ethnic diversity

Child abuse is recognized as a global health issue, but there are vast differences in parenting practices across cultures. Parenting behaviors and discipline strategies acceptable in some countries may be considered abusive in the U.S. This study sought to develop the Parenting Practices and Discipline Scale (PPDS) to assess parental practices that may be culturally acceptable but potentially harmful to children. Two related studies were conducted: the first established the initial psychometric properties of the PPDS using exploratory factor analysis (EFA), which supported a two-factor structure reflecting culturally acceptable vs. abusive discipline practices, and the second utilized regression analyses with a diverse sample of 1,089 college students to test the PPDS. Findings indicated that gender and parental status were the strongest predictors, with women and parents more likely to classify behaviors as abusive. Among Hispanic participants, those not born in the U.S. were more likely to view certain behaviors (e.g., spanking) as abusive compared to U.S.-born Hispanics. Across racial/ethnic groups, Hispanic participants were more likely than Black participants to classify culturally acceptable practices as abusive. These results underscore that demographic factors can shape perceptions of what practices are considered abusive. Furthermore, the intersectionality of different identities can create further differences. The PPDS represents a novel measure that captures culturally situated discipline practices not assessed in existing tools. Although findings offer preliminary support for validity, future research should evaluate the scale through confirmatory factor analysis and measurement invariance testing across cultural groups. This study aimed to develop and validate the Parenting Practices and Discipline Scale (PPDS), a tool designed to assess attitudes toward parental behaviors and discipline techniques. Findings suggest that gender and parental status are significant influences in perception of abusive acts. Analysis revealed significant differences in perceptions across racial and ethnic identities. The findings suggest a need for development of parenting programs targeting potentially abusive parenting behaviors among minority groups.

کودک‌آزاری به عنوان یک مسئله سلامت جهانی شناخته می‌شود، اما تفاوت‌های گسترده‌ای در شیوه‌های فرزندپروری میان فرهنگ‌ها وجود دارد. رفتارهای فرزندپروری و راهبردهای تنبیهی که در برخی کشورها قابل قبول تلقی می‌شوند، ممکن است در ایالات متحده آمریکا به عنوان کودک‌آزاری شناخته شوند. این پژوهش با هدف تدوین مقیاس شیوه‌های فرزندپروری و تنبیه (PPDS) برای ارزیابی شیوه‌های والدینی که ممکن است از نظر فرهنگی پذیرفته شده اما بالقوه آسیب‌زا برای کودکان باشند، انجام شد. دو مطالعه مرتبط صورت گرفت: نخستین مطالعه ویژگی‌های روان‌سنجی اولیه مقیاس PPDS را با استفاده از تحلیل عاملی اکتشافی (EFA) بررسی کرد که ساختار دو عاملی منعکس‌کننده شیوه‌های تنبیهی قابل قبول فرهنگی در مقابل شیوه‌های کودک‌آزاری را تأیید نمود؛ مطالعه دوم با استفاده از تحلیل رگرسیون و نمونه‌ای متنوع شامل ۱۰۸۹ دانشجوی دانشگاه، مقیاس PPDS را آزمود. یافته‌ها نشان داد که جنسیت و وضعیت والد بودن قوی‌ترین پیش‌بینی‌کننده‌ها بودند؛ زنان و والدین بیشتر احتمال داشت رفتارها را به عنوان کودک‌آزاری طبقه‌بندی کنند. در میان شرکت‌کنندگان Hispanic، افرادی که در ایالات متحده متولد نشده بودند، بیشتر احتمال داشت برخی رفتارها (مانند تنبیه بدنی) را نسبت به Hispanicهای متولد آمریکا کودک‌آزاری تلقی کنند. در میان گروه‌های نژادی/قومی، شرکت‌کنندگان Hispanic بیشتر از شرکت‌کنندگان Black رفتارهای قابل قبول فرهنگی را کودک‌آزاری تلقی کردند. این نتایج بر نقش عوامل جمعیت‌شناختی در شکل‌دهی ادراک از رفتارهای کودک‌آزاری تأکید دارد. همچنین، تلاقی هویت‌های مختلف می‌تواند تفاوت‌های بیشتری ایجاد کند. مقیاس PPDS ابزاری نوین است که شیوه‌های تنبیهی مبتنی بر فرهنگ را که در ابزارهای موجود ارزیابی نمی‌شوند، پوشش می‌دهد. اگرچه یافته‌ها حمایت مقدماتی از روایی ارائه می‌دهند، پژوهش‌های آتی باید روایی مقیاس را از طریق تحلیل عاملی تأییدی و آزمون ناهمسانی اندازه‌گیری در گروه‌های فرهنگی مختلف بررسی کنند. هدف این مطالعه تدوین و روایی‌یابی مقیاس شیوه‌های فرزندپروری و تنبیه (PPDS) به عنوان ابزاری برای سنجش نگرش نسبت به رفتارهای والدینی و تکنیک‌های تنبیهی بود. یافته‌ها نشان داد که جنسیت و وضعیت والد بودن تأثیر معناداری بر ادراک رفتارهای کودک‌آزاری دارند. تحلیل‌ها تفاوت‌های معناداری را در ادراکات میان هویت‌های نژادی و قومی نشان دادند. این یافته‌ها بر ضرورت تدوین برنامه‌های فرزندپروری با هدف کاهش رفتارهای بالقوه کودک‌آزاری در میان گروه‌های اقلیت تأکید دارد.

