Digital divide

This study addresses the critical deficiency in speaking skills among university students, a challenge primarily attributed to the reliance on traditional teaching methods and the limited time allocated for authentic verbal practice within the classroom. The research aims to construct a comprehensive theoretical framework for the Flipped Classroom strategy and identify the pedagogical and linguistic justifications for its implementation in developing speaking skills, while providing practical procedural recommendations for its integration into higher education. Adopting a descriptive-analytical approach through a critical review of educational literature, the findings reveal that the flipped model significantly enhances students' fluency, linguistic accuracy, and capacity for spontaneous expression. Furthermore, the model fosters increased motivation and active participation by granting learners the autonomy to progress at their own pace, as pre-class preparation helps mitigate "language anxiety" and bolsters confidence during real-time communicative interactions. Despite these advantages, the research identifies several implementation challenges, most notably the digital divide, potential cognitive overload, and the necessity for intensive faculty training in digital instructional design. Ultimately, the study concludes that the Flipped Classroom represents a fundamental philosophical shift that redefines educational roles, transforming class time from passive instruction into a dynamic "living linguistic laboratory" focused on intensive communicative practice.

Rural-origin students in South African higher education face multiple, overlapping forms of marginalisation that collectively hinder their academic access and success. Despite significant policy reforms aimed at expanding access and addressing historical injustices, the educational paths of these learners are still disproportionately affected by a combination of socio-economic deprivation, linguistic exclusion, gendered vulnerabilities, and technological marginalisation. This systematic review synthesises current empirical evidence to clarify how these intersectional barriers merge to obstruct the educational journeys of rural-origin students in South African higher education. It also critically examines how institutional policies and technological interventions may unintentionally reinforce or potentially alleviate these inequities. The study followed the Preferred Reporting Items for Systematic Reviews and Meta-Analyses (PRISMA) guidelines, conducting a comprehensive search across multiple academic databases for studies published between 2018 and 2026. After a rigorous screening and eligibility process, 52 studies met the inclusion criteria and underwent thematic analysis guided by Nancy Fraser's trivalent social justice framework. Five overarching themes emerged: The multidimensional digital divide; linguistic exclusion and the devaluation of vernacular knowledge; gendered vulnerabilities and the burden of social reproduction; algorithmic bias and the risks associated with technological solutionism; and governance gaps alongside the failure of participatory parity. The findings revealed that existing equity frameworks inadequately address the structural dimensions of rural marginalisation. Achieving educational equity necessitates a fundamental shift towards intersectionality-aware, context-sensitive institutional policies that prioritise resource redistribution, cultural recognition, and the meaningful representation of students from rural backgrounds in decision-making processes.

In South Africa, the persistent issue of graduates being ill-prepared for the job market highlights the deep-seated inequalities within the country's higher education system. Often, employability is attributed to student motivation or individual “skills gaps,” but these explanations overlook the structural mismatches that affect the transition from university to employment. This paper explores how curriculum design, Work-Integrated Learning (WIL), and the digital divide interact to contribute to career unpreparedness among students at a Historically Disadvantaged Institution (HDI) that serves many rural and low-income communities. This study addresses that gap by foregrounding the perspectives of institutional actors, lecturers, WIL coordinators, and academic advisors at a single HDI. Through an interpretivist qualitative study using semi-structured interviews with lecturers, WIL coordinators, and academic advisors, the paper examines how these institutional figures perceive the relationship among academic programmes, labour market demands, and students' real-life circumstances. The findings reveal that curriculum updates often lag behind the fast-evolving job sectors, particularly in Information and Communication Technology (ICT); that WIL systems are fragile due to limited placement opportunities, inconsistent employer engagement, and brief placement periods; and that students from rural and economically disadvantaged backgrounds face compounded challenges, including transport costs, weak professional networks, barriers to digital access, and limited knowledge of recruitment platforms. Additionally, the study highlights that the digital divide extends beyond mere connectivity issues to encompass disparities in access to devices and data, digital confidence, and digitally facilitated career opportunities. Amidst the discourse on the Fourth Industrial Revolution (4IR), globalisation, sustainability, and equity in African higher education, this paper calls for a transformation of the curriculum to be more collaborative, data-informed, and attuned to social needs. It proposes strengthening partnerships with advisory boards, co-creating curricula with industry, employing AI tools to align curricula, and coordinating policies among universities, employers, the Department of Higher Education and Training (DHET), and technology developers. The paper concludes that improving graduate employability in South Africa requires more than technical reforms alone; it necessitates addressing the structural inequalities that shape who can transition from higher education to meaningful employment. The paper contributes a structural-misalignment framework, a clear distinction among empirically grounded, analytically derived, and forward-looking implications, and a methodologically transparent account of qualitative analysis in a sensitive institutional setting.

