Islamic ethics

The development of artificial intelligence in education opens up opportunities to support learning while also raising ethical issues related to academic integrity and students’ digital responsibility. This article aims to analyze the role of character education as a foundation for guiding the use of artificial intelligence in relation to these two aspects. The study employs a literature review using a descriptive-qualitative approach. The findings indicate that the values of ṣidq and amanah provide a conceptual foundation for transparency in AI use, recognition of intellectual contributions, adherence to assignment guidelines, and accountability for learning processes and outcomes. Meanwhile, the values of tabayyun, respect for others, and a focus on the common good underpin digital responsibility in the form of information verification, privacy protection, respect for intellectual property, and consideration of the social impacts of AI use. Strengthening these two aspects requires educators to lead by example, clear institutional guidelines, family support, and reflective learning grounded in ethical dilemmas. This article concludes that the integration of character education and AI literacy should be directed toward developing students who are proficient in using technology while also being able to make decisions honestly and responsibly. The resulting conceptual framework still requires empirical testing according to educational levels and contexts.

This article aims to analyze the problems faced by Islamic Religious Education (PAI) in shaping students’ morals amid the development of social media. This research employs a qualitative method with a library research approach by examining scholarly journals on digital morality, Islamic education, social media etiquette, teacher role modelling, and digital literacy. The literature synthesis indicates that social media has become an environment that can influence students’ values and behavior. The issues discussed include exposure to content that contradicts Islamic values, impolite communication, cyberbullying, dependence on peer approval, and the gap between students’ understanding of Islamic values and their application in digital behavior. Nevertheless, social media also has the potential to serve as a medium for moral education when used appropriately. This study emphasizes the importance of teacher role modelling, digital literacy, habituation of Islamic values, contextual learning, and collaboration among schools, families, and communities. The fundamental issue to consider is how to connect students’ religious understanding acquired through classroom learning with the application of moral values in everyday life, including their use of social media. Therefore, PAI learning should focus not only on religious knowledge but also on developing students’ ability to apply Islamic ethics critically, wisely, and consistently in digital spaces.

The rapid development of digital technology has transformed how elementary school children learn, communicate, and interact, presenting both opportunities and challenges for their education and moral development. From the perspective of Islamic education, children's technology use requires appropriate parental guidance to ensure that digital activities align with Islamic values. This study aims to explore parental mediation strategies, identify challenges in supervising children's digital activities, and examine the integration of Islamic educational values into digital parenting practices at SDN 01 Pontianak Utara. The novelty of this study lies in its examination of digital parenting through the integration of parental mediation, technology-assisted supervision, and Islamic educational values within the elementary school context. This study employed a descriptive qualitative approach with a field research design. Data were collected through participatory observation, in-depth interviews with parents and Islamic Education teachers, and documentation. Data analysis followed the Miles and Huberman interactive model, consisting of data reduction, data display, and conclusion drawing, while source triangulation was applied to ensure data credibility. The findings identified three major challenges: limited parental digital literacy, inadequate supervision of children's digital activities, and the need for technology-assisted parental mediation through applications such as Google Family Link. Furthermore, the findings indicate that effective digital parenting requires more than technological restrictions, emphasizing collaboration between parents and schools alongside the integration of Islamic moral values. This study contributes to the development of Islamic digital parenting practices by highlighting the importance of combining technological supervision, parental guidance, and Islamic educational values to create a safer and more responsible digital environment for elementary school children.

