Microteaching is one of the courses that plays an important role in preparing prospective Islamic Religious Education (PAI) teachers to possess competencies that meet the demands of the teaching profession. This study aims to examine the urgency of microteaching in preparing professional PAI teachers through the development of pedagogical, professional, social, and personal competencies. The study employs a qualitative approach using library research. Data were obtained from various literature sources, including books, scientific journals, research articles, and academic documents relevant to microteaching and teacher professionalism. Data collection was conducted through documentation studies, while data analysis employed content analysis techniques. The findings indicate that microteaching serves as a means of bridging theory and teaching practice, training basic teaching skills, developing self-reflection abilities, and enhancing students' readiness to face field practice and the professional world. Furthermore, microteaching makes a significant contribution to the development of pedagogical, professional, social, and personal competencies among prospective PAI teachers. Its successful implementation is supported by lecturer guidance, the availability of learning facilities, and student motivation, although challenges remain, including limited time, nervousness, and differences between simulated situations and actual classroom conditions. Therefore, optimizing microteaching through the use of innovative methods, educational technology, constructive feedback, and continuous practice is necessary to produce professional, competent PAI teachers who are prepared to face the challenges of education in the modern era.
This study aimed to develop an Islamic Theology and Ethics learning module for Islamic Junior High Schools (Madrasah Tsanawiyah, MTs) based on tazkiyatun nafs (purification of the soul) for prospective Islamic Religious Education (IRE) teachers using the ADDIE development model. The research employed a research and development approach comprising five stages: analysis, design, development, implementation, and evaluation. The participants were 22 prospective IRE teachers enrolled in the Islamic Religious Education Materials for MTs course at STAI Al-Hamidiyah Bangkalan during the 2025/2026 academic year. Data were collected through expert validation forms, student response questionnaires, student reflections, observations, and documentation. Quantitative data were analyzed descriptively using percentages, while qualitative data were analyzed through data condensation, data display, and conclusion drawing. The validation results indicated that the module achieved feasibility scores of 91.00% from the subject matter expert and 89.00% from the instructional media expert, yielding an overall average of 90.00%, categorized as highly feasible. Student responses reached 83.18% (366 out of 440), indicating very positive responses. The practical examples received the highest score (86.36%), while the clarity and systematic presentation of the material received the lowest score (80.00%). Student reflections highlighted muhasabah (self-reflection), emotional regulation, moral awareness, and teacher role modeling as meaningful learning experiences. The module offers a contextual learning resource that integrates spiritual purification into Islamic Theology and Ethics education. However, the findings are limited to module feasibility and participants' perceptions and do not establish improvements in pedagogical competence or learning effectiveness. Future research should examine the module's effectiveness using larger samples and structured learning outcome assessments.
This study determined the administrative strategies employed by school leaders in implementing enhanced digital-based literacy instruction in selected public elementary schools in the City of Naga, Cebu (Region VII), and Calubian, Leyte (Region VIII), during School Year 2025–2026. It examined the respondents’ demographic and professional profiles; the level of implementation of digital-based literacy instruction in terms of curriculum integration, technological infrastructure and resources, and teacher pedagogical competence; the administrative strategies employed in resource allocation and maintenance, capacity building and professional development, and instructional supervision and monitoring; and the issues and concerns encountered. The study employed a quantitative descriptive-correlational and descriptive-comparative research design. The respondents comprised 110 school heads and teachers from six public elementary schools, consisting of six school heads (5.45%) and 104 teachers (94.55%). Data were gathered using a researcher-made structured questionnaire anchored on the Technological Pedagogical Content Knowledge (TPACK) framework and the Philippine Professional Standards for School Heads (PPSSH). Frequency, percentage, weighted mean, and standard deviation were used for descriptive analysis, while an independent-samples t-test or analysis of variance (ANOVA) and Pearson’s correlation coefficient were proposed for examining differences and relationships. The findings revealed that digital-based literacy instruction was implemented to a great extent (overall weighted mean = 3.45, SD = 0.42), while administrative strategies were employed to a great extent (overall weighted mean = 3.51, SD = 0.39). Instructional supervision and monitoring were revealed to be the most frequently implemented administrative strategy, whereas technological infrastructure and resources were revealed to be the area requiring the greatest improvement. A significant positive relationship was revealed between administrative strategies and the level of implementation (r = 0.62, p < 0.001). Limited internet connectivity, insufficient digital equipment, and the need for continuous teacher training were revealed to be the major implementation concerns. These findings suggest the value of an enhanced digital-based literacy instruction framework emphasizing strategic resource allocation, sustained professional development, reliable technological infrastructure, and consistent instructional supervision.