The purpose of this study is to give an overview of the evolution of digital learning paradigms, its implementation in Indian institutions and the challenges and opportunities which it provides. The review also seeks to identify gaps in the current research that can be used to direct future empirical and theoretical research. The study adopts a systematic literature review methodology to explore the academic literature on the topic of online education and digital learning paradigm in India. Secondary data sources such as peer-reviewed journal articles, conference proceedings, government reports, policy documents and institutional publications were referred for the exhaustive review of literature. The search strings and keywords used were in various combinations such as online education, digital learning, distance education, e-learning, MOOCs, SWAYAM, OER and ICT in education and e-learning in Indian higher education. Only English-language publications that had an Indian focus were considered. To ensure comprehensive coverage, conceptual, empirical and review studies were included. The literature was broken down into themes and the following main categories were identified: distance learning, online education models, digital learning technologies, OER initiatives and national educational platforms. This systematic synthesis enables the structured understanding of the developments, trends and research gaps in the field. It is evident in the literature that low completion rates, lack of multilingual content, digital divide issues as well as a lack of learner engagement and mentoring, are still issues. However, the platforms are crucial for lifelong learning and skill development.

Background: The digital era presents unprecedented opportunities and challenges for establishing learning societies that support lifelong learning, digital literacy, and sustainable human capital development. Educational and community leaders play pivotal roles in this transformation, yet their integrated contributions remain underexplored in emerging regional contexts. Objective: This study aims to develop an integrated understanding of how educational and community leaders contribute to the creation of a learning society in the digital era, with specific focus on lifelong learning mechanisms, digital literacy initiatives, and human capital development pathways. Method: A qualitative descriptive multi-stakeholder inquiry was conducted with 28 participants including school principals, university leaders, community organization leaders, government representatives, and NGO officials from Banten Province, Indonesia. Data were collected through semi-structured interviews (n=18), focus group discussions (n=3), document analysis, and observation protocols. Thematic analysis with source, method, and theory triangulation was employed. Findings: Educational and community leaders jointly establish learning societies through five interconnected mechanisms: institutional learning infrastructure development, digital literacy ecosystems, collaborative knowledge-sharing platforms, civic engagement frameworks, and capability development initiatives. Leaders emphasized the necessity of integrating formal and informal learning, bridging digital divides, and fostering social capital through community engagement. An Integrated Learning Society Development Framework emerged, highlighting the synergistic relationship between educational institutions, community organizations, and government agencies in facilitating sustainable human capital growth. Novelty: This research uniquely positions learning society development as an educational-community collaborative endeavor within the digital era context of emerging regional economies, departing from institution-centric approaches that dominate current literature. Implications: Findings provide strategic guidance for policymakers and institutional leaders in designing integrated learning society frameworks that harness digital technologies while maintaining social cohesion and equitable access to learning opportunities.

