language transfer

Abstract L2 processing accounts differ in how predictability (i.e., the likelihood of the next mention) affects referential form choice. This study examined whether L2 learners use predictability when selecting referential forms. A story continuation experiment, manipulating grammatical role and verbs’ implicit causality (IC), tested Japanese learners of English and L1-English speakers. Learners produced fewer pronouns than L1 speakers, consistent with cross-linguistic influence from L1 Japanese. Across groups, grammatical role strongly influenced referential form choice, whereas IC-based predictability affected object references only, specifically increasing the use of names for unexpected objects. Overall, L1 and L2 speakers showed similar effects of predictability, but the effects were more limited and form-specific than grammatical role effects. Under the present task conditions, the findings are compatible with a graded, memory-interference account: Predictability is used when cues are accessible and retrieval demands are modest, yielding similar patterns in L1 and L2 referential production.

چکیده: نظریه‌های پردازش زبان دوم (L2) در مورد اینکه پیش‌بینی‌پذیری (یعنی احتمال اشاره بعدی) چگونه بر انتخاب صورت ارجاعی تأثیر می‌گذارد، تفاوت دارند. این پژوهش بررسی کرد که آیا زبان‌آموزان زبان دوم در انتخاب صورت‌های ارجاعی از پیش‌بینی‌پذیری استفاده می‌کنند یا خیر. یک آزمایش ادامه داستان که نقش دستوری و علیت ضمنی افعال (IC) را دستکاری می‌کرد، بر روی زبان‌آموزان ژاپنی زبان انگلیسی و گویشوران بومی انگلیسی اجرا شد. زبان‌آموزان نسبت به گویشوران بومی، ضمیر کمتری تولید کردند که با تأثیرات بین‌زبانی از زبان مادری ژاپنی سازگار است. در میان گروه‌ها، نقش دستوری تأثیر قوی بر انتخاب صورت ارجاعی داشت، در حالی که پیش‌بینی‌پذیری مبتنی بر IC فقط بر ارجاع به مفعول تأثیر گذاشت و به طور خاص استفاده از نام را برای اشیای غیرمنتظره افزایش داد. به طور کلی، گویشوران زبان اول و دوم اثرات مشابهی از پیش‌بینی‌پذیری نشان دادند، اما این اثرات محدودتر و وابسته به نوع صورت ارجاعی نسبت به نقش دستوری بودند. تحت شرایط وظیفه حاضر، یافته‌ها با تبیین تدریجی و مبتنی بر تداخل حافظه سازگار است: پیش‌بینی‌پذیری زمانی به کار می‌رود که نشانه‌ها در دسترس باشند و نیازهای بازیابی اندک باشد، که الگوهای مشابهی را در تولید ارجاعی زبان اول و دوم به همراه دارد.