This study aims to analyze the role of parenting dimensions in the development of student character within the multicultural context of Malaysia. Specifically, it examines the relationships between parental care, autonomy, overprotection, and student character among university students. A quantitative research design with a descriptive correlational approach was employed. The sample consisted of 88 university students from UiTM Cawangan Pahang, selected using stratified random sampling to reflect Malaysia's ethnic diversity. Data were collected through validated questionnaires measuring three dimensions of parenting styles (care, autonomy, overprotection) and seven aspects of student character (religiosity, nationalism, integrity, independence, cooperation, tolerance, and empathy). Data analysis utilized descriptive statistics and Pearson correlation with SPSS version 26.0. The findings revealed that democratic parenting was the dominant style (47.7%). Parental care demonstrated the strongest positive correlation with student character (r = 0.687, p < 0.01), followed by autonomy (r = 0.642) and overprotection after reverse scoring (r = 0.589). Empathy showed the highest correlation with care (r = 0.701), while autonomy was most strongly associated with independence (r = 0.689). Overall student character was rated very high (mean = 3.43). Parental care showed the strongest association with student character. These findings highlight the importance of warm and supportive parenting in relation to students' moral and social characteristic moral values and social competencies essential for harmonious coexistence in multicultural society. Recommendations for parents, educators, and policymakers are discussed.

این پژوهش با هدف تحلیل نقش ابعاد فرزندپروری در رشد منش دانشجویان در بستر چندفرهنگی مالزی انجام شده است. به طور خاص، روابط میان مراقبت والدین، خودمختاری، حمایت بیش‌ازحد و منش دانشجویان در میان دانشجویان دانشگاهی مورد بررسی قرار گرفته است. طرح پژوهش کمی با رویکرد توصیفی-همبستگی به کار گرفته شد. نمونه شامل ۸۸ دانشجوی دانشگاه UiTM Cawangan Pahang بود که با استفاده از نمونه‌گیری تصادفی طبقه‌ای به منظور بازتاب تنوع قومی مالزی انتخاب شدند. داده‌ها از طریق پرسشنامه‌های معتبر که سه بعد سبک‌های فرزندپروری (مراقبت، خودمختاری، حمایت بیش‌ازحد) و هفت جنبه منش دانشجویی (دین‌داری، ملی‌گرایی، صداقت، استقلال، همکاری، مدارا و همدلی) را اندازه‌گیری می‌کردند، گردآوری شد. تحلیل داده‌ها با استفاده از آمار توصیفی و همبستگی پیرسون در نرم‌افزار SPSS نسخه ۲۶٫۰ انجام گرفت. یافته‌ها نشان داد که سبک فرزندپروری دموکراتیک غالب بود (۴۷٫۷٪). مراقبت والدین قوی‌ترین همبستگی مثبت را با منش دانشجویان نشان داد (r = 0.687, p < 0.01)، و پس از آن خودمختاری (r = 0.642) و حمایت بیش‌ازحد پس از نمره‌گذاری معکوس (r = 0.589) قرار داشتند. همدلی بالاترین همبستگی را با مراقبت (r = 0.701) داشت، در حالی که خودمختاری بیشترین ارتباط را با استقلال (r = 0.689) نشان داد. میانگین منش کلی دانشجویان بسیار بالا ارزیابی شد (mean = 3.43). مراقبت والدین قوی‌ترین ارتباط را با منش دانشجویان نشان داد. این یافته‌ها اهمیت فرزندپروری گرم و حمایت‌گر را در ارتباط با ارزش‌های اخلاقی و شایستگی‌های اجتماعی دانشجویان که برای همزیستی هماهنگ در جامعه چندفرهنگی ضروری است، برجسته می‌کند. توصیه‌هایی برای والدین، مربیان و سیاست‌گذاران ارائه شده است.