زمینه: عصر دیجیتال فرصت‌ها و چالش‌های بی‌سابقه‌ای را برای ایجاد جوامع یادگیرنده که از یادگیری مادام‌العمر، سواد دیجیتال و توسعه پایدار سرمایه انسانی حمایت می‌کنند، فراهم آورده است. رهبران آموزشی و اجتماعی نقش‌های محوری در این تحول ایفا می‌کنند، اما مشارکت‌های یکپارچه آن‌ها در زمینه‌های منطقه‌ای نوظهور کمتر مورد بررسی قرار گرفته است. هدف: این مطالعه با هدف توسعه درک یکپارچه‌ای از نحوه مشارکت رهبران آموزشی و اجتماعی در ایجاد جامعه یادگیرنده در عصر دیجیتال، با تمرکز ویژه بر سازوکارهای یادگیری مادام‌العمر، ابتکارات سواد دیجیتال و مسیرهای توسعه سرمایه انسانی انجام شده است. روش: یک پژوهش کیفی توصیفی با رویکرد چند ذینفعی با مشارکت ۲۸ نفر شامل مدیران مدارس، رهبران دانشگاهی، رهبران سازمان‌های اجتماعی، نمایندگان دولت و مسئولان سازمان‌های غیردولتی از استان بانتن اندونزی انجام شد. داده‌ها از طریق مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته (n=18)، بحث‌های گروهی متمرکز (n=3)، تحلیل اسناد و پروتکل‌های مشاهده گردآوری شد. تحلیل تماتیک با مثلث‌سازی منبع، روش و نظریه به کار گرفته شد. یافته‌ها: رهبران آموزشی و اجتماعی به طور مشترک از طریق پنج سازوکار به هم پیوسته شامل توسعه زیرساخت‌های یادگیری نهادی، اکوسیستم‌های سواد دیجیتال، بسترهای اشتراک دانش مشارکتی، چارچوب‌های مشارکت مدنی و ابتکارات توسعه قابلیت‌ها، جوامع یادگیرنده را ایجاد می‌کنند. رهبران بر ضرورت ادغام یادگیری رسمی و غیررسمی، پر کردن شکاف دیجیتال و تقویت سرمایه اجتماعی از طریق مشارکت اجتماعی تأکید کردند. چارچوب یکپارچه توسعه جامعه یادگیرنده استخراج شد که بر رابطه هم‌افزا میان نهادهای آموزشی، سازمان‌های اجتماعی و نهادهای دولتی در تسهیل رشد پایدار سرمایه انسانی تأکید دارد. نوآوری: این پژوهش توسعه جامعه یادگیرنده را به عنوان یک تلاش مشترک آموزشی-اجتماعی در زمینه عصر دیجیتال اقتصادهای منطقه‌ای نوظهور مطرح می‌کند و از رویکردهای نهاد-محور غالب در ادبیات فعلی فاصله می‌گیرد. پیامدها: یافته‌ها راهنمایی راهبردی برای سیاست‌گذاران و رهبران نهادی در طراحی چارچوب‌های یکپارچه جامعه یادگیرنده که از فناوری‌های دیجیتال بهره می‌گیرند و در عین حال انسجام اجتماعی و دسترسی عادلانه به فرصت‌های یادگیری را حفظ می‌کنند، ارائه می‌دهد.

This study explored strategies for bridging AI-mediated educational inequalities in Open and Distance eLearning (ODeL) using Zimbabwe Open University as a case study. The study was grounded in the Capability Approach, which emphasises individuals’ ability to access and effectively utilise resources to achieve valued outcomes. A qualitative instrumental case study design was employed to gain an in-depth understanding of the interventions required to promote equitable participation in AI-enabled learning among geographically diverse student populations. Data were generated through semi-structured interviews with seven lecturers and one quality assurance coordinator, as well as focus group discussions with 14 students from diverse geographical and socioeconomic backgrounds. The data were analysed using Braun and Clarke's six-phase thematic analysis approach. The findings revealed four major strategies for bridging AI -mediated educational inequalities: digital infrastructure development, AI and digital literacy capacity building, inclusive institutional policies and support systems, and multi-stakeholder partnership and resource mobilisation. The study found that these strategies have the potential to enhance equitable access to AI-enabled learning resources, strengthen students’ digital capabilities, improve participation in AI-supported learning environments and reduce disparities between urban and rural learners. However, the effectiveness of these strategies may be constrained by limited financial resources, inadequate technological infrastructure, uneven digital literacy levels and policy implementation challenges. The study concludes that bridging AI-mediated educational inequalities requires a holistic approach that combines technological investment, capacity development, institutional commitment, and collaborative partnership. The study contributes to the emerging literature by showing that AI-mediated educational inequality extends beyond conventional digital access to include differences in AI literacy, institutional support, and students’ capabilities to convert AI resources into meaningful learning opportunities. The study recommends that ODeL institutions adopt inclusive AI integration frameworks that prioritise equitable access, digital empowerment, and targeted support for disadvantaged learners to ensure that the benefits of AI are accessible to all students regardless of geographical location.