Academic Competency Test (TKA) is an assessment tool designed to measure the literacy, numeracy, and reasoning abilities of high school students as indicators of academic readiness for higher education. However, TKA results show that student achievement is still relatively low and varies between subjects. This study aims to comprehensively examine the determining factors that influence the low achievement of senior high school students in the Academic Competency Test (TKA). This study uses a qualitative descriptive approach with a literature study method, with data sources in the form of reputable national and international scientific articles and secondary data from TKA results published by the Education Assessment Center, Ministry of Primary and Secondary Education. The data were analyzed through the stages of reduction, presentation, and conclusion drawing. The results of the study show that low TKA achievement is influenced by internal factors, including weak higher-order thinking skills (HOTS), low basic literacy and numeracy, high academic anxiety, and low student motivation to learn. In addition, external factors such as the gap between learning practices and national assessment requirements, the phenomenon of learning loss after the pandemic, limitations in teachers' pedagogical competencies, and socio-economic conditions also contribute to low TKA achievement. These findings show that TKA achievement is a reflection of the overall quality of the learning ecosystem and requires the strengthening of literacy, numeracy, and reasoning-based learning on an ongoing basis.
This community service program aims to strengthen teachers' capacity to integrate Islamic values and noble character into vocational education at SMK Babussalam Teluk Pakedai. Research Gap: While Islamic-based character education has been widely discussed, community service programs that systematically integrate Islamic moral values into skill-based vocational subjects and daily religious practices remain limited, particularly in general (non-religious) vocational schools. Novelty: This program develops an integrative model linking vocational competence with Islamic values—specifically ṣidiq (honesty), amānah (responsibility), ta‘āwun (cooperation), and itqan (professionalism)—supported by the teachers' religious backgrounds and the surrounding community environment. Methods: A participatory approach was employed through seminars, workshops, discussions, and implementation mentoring involving 20 teachers. Data were collected using a 20-item Likert scale questionnaire and analyzed using descriptive statistics, the Shapiro–Wilk normality test, and a paired-samples t-test. Results: The mean score increased from 60.95 to 86.80, representing a gain of 25.85 points; the data were normally distributed (p = 0.551), and the difference between the pre-test and post-test was highly significant (t = −20.36; p < 0.001). Significance: The program demonstrates that integrating Islamic values into vocational instruction can enhance teachers' pedagogical competence, religious character, and professional ethics, while providing a replicable model for developing adaptive, professional, and morally grounded vocational education in the Society 5.0 era..
این برنامه خدمات اجتماعی با هدف تقویت توانمندی معلمان در ادغام ارزشهای اسلامی و اخلاق نیکو در آموزش فنیوحرفهای در دبیرستان فنیوحرفهای Babussalam Teluk Pakedai اجرا میشود. شکاف پژوهشی: اگرچه آموزش مبتنی بر شخصیت اسلامی به طور گسترده مورد بحث قرار گرفته است، اما برنامههای خدمات اجتماعی که به طور نظاممند ارزشهای اخلاقی اسلامی را در دروس مهارتی و حرفهای و همچنین در اعمال دینی روزمره ادغام میکنند، به ویژه در مدارس فنیوحرفهای عمومی (غیرمذهبی)، همچنان محدود هستند. نوآوری: این برنامه یک مدل تلفیقی توسعه میدهد که شایستگیهای فنیوحرفهای را با ارزشهای اسلامی—به طور خاص صدق (راستگویی)، امانت (مسئولیتپذیری)، تعاون (همکاری) و اتقان (حرفهایگری)—در پیوند با پیشینه دینی معلمان و محیط اجتماعی پیرامون آنها، مرتبط میسازد. روشها: رویکرد مشارکتی از طریق برگزاری سمینارها، کارگاهها، بحثها و راهنمایی در اجرای برنامه با مشارکت ۲۰ معلم به کار گرفته شد. دادهها با استفاده از پرسشنامه ۲۰ مادهای بر اساس مقیاس لیکرت گردآوری و با آمار توصیفی، آزمون نرمالیتی Shapiro–Wilk و آزمون t زوجی تحلیل شدند. نتایج: میانگین نمره از ۶۰٫۹۵ به ۸۶٫۸۰ افزایش یافت که نشاندهنده افزایش ۲۵٫۸۵ واحدی است؛ دادهها توزیع نرمال داشتند (p = ۰٫۵۵۱) و تفاوت بین پیشآزمون و پسآزمون بسیار معنادار بود (t = −۲۰٫۳۶؛ p < ۰٫۰۰۱). اهمیت: این برنامه نشان میدهد که ادغام ارزشهای اسلامی در آموزش فنیوحرفهای میتواند شایستگی آموزشی، منش دینی و اخلاق حرفهای معلمان را ارتقا دهد و در عین حال مدلی قابل تکرار برای توسعه آموزش فنیوحرفهای سازگار، حرفهای و مبتنی بر اخلاق در عصر جامعه ۵٫۰ ارائه کند.
