body ideals

Body dissatisfaction is common, particularly among those with higher BMIs. Issues with BMI as an adiposity measure may limit our understanding of how body weight is associated with body dissatisfaction, particularly given gendered body ideals. We investigated the association of childhood trajectories of BMI, fat mass index (FMI), and fat-free mass index (FFMI) with body dissatisfaction at age 14, and sex differences in these associations. This was a secondary analysis of UK Millennium Cohort Study data. Our exposures were trajectories of BMI (3−14 years), FMI and FFMI (7−14 years), modelled using latent class growth analysis. Our outcome was body dissatisfaction at 14 years. We used univariable and multivariable linear regression models to investigate associations and interaction terms to test for sex differences. Among 13,025 participants (49.2% female; 84.4% White), we found three BMI, FMI, and FFMI trajectories (low, moderate, high). Participants with moderate (adjusted mean difference [aMD] 0.32, 95% confidence interval [CI] 0.24, 0.39) and high (aMD 0.71, 95% CI 0.55, 0.86) BMI trajectories and those with moderate (aMD 0.33, 95% CI 0.25, 0.41) and high (aMD 0.73, 95% CI 0.57, 0.89) FMI trajectories had higher body dissatisfaction scores than those with low trajectories. We did not find evidence that these associations differed by sex. For FFMI trajectories, boys with high (aMD 0.31, 95% CI 0.17, 0.46), but not moderate (aMD 0.07, 95% CI −0.03, 0.17) trajectories had greater body dissatisfaction. In girls, mean differences by FFMI trajectory were consistent with adiposity results. BMI and FMI trajectories are similarly associated with body dissatisfaction when FMI is estimated using bioelectrical impedance analysis. Both boys and girls may be susceptible to weight-related body dissatisfaction in adolescence. Further research is needed to understand how muscularity is associated with body dissatisfaction.

نارضایتی بدنی شایع است، به‌ویژه در میان افرادی که شاخص توده بدنی (BMI) بالاتری دارند. مشکلات مربوط به BMI به عنوان شاخص چربی بدن ممکن است درک ما را از نحوه ارتباط وزن بدن با نارضایتی بدنی، به‌ویژه با توجه به ایده‌آل‌های جنسیتی بدن، محدود کند. ما ارتباط مسیرهای BMI، شاخص توده چربی (FMI) و شاخص توده بدون چربی (FFMI) دوران کودکی را با نارضایتی بدنی در سن ۱۴ سالگی و تفاوت‌های جنسی در این ارتباطات بررسی کردیم. این مطالعه، تحلیل ثانویه‌ای از داده‌های مطالعه هم‌گروهی هزاره بریتانیا بود. متغیرهای مواجهه ما مسیرهای BMI (۳ تا ۱۴ سال)، FMI و FFMI (۷ تا ۱۴ سال) بودند که با استفاده از تحلیل رشد کلاس پنهان مدل‌سازی شدند. متغیر پیامد ما نارضایتی بدنی در ۱۴ سالگی بود. برای بررسی ارتباطات، از مدل‌های رگرسیون خطی یک‌متغیره و چندمتغیره و برای آزمون تفاوت‌های جنسی از عبارات تعاملی استفاده شد. در میان ۱۳٬۰۲۵ شرکت‌کننده (۴۹٫۲٪ دختر؛ ۸۴٫۴٪ سفیدپوست)، سه مسیر برای BMI، FMI و FFMI (پایین، متوسط، بالا) یافت شد. شرکت‌کنندگانی با مسیرهای BMI متوسط (تفاوت میانگین تعدیل‌شده [aMD] برابر با ۰٫۳۲، فاصله اطمینان ۹۵٪: ۰٫۲۴ تا ۰٫۳۹) و بالا (aMD برابر با ۰٫۷۱، فاصله اطمینان ۹۵٪: ۰٫۵۵ تا ۰٫۸۶) و همچنین مسیرهای FMI متوسط (aMD برابر با ۰٫۳۳، فاصله اطمینان ۹۵٪: ۰٫۲۵ تا ۰٫۴۱) و بالا (aMD برابر با ۰٫۷۳، فاصله اطمینان ۹۵٪: ۰٫۵۷ تا ۰٫۸۹) نسبت به مسیرهای پایین، نمرات نارضایتی بدنی بالاتری داشتند. شواهدی دال بر تفاوت این ارتباطات بر اساس جنسیت نیافتیم. در مورد مسیرهای FFMI، پسران با مسیر بالا (aMD برابر با ۰٫۳۱، فاصله اطمینان ۹۵٪: ۰٫۱۷ تا ۰٫۴۶)، اما نه متوسط (aMD برابر با ۰٫۰۷، فاصله اطمینان ۹۵٪: ۰٫۰۳- تا ۰٫۱۷)، نارضایتی بدنی بیشتری داشتند. در دختران، تفاوت میانگین‌ها بر اساس مسیر FFMI با نتایج چربی بدن سازگار بود. مسیرهای BMI و FMI زمانی که FMI با استفاده از آنالیز امپدانس بیوالکتریک تخمین زده می‌شود، به طور مشابهی با نارضایتی بدنی مرتبط هستند. هر دو گروه پسران و دختران ممکن است در نوجوانی مستعد نارضایتی بدنی مرتبط با وزن باشند. پژوهش‌های بیشتری برای درک نحوه ارتباط عضلانی بودن با نارضایتی بدنی مورد نیاز است.

