Aim: We examined the relationship between athlete identification and effective decision-making in basketball players, testing whether age and gender moderate this relationship.Method: The study employed the Athlete Identification Level Scale (AILS) and the Scale of Effective Decision-Making in Sport (SEDMS) within a quantitative framework. Data were analyzed via correlation, multiple linear regression, and moderation tests.Results: Athletic identity significantly and positively predicted internal decision-making. For external decision-making, image and career maturity was a significant negative predictor, whereas athletic identity was a significant positive predictor. Age and gender significantly moderated the relationship between athlete identification and effective decision-making. Specifically, higher athlete identification was associated with lower effective decision-making among older and female basketball players.Conclusion: The findings indicate that the relationship between athlete identification and effective decision-making varies according to age and gender. These results highlight the importance of considering demographic differences when addressing decision-making processes in basketball players.
هدف: این پژوهش به بررسی رابطه بین شناسایی ورزشکار و تصمیم‌گیری مؤثر در بازیکنان بسکتبال پرداخته و نقش تعدیل‌گری سن و جنسیت را در این رابطه آزمون کرده است. روش: در این مطالعه، از مقیاس سطح شناسایی ورزشکار (AILS) و مقیاس تصمیم‌گیری مؤثر در ورزش (SEDMS) در چارچوبی کمی استفاده شد. داده‌ها با استفاده از همبستگی، رگرسیون خطی چندگانه و آزمون‌های تعدیل‌گری تحلیل شدند. یافته‌ها: هویت ورزشی به طور معنادار و مثبت پیش‌بین تصمیم‌گیری درونی بود. برای تصمیم‌گیری بیرونی، تصویر و بلوغ شغلی پیش‌بین منفی معنادار و هویت ورزشی پیش‌بین مثبت معنادار بود. سن و جنسیت رابطه بین شناسایی ورزشکار و تصمیم‌گیری مؤثر را به طور معناداری تعدیل کردند. به طور خاص، شناسایی بالاتر ورزشکار با تصمیم‌گیری مؤثر پایین‌تر در میان بازیکنان بسکتبال مسن‌تر و زن همراه بود. نتیجه‌گیری: یافته‌ها نشان می‌دهند که رابطه بین شناسایی ورزشکار و تصمیم‌گیری مؤثر بر اساس سن و جنسیت متفاوت است. این نتایج بر اهمیت توجه به تفاوت‌های جمعیت‌شناختی در بررسی فرایندهای تصمیم‌گیری در بازیکنان بسکتبال تأکید می‌کند.
Objectives Among people seeking sports-specific musculoskeletal specialty care we sought to determine 1) whether level of athletic identity mediates or moderates the relationship between thoughts and feelings and levels of capability and pain intensity, and 2) whether levels of pain intensity and capability differ among statistical groupings based on age and mindsets including athletic identity. Methods Adult patients seeing a sports medicine specialist (n = 135) completed measures of levels of capability, pain intensity, thoughts and feelings regarding sensation, and identification as an athlete. We planned mediation/moderation analysis. When that was not feasible, weadded an unplanned, exploratory cluster analysis of mindset factors. Results The lack of correlation between athletic identity and levels of capability and pain intensity precluded moderation/mediation analysis. An exploratory cluster analysis suggested that relatively younger people who identify as athletes and middle-aged people with somewhat greater feelings of distress may have greater pain intensity on average. Conclusions The finding that feelings of distress, independent of athletic identity, are associated with greater pain intensity and incapability is consistent with evidence that mindsets are a key aspect of musculoskeletal health, perhaps independent of specific identities.
اهداف: در میان افرادی که به دنبال مراقبت تخصصی اسکلتی‌عضلانی ویژه ورزش هستند، هدف ما تعیین این بود که ۱) آیا سطح هویت ورزشی رابطه بین افکار و احساسات و سطوح توانایی و شدت درد را میانجی‌گری یا تعدیل‌گری می‌کند، و ۲) آیا سطوح شدت درد و توانایی در گروه‌بندی‌های آماری مبتنی بر سن و ذهنیت‌ها از جمله هویت ورزشی متفاوت است یا خیر. روش‌ها: بیماران بزرگسال مراجعه‌کننده به متخصص پزشکی ورزشی (n = 135) مقیاس‌هایی از سطوح توانایی، شدت درد، افکار و احساسات مرتبط با حس و شناسایی به عنوان ورزشکار را تکمیل کردند. تحلیل میانجی‌گری/تعدیل‌گری برنامه‌ریزی شده بود. زمانی که این امر امکان‌پذیر نبود، یک تحلیل خوشه‌ای اکتشافی برنامه‌ریزی‌نشده از عوامل ذهنیت افزوده شد. نتایج: فقدان همبستگی بین هویت ورزشی و سطوح توانایی و شدت درد، تحلیل تعدیل‌گری/میانجی‌گری را غیرممکن ساخت. یک تحلیل خوشه‌ای اکتشافی نشان داد که افراد نسبتاً جوان‌تر که خود را ورزشکار می‌دانند و افراد میانسال با احساس ناراحتی نسبتاً بیشتر، ممکن است به طور میانگین شدت درد بیشتری داشته باشند. نتیجه‌گیری: یافته‌ای که احساس ناراحتی، مستقل از هویت ورزشی، با شدت درد و ناتوانی بیشتر همراه است، با شواهدی که ذهنیت‌ها را جنبه‌ای کلیدی از سلامت اسکلتی‌عضلانی می‌دانند، شاید مستقل از هویت‌های خاص، سازگار است.
