teaching readiness

In the digital era, prospective Islamic Religious Education (PAI) teachers are expected to integrate religious knowledge with the ability to design appropriate technology-supported instruction. Preliminary observations at Universitas Singaperbangsa Karawang indicated a gap between students’ coursework experiences and their perceived readiness to develop interactive instructional media. This study examined the structural relationships among Learning Media Course Effectiveness, Emotional Intelligence, Media Design Competence, and Teaching Readiness, positioning Media Design Competence as a proposed mediating variable. A quantitative, cross-sectional design was employed, with structured questionnaire data collected from 58 third-semester PAI students and analyzed using Partial Least Squares Structural Equation Modeling (PLS-SEM). Course Effectiveness (β = 0.295) and Emotional Intelligence (β = 0.411) were positively and significantly associated with Media Design Competence, jointly explaining 35.0% of its variance. Emotional Intelligence exhibited a numerically larger path coefficient, although the statistical significance of the difference between the coefficients was not established. Media Design Competence was strongly associated with Teaching Readiness (β = 0.728; f² = 1.126), with the model explaining 53.0% of the variance in readiness. These findings highlight the relevance of academic experiences and emotional abilities to media design competence and its association with teaching readiness. However, these findings do not establish full mediation because the corresponding direct paths are not reported, and the cross-sectional design precludes definitive causal conclusions.The study suggests integrating practical media design activities with support for managing learning challenges in PAI teacher education, while further research should test the proposed indirect effects and evaluate the effectiveness of such instructional approaches.

در عصر دیجیتال، انتظار می‌رود معلمان آینده آموزش دینی اسلامی (PAI) دانش دینی را با توانایی طراحی آموزش مناسب مبتنی بر فناوری تلفیق کنند. مشاهدات اولیه در دانشگاه Singaperbangsa Karawang نشان داد که بین تجربیات درسی دانشجویان و ادراک آن‌ها از آمادگی برای توسعه رسانه‌های آموزشی تعاملی، شکاف وجود دارد. این پژوهش به بررسی روابط ساختاری میان اثربخشی درس رسانه‌های آموزشی، هوش هیجانی، شایستگی طراحی رسانه و آمادگی تدریس پرداخت و شایستگی طراحی رسانه را به عنوان متغیر میانجی پیشنهادی در نظر گرفت. این مطالعه با رویکرد کمی و طرح مقطعی انجام شد و داده‌های پرسشنامه ساختاریافته از ۵۸ دانشجوی ترم سوم PAI جمع‌آوری و با استفاده از مدل‌یابی معادلات ساختاری حداقل مربعات جزئی (PLS-SEM) تحلیل گردید. اثربخشی درس (β = ۰.۲۹۵) و هوش هیجانی (β = ۰.۴۱۱) با شایستگی طراحی رسانه رابطه مثبت و معناداری داشتند و به طور مشترک ۳۵.۰٪ از واریانس آن را تبیین کردند. ضریب مسیر هوش هیجانی از نظر عددی بزرگ‌تر بود، اگرچه معناداری آماری تفاوت بین ضرایب تأیید نشد. شایستگی طراحی رسانه با آمادگی تدریس ارتباط قوی داشت (β = ۰.۷۲۸؛ f² = ۱.۱۲۶) و مدل ۵۳.۰٪ از واریانس آمادگی را تبیین نمود. این یافته‌ها اهمیت تجربیات دانشگاهی و توانایی‌های هیجانی را در شایستگی طراحی رسانه و ارتباط آن با آمادگی تدریس نشان می‌دهد. با این حال، این یافته‌ها میانجی‌گری کامل را اثبات نمی‌کنند، زیرا مسیرهای مستقیم مربوطه گزارش نشده‌اند و طرح مقطعی امکان نتیجه‌گیری قطعی علی را فراهم نمی‌کند. مطالعه حاضر پیشنهاد می‌کند که فعالیت‌های عملی طراحی رسانه با حمایت برای مدیریت چالش‌های یادگیری در آموزش معلمان PAI تلفیق شود و پژوهش‌های آتی باید اثرات غیرمستقیم پیشنهادی را آزمون و اثربخشی چنین رویکردهای آموزشی را ارزیابی کنند.