این مطالعه به بررسی راهبردهایی برای پل زدن بر نابرابری‌های آموزشی مبتنی بر هوش مصنوعی در آموزش باز و از راه دور الکترونیکی (ODeL) با استفاده از دانشگاه باز زیمبابوه به عنوان مطالعه موردی پرداخت. این پژوهش بر رویکرد قابلیت استوار بود که بر توانایی افراد در دسترسی و بهره‌برداری مؤثر از منابع برای دستیابی به پیامدهای ارزشمند تأکید دارد. از طرح مطالعه موردی ابزاری کیفی برای درک عمیق مداخلات مورد نیاز جهت ارتقای مشارکت برابر در یادگیری مبتنی بر هوش مصنوعی در میان جمعیت دانشجویی با پراکندگی جغرافیایی مختلف استفاده شد. داده‌ها از طریق مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته با هفت مدرس و یک هماهنگ‌کننده تضمین کیفیت و همچنین بحث‌های گروهی متمرکز با ۱۴ دانشجو از پیشینه‌های جغرافیایی و اجتماعی-اقتصادی متنوع گردآوری شد. داده‌ها با استفاده از رویکرد تحلیل تماتیک شش‌مرحله‌ای Braun و Clarke تحلیل شدند. یافته‌ها چهار راهبرد اصلی برای پل زدن بر نابرابری‌های آموزشی مبتنی بر هوش مصنوعی را آشکار ساخت: توسعه زیرساخت دیجیتال، توانمندسازی سواد دیجیتال و هوش مصنوعی، سیاست‌ها و نظام‌های حمایتی فراگیر در سطح نهادی، و مشارکت چندذینفعی و بسیج منابع. پژوهش نشان داد که این راهبردها می‌توانند دسترسی برابر به منابع یادگیری مبتنی بر هوش مصنوعی را ارتقا دهند، قابلیت‌های دیجیتال دانشجویان را تقویت کنند، مشارکت در محیط‌های یادگیری پشتیبانی‌شده توسط هوش مصنوعی را بهبود بخشند و شکاف میان دانشجویان شهری و روستایی را کاهش دهند. با این حال، اثربخشی این راهبردها ممکن است با محدودیت منابع مالی، زیرساخت فناوری ناکافی، سطوح نابرابر سواد دیجیتال و چالش‌های اجرای سیاستی مواجه شود. این مطالعه نتیجه می‌گیرد که پل زدن بر نابرابری‌های آموزشی مبتنی بر هوش مصنوعی نیازمند رویکردی جامع است که سرمایه‌گذاری فناورانه، توسعه ظرفیت، تعهد نهادی و مشارکت همکاری‌جویانه را تلفیق کند. این پژوهش با نشان دادن اینکه نابرابری آموزشی مبتنی بر هوش مصنوعی فراتر از دسترسی صرف به فناوری دیجیتال بوده و تفاوت‌هایی در سواد هوش مصنوعی، حمایت نهادی و قابلیت‌های دانشجویان برای تبدیل منابع هوش مصنوعی به فرصت‌های یادگیری معنادار را نیز در بر می‌گیرد، به ادبیات نوظهور این حوزه کمک می‌کند. مطالعه حاضر توصیه می‌کند که مؤسسات ODeL چارچوب‌های ادغام فراگیر هوش مصنوعی را اتخاذ کنند که دسترسی برابر، توانمندسازی دیجیتال و حمایت هدفمند از دانشجویان محروم را در اولویت قرار دهد تا اطمینان حاصل شود که منافع هوش مصنوعی برای همه دانشجویان صرف‌نظر از موقعیت جغرافیایی در دسترس باشد.