توسعه سریع فناوری دیجیتال شیوه‌های یادگیری، ارتباط و تعامل کودکان دبستانی را دگرگون کرده است و فرصت‌ها و چالش‌هایی را برای آموزش و رشد اخلاقی آنان به همراه آورده است. از منظر آموزش اسلامی، استفاده کودکان از فناوری نیازمند راهنمایی مناسب والدین است تا فعالیت‌های دیجیتال آنان با ارزش‌های اسلامی همسو باشد. هدف این پژوهش، بررسی راهبردهای میانجی‌گری والدین، شناسایی چالش‌های نظارت بر فعالیت‌های دیجیتال کودکان و بررسی ادغام ارزش‌های تربیت اسلامی در شیوه‌های فرزندپروری دیجیتال در دبستان SDN 01 Pontianak Utara است. نوآوری این پژوهش در بررسی فرزندپروری دیجیتال از طریق ادغام میانجی‌گری والدین، نظارت مبتنی بر فناوری و ارزش‌های تربیت اسلامی در بستر دبستان نهفته است. این پژوهش با رویکرد کیفی توصیفی و طرح پژوهش میدانی انجام شده است. داده‌ها از طریق مشاهده مشارکتی، مصاحبه عمیق با والدین و معلمان آموزش اسلامی و اسناد گردآوری شد. تحلیل داده‌ها بر اساس مدل تعاملی Miles و Huberman شامل کاهش داده، نمایش داده و نتیجه‌گیری انجام شد و برای اطمینان از اعتبار داده‌ها از مثلث‌سازی منابع استفاده گردید. یافته‌ها سه چالش عمده را شناسایی کرد: سواد دیجیتال محدود والدین، نظارت ناکافی بر فعالیت‌های دیجیتال کودکان و نیاز به میانجی‌گری والدین با کمک فناوری از طریق برنامه‌هایی مانند Google Family Link. همچنین یافته‌ها نشان می‌دهد که فرزندپروری دیجیتال مؤثر فراتر از محدودیت‌های فناورانه است و بر همکاری والدین و مدرسه در کنار ادغام ارزش‌های اخلاقی اسلامی تأکید دارد. این پژوهش با برجسته‌سازی اهمیت ترکیب نظارت فناورانه، راهنمایی والدین و ارزش‌های تربیت اسلامی، به توسعه شیوه‌های فرزندپروری دیجیتال اسلامی برای ایجاد محیط دیجیتال ایمن‌تر و مسئولانه‌تر برای کودکان دبستانی کمک می‌کند.

Answering the rationale and modality of punishment in Islam is one of the most significant concerns within Islamic ethical philosophy. However, since answering this question depends on a precise understanding of human essence, capabilities, and real needs, addressing the anthropological foundations governing the rationale and modality of punishment is necessary. This study argues that understanding these foundations is crucial for developing a robust ethical framework that justifies the rationale and modality of punishment within the Islamic penal system. Using a descriptive-analytical method, this article extracts the anthropological foundations governing punishment from religious texts and illustrates their ethical implications. The extracted foundations include: 1. Humanity’s divine nature (Fitrah); 2. Man as a God-seeking being; 3. Man possessing physical and spiritual dimensions; 4. Man having positive and negative tendencies; 5. Man as the divine vicegerent (Khalifat Allah); and 6. Man possessing inherent dignity as a fundamental moral value. Each is examined separately. A key achievement of this research is establishing a connection between these foundations and the ethical justification of punishment. Furthermore, this research highlights the distinctive ethical and normative character of Islamic laws, particularly their guiding and salvific dimensions, which differentiate the Islamic legal system from purely humanistic and secular approaches to criminal justice.

پاسخ به چرایی و چگونگی مجازات در اسلام یکی از مهم‌ترین دغدغه‌ها در فلسفه اخلاق اسلامی است. با این حال، از آنجا که پاسخ به این پرسش مستلزم درک دقیق از ماهیت، توانایی‌ها و نیازهای واقعی انسان است، پرداختن به مبانی انسان‌شناختی حاکم بر چرایی و چگونگی مجازات ضروری می‌باشد. این مطالعه استدلال می‌کند که فهم این مبانی برای توسعه چارچوب اخلاقی مستحکمی که چرایی و چگونگی مجازات را در نظام کیفری اسلامی توجیه کند، حیاتی است. با استفاده از روش توصیفی‌تحلیلی، این مقاله مبانی انسان‌شناختی حاکم بر مجازات را از متون دینی استخراج کرده و پیامدهای اخلاقی آن‌ها را تبیین می‌کند. مبانی استخراج‌شده عبارت‌اند از: ۱. فطرت الهی انسان؛ ۲. انسان به‌عنوان موجودی خداجو؛ ۳. برخورداری انسان از ابعاد مادی و معنوی؛ ۴. وجود گرایش‌های مثبت و منفی در انسان؛ ۵. انسان به‌عنوان خلیفه‌الله؛ و ۶. برخورداری انسان از کرامت ذاتی به‌عنوان یک ارزش اخلاقی بنیادین. هر یک از این مبانی به‌طور جداگانه بررسی می‌شود. دستاورد کلیدی این پژوهش، برقرار ساختن ارتباط میان این مبانی و توجیه اخلاقی مجازات است. افزون بر این، پژوهش حاضر بر ویژگی متمایز اخلاقی و هنجاری قوانین اسلامی، به‌ویژه ابعاد هدایتی و نجات‌بخش آن‌ها که نظام حقوقی اسلام را از رویکردهای صرفاً انسان‌محور و سکولار به عدالت کیفری متمایز می‌سازد، تأکید می‌کند.