره‌قالپاق به انتقال ارزش‌های میان‌نسلی و تقویت احترام به حافظه فرهنگی یاری می‌رسانند. از منظر عملی، این پژوهش راهنمایی برای ادغام تربیت عامیانه قره‌قالپاق در محتوای دروس، فعالیت‌های فوق‌برنامه و سایر برنامه‌های تربیتی ارائه می‌دهد. نتایج این پژوهش می‌تواند توسط معلمان جمهوری قره‌قالپاقستان و سایر مناطق دارای فرهنگ سنتی غنی مورد استفاده قرار گیرد.