The main objective of this study is to analyse the implications of teacher performance evaluation for students' learning achievement at MTs Al-Amiriyyah Darussalam, with an emphasis on the relationship between teachers' pedagogical, professional, and managerial competences and their impact on students' motivation and learning outcomes. This research employs a qualitative approach with a case study design to understand the implications of teacher performance evaluation for students' academic achievement at MTs Al-Amiriyyah Darussalam. The research site and informants were selected purposively, involving teachers, the principal, and students. Data were collected through in-depth interviews, participatory observations, documentation of learning outcomes, and analysis of teacher performance evaluation documents. The data were analysed thematically with data triangulation to ensure credibility. This approach enables a holistic understanding of how teachers' pedagogical, professional, and managerial competences influence students' motivation, engagement, and academic achievement, while taking into account research ethics and data confidentiality.
هدف اصلی این پژوهش تحلیل پیامدهای ارزیابی عملکرد معلمان بر پیشرفت تحصیلی دانشآموزان در مدرسه MTs Al-Amiriyyah Darussalam با تأکید بر رابطه میان شایستگیهای آموزشی، حرفهای و مدیریتی معلمان و تأثیر آنها بر انگیزش و نتایج یادگیری دانشآموزان است. این پژوهش با رویکرد کیفی و با استفاده از طرح مطالعه موردی به منظور درک پیامدهای ارزیابی عملکرد معلمان بر پیشرفت تحصیلی دانشآموزان در مدرسه MTs Al-Amiriyyah Darussalam انجام شده است. محل پژوهش و افراد مطلع به صورت هدفمند انتخاب شدند و شامل معلمان، مدیر مدرسه و دانشآموزان بودند. دادهها از طریق مصاحبههای عمیق، مشاهدات مشارکتی، مستندسازی نتایج یادگیری و تحلیل اسناد ارزیابی عملکرد معلمان گردآوری شدند. دادهها به صورت موضوعی و با استفاده از مثلثسازی دادهها به منظور اطمینان از اعتبار تحلیل شدند. این رویکرد امکان درک جامع از چگونگی تأثیر شایستگیهای آموزشی، حرفهای و مدیریتی معلمان بر انگیزش، مشارکت و پیشرفت تحصیلی دانشآموزان را فراهم میکند و در عین حال اصول اخلاق پژوهش و محرمانگی دادهها را مد نظر قرار میدهد.
This study explores the professional identity development of pre-service English teachers through Possible Selves Theory (PST). It examines how they envision their ideal and feared selves while they are reflecting on their current selves during their practicum experience. Despite growing interest in PST in teacher education, previous research has largely relied on cross-sectional designs and has paid limited attention to how pre-service EFL teachers’ current, ideal, and feared selves evolve during the practicum, a critical period of professional identity formation. Using a phenomenological qualitative design, the researchers followed six final-year students of an English language and literature program during a twelve-week compulsory practicum. Because practicum is an important initial stage for preservice teachers to reflect on their professional identity, exploring how they express their current and future selves offers useful insights for teachers’ professional development. Data were gathered through observation tasks, reflection papers, and focus group interviews and analyzed thematically. The two overarching themes identified were fragile instructional self-efficacy and ambivalent professional identity. These themes indicate that ideal selves were associated with aspirations for pedagogical competence, student engagement, and professional recognition, whereas feared selves reflected concerns over classroom management, ineffective teaching, and professional stagnation. These future-oriented self-conceptions functioned both as motivational drivers and preventive safeguards, influencing teaching behaviors and identity formation. These future-oriented self-conceptions served as reference points that should influence teaching behaviors and identity formation. By tracing the dynamic interplay between current, ideal, and feared selves through longitudinal, practicum-embedded qualitative inquiry in a Turkish EFL context, the study provides a process-oriented account of professional identity development that is often overlooked in cross-sectional PST research. The findings suggest that structured reflection and mentor-supported practicum experiences may foster more intentional and adaptive identity construction, offering practical implications for teacher education programs seeking to integrate identity-oriented reflective practices into professional preparation.