Eating disorders (ED) continue to be a concern worldwide. There is a growing focus on problematic discourse around ideal bodies as well as on how exposure to related content and spaces online might influence disordered eating and other ED symptoms. A qualitative evidence synthesis using thematic synthesis methods was conducted to explore young people’s lived experiences of online ED content. Studies were included if they provided, from 2007 onwards, views about online content from young people from OECD countries aged 11–25 years old who identified as having had an eating disorder, disordered eating or eating difficulties. This article focuses on findings from 13 included studies whereby three key themes were identified: Comparing – how online content was used to evaluate others and oneself; Curating – how young people manage this content; and Community – spaces for connection over shared experience. Participants across the studies described the complex ‘double-edged’ nature of online spaces, which can offer inclusion but can also be experienced as harmful. The synthesis outlined a lack of supportive offline mental health-promoting spaces as part of the context of young people’s online content use.

اختلالات خوردن (ED) همچنان یکی از نگرانی‌های جهانی به‌شمار می‌رود. تمرکز فزاینده‌ای بر گفتمان‌های مسئله‌دار پیرامون بدن ایده‌آل و همچنین بر چگونگی تأثیرگذاری مواجهه با محتوای مرتبط و فضاهای آنلاین بر رفتارهای خوردن ناسازگار و سایر علائم اختلال خوردن وجود دارد. سنتز شواهد کیفی با استفاده از روش‌های سنتز موضوعی به‌منظور بررسی تجارب زیسته جوانان از محتوای آنلاین مرتبط با اختلال خوردن انجام شد. مطالعاتی وارد این بررسی شدند که از سال ۲۰۰۷ به بعد، دیدگاه‌هایی درباره محتوای آنلاین از جوانان کشورهای عضو OECD در بازه سنی ۱۱ تا ۲۵ سال که خود را دارای اختلال خوردن، رفتارهای خوردن ناسازگار یا مشکلات خوردن معرفی کرده بودند، ارائه داده بودند. این مقاله بر یافته‌های ۱۳ مطالعه واردشده تمرکز دارد که در آن‌ها سه مضمون کلیدی شناسایی شد: مقایسه کردن – نحوه استفاده از محتوای آنلاین برای ارزیابی دیگران و خود؛ مدیریت کردن – نحوه مدیریت این محتوا توسط جوانان؛ و اجتماع – فضاهایی برای ارتباط بر اساس تجربه مشترک. شرکت‌کنندگان در سراسر مطالعات، ماهیت پیچیده و «دو لبه» فضاهای آنلاین را توصیف کردند که می‌تواند احساس تعلق ایجاد کند اما همچنین می‌تواند به‌عنوان عاملی آسیب‌زا تجربه شود. این سنتز به کمبود فضاهای حمایتی ارتقاءدهنده سلامت روان به‌صورت آفلاین به‌عنوان بخشی از زمینه استفاده جوانان از محتوای آنلاین اشاره می‌کند.