Teacher education increasingly privileges standardized competencies, digital skills, and measurable outputs, while giving less attention to cultural identity, value negotiation, and diversity in multiethnic classrooms. This study reframes national heritage as an asset-based pedagogical resource rather than a static folkloric supplement. Using a convergent parallel mixed-methods design, the study examined how a 15-week course, “National Heritage and Pedagogical Values,” influenced ethno-cultural competence, professional identity, and culturally responsive teaching readiness among 42 Master’s students in primary education in Kazakhstan. Quantitative results showed significant growth across all measured dimensions, with the strongest practical shift in behavioural/pedagogical application, t(41) = 9.77, p < .001, d = 1.51. Micro-teaching observations confirmed that candidates converted heritage concepts such as Asar, qoshqar müiiz, and kösh into subject-specific teaching tools for cooperation, geometry, ecology, and classroom dialogue. Reflexive thematic analysis of essays showed a parallel identity shift: participants moved from viewing heritage as ceremonial folklore toward using it as an inclusive pedagogical language. The findings indicate that heritage-based teacher education can strengthen culturally responsive practice when mediated through structured reflection and observable teaching performance. The study contributes a post-Soviet, Central Asian model for preparing teachers who can balance national cultural revitalization with pluralistic classroom inclusion.

آموزش معلمان به طور فزاینده‌ای بر شایستگی‌های استاندارد، مهارت‌های دیجیتال و خروجی‌های قابل سنجش تأکید می‌کند و در عین حال به هویت فرهنگی، مذاکره ارزشی و تنوع در کلاس‌های چندقومیتی توجه کمتری می‌شود. این پژوهش، میراث ملی را نه به عنوان مکملی ایستا و فولکلوریک، بلکه به عنوان منبعی دارایی‌محور در آموزش بازتعریف می‌کند. با استفاده از طرح پژوهشی آمیخته همگرای موازی، این مطالعه بررسی کرد که چگونه یک دوره ۱۵ هفته‌ای با عنوان «میراث ملی و ارزش‌های آموزشی» بر شایستگی قومیتی-فرهنگی، هویت حرفه‌ای و آمادگی برای آموزش پاسخگو به فرهنگ در میان ۴۲ دانشجوی کارشناسی ارشد آموزش ابتدایی در قزاقستان تأثیر می‌گذارد. نتایج کمی نشان داد که در تمامی ابعاد اندازه‌گیری‌شده رشد معناداری وجود داشته است و بیشترین تغییر عملی در کاربرد رفتاری/آموزشی مشاهده شد، t(41) = 9.77, p < .001, d = 1.51. مشاهدات تدریس خرد تأیید کرد که داوطلبان مفاهیم میراثی مانند Asar، qoshqar müiiz و kösh را به ابزارهای آموزشی موضوع‌محور برای همکاری، هندسه، بوم‌شناسی و گفت‌وگوی کلاسی تبدیل کردند. تحلیل تماتیک بازتابی مقالات نشان داد که تغییر هویتی موازی رخ داده است: شرکت‌کنندگان از نگاه به میراث به عنوان فولکلور آیینی به سوی استفاده از آن به عنوان زبان آموزشی فراگیر حرکت کردند. یافته‌ها نشان می‌دهد که آموزش معلم مبتنی بر میراث، زمانی که از طریق بازتاب ساختاریافته و عملکرد قابل مشاهده تدریس میانجی‌گری شود، می‌تواند عمل پاسخگو به فرهنگ را تقویت کند. این پژوهش الگویی از آسیای مرکزی و پساسووئیتی برای تربیت معلمانی ارائه می‌دهد که قادر به ایجاد تعادل میان احیای فرهنگی ملی و شمول‌گرایی در کلاس‌های چندفرهنگی هستند.