This study conducts a systematic literature review (SLR) spanning 2000 to 2025 to critically investigate the integration of Information and Communication Technologies (ICT) in pre-service teacher education. Anchored in the Unified Theory of Acceptance and Use of Technology 2 (UTAUT2), the review explores how factors such as performance expectancy, effort expectancy, social influence, facilitating conditions, hedonic motivation, price value, and habit shape the adoption and use of ICT for teaching and learning among pre-service teachers. The review synthesises international evidence and interprets findings through the lens of South Africa's rural higher education context. Using PRISMA guidelines, 68 peer-reviewed journal articles, reports, and policy documents were reviewed and thematically analysed. Findings reveal that while ICT tools hold significant potential to enhance teaching quality, learner engagement, and curriculum relevance, structural constraints such as digital infrastructure deficits, inadequate professional development, and limited institutional support continue to undermine sustainable adoption. Moreover, cultural factors and contextual realities often hinder the effective operationalisation of ICT-based curriculum reforms. The study concludes with strategic recommendations to enhance digital inclusion and curriculum innovation in teacher education for sustainable development, particularly at rural South African universities.

این مطالعه با انجام یک مرور نظام‌مند ادبیات (SLR) در بازه زمانی ۲۰۰۰ تا ۲۰۲۵، به بررسی انتقادی ادغام فناوری‌های اطلاعات و ارتباطات (ICT) در آموزش معلمان پیش‌خدمت می‌پردازد. این مرور که مبتنی بر نظریه یکپارچه پذیرش و استفاده از فناوری ۲ (UTAUT2) است، بررسی می‌کند که چگونه عواملی مانند انتظار عملکرد، انتظار تلاش، تأثیر اجتماعی، شرایط تسهیل‌کننده، انگیزش لذت‌جویانه، ارزش قیمت و عادت، شکل‌گیری پذیرش و استفاده از ICT برای آموزش و یادگیری در میان معلمان پیش‌خدمت را تحت تأثیر قرار می‌دهند. این مرور شواهد بین‌المللی را تلفیق کرده و یافته‌ها را از منظر آموزش عالی مناطق روستایی آفریقای جنوبی تفسیر می‌کند. با استفاده از دستورالعمل‌های PRISMA، تعداد ۶۸ مقاله داوری‌شده، گزارش و سند سیاستی مرور و به‌صورت موضوعی تحلیل شدند. یافته‌ها نشان می‌دهد که اگرچه ابزارهای ICT پتانسیل قابل‌توجهی برای ارتقای کیفیت تدریس، مشارکت یادگیرندگان و ارتباط برنامه درسی دارند، اما محدودیت‌های ساختاری مانند کمبود زیرساخت دیجیتال، توسعه حرفه‌ای ناکافی و حمایت نهادی محدود، همچنان پذیرش پایدار را تضعیف می‌کنند. افزون بر این، عوامل فرهنگی و واقعیت‌های زمینه‌ای اغلب مانع عملیاتی‌سازی مؤثر اصلاحات برنامه درسی مبتنی بر ICT می‌شوند. مطالعه با ارائه توصیه‌های راهبردی برای ارتقای شمول دیجیتال و نوآوری برنامه درسی در آموزش معلمان به منظور توسعه پایدار، به‌ویژه در دانشگاه‌های روستایی آفریقای جنوبی، پایان می‌یابد.