این پژوهش به بررسی تحول هویت حرفهای معلمان زبان انگلیسی پیشخدمت از طریق نظریه خودهای ممکن (PST) میپردازد. این مطالعه بررسی میکند که چگونه این معلمان در حین تأمل بر خود کنونیشان در طول تجربه کارورزی، خود آرمانی و خود مورد هراس خود را تصور میکنند. علیرغم افزایش علاقه به نظریه خودهای ممکن در آموزش معلمان، پژوهشهای پیشین عمدتاً بر طرحهای مقطعی تکیه داشته و توجه محدودی به چگونگی تحول خود کنونی، آرمانی و مورد هراس معلمان زبان انگلیسی پیشخدمت در طول دوره کارورزی، که دورهای حیاتی برای شکلگیری هویت حرفهای است، داشتهاند. با استفاده از طرح کیفی پدیدارشناختی، پژوهشگران شش دانشجوی سال آخر رشته زبان و ادبیات انگلیسی را در طول یک دوره کارورزی اجباری دوازده هفتهای دنبال کردند. از آنجا که کارورزی مرحله اولیه مهمی برای تأمل معلمان پیشخدمت بر هویت حرفهایشان است، بررسی نحوه بیان خود کنونی و آینده آنها، بینشهای مفیدی برای توسعه حرفهای معلمان ارائه میدهد. دادهها از طریق تکالیف مشاهدهای، مقالات تأملی و مصاحبههای گروهی متمرکز گردآوری و به صورت تماتیک تحلیل شدند. دو مضمون کلی شناساییشده عبارت بودند از خودکارآمدی آموزشی شکننده و هویت حرفهای دوگانه. این مضامین نشان دادند که خودهای آرمانی با آرمانهایی برای شایستگی آموزشی، درگیرسازی دانشآموزان و شناسایی حرفهای مرتبط بودند، در حالی که خودهای مورد هراس نگرانیهایی درباره مدیریت کلاس، تدریس غیرموثر و رکود حرفهای را منعکس میکردند. این تصورات خودی آیندهمحور هم به عنوان محرکهای انگیزشی و هم به عنوان سازوکارهای پیشگیرانه عمل کرده و بر رفتارهای تدریس و شکلگیری هویت تأثیر میگذاشتند. این تصورات خودی آیندهمحور به عنوان نقاط مرجع عمل میکردند که باید بر رفتارهای تدریس و شکلگیری هویت تأثیرگذار باشند. با ردیابی تعامل پویا میان خود کنونی، آرمانی و مورد هراس از طریق پژوهش کیفی طولی مبتنی بر کارورزی در زمینه آموزش زبان انگلیسی به عنوان زبان خارجی در ترکیه، این مطالعه روایتی فرایندی از تحول هویت حرفهای ارائه میدهد که اغلب در پژوهشهای مقطعی مبتنی بر نظریه خودهای ممکن نادیده گرفته میشود. یافتهها نشان میدهد که تأمل ساختاریافته و تجارب کارورزی با حمایت مربی میتواند به ساخت هویت هدفمندتر و سازگارتر کمک کند و دلالتهای عملی برای برنامههای آموزش معلم که به دنبال ادغام رویکردهای تأملی مبتنی بر هویت در آمادهسازی حرفهای هستند، ارائه میدهد.
Penelitian ini bertujuan untuk menganalisis strategi yang digunakan oleh kepala sekolah dalam mengembangkan kompetensi pedagogik guru di SMP Negeri 34 Muaro Jambi, serta untuk mengetahui faktor-faktor yang mendukung dan menghambat pelaksanaan strategi tersebut. Metode yang digunakan dalam penelitian ini adalah pendekatan kualitatif dengan studi kasus. Narasumber dalam penelitian ini terdiri dari kepala sekolah, wakil kepala sekolah, dan guru yang dipilih menggunakan teknik purposive sampling. Pengumpulan data dilakukan melalui observasi, wawancara, dan dokumentasi. Keabsahan data diuji dengan cara triangulasi sumber dan triangulasi teknik. Hasil penelitian menunjukkan bahwa kepala sekolah menerapkan strategi pengembangan kompetensi pedagogik guru melalui empat tahap, yaitu perencanaan, pengorganisasian, pelaksanaan, serta pengawasan dan evaluasi. Kata Kunci: Strategi Kepala Sekolah, Kompetensi Pedagogik Abstract: This study aims to analyze the strategies used by the principal in developing teachers' pedagogical competence at SMP Negeri 34 Muaro Jambi, as well as to identify the factors that support and hinder the implementation of these strategies. The method used in this study is a qualitative approach with a case study. The sources in this study consist of the principal, vice principal, and teachers selected using purposive sampling techniques. Data collection was carried out through observation, interviews, and documentation. The validity of the data was tested through source triangulation and technique triangulation. The results of the study indicate that the principal implements strategies for developing teachers' pedagogical competence through four stages, namely planning, organizing, implementation, and supervision and evaluation. Keywords: School Principal Strategy, Pedagogical Competence
این پژوهش با هدف تحلیل راهبردهایی که توسط مدیر مدرسه برای توسعه شایستگیهای پداگوژیک معلمان در دبیرستان دولتی شماره ۳۴ موآرو جامبی بهکار گرفته میشود و همچنین شناسایی عوامل حمایتکننده و بازدارنده اجرای این راهبردها انجام شده است. روش مورد استفاده در این پژوهش، رویکرد کیفی با مطالعه موردی است. منابع پژوهش شامل مدیر مدرسه، معاون مدیر و معلمان است که با استفاده از روش نمونهگیری هدفمند انتخاب شدهاند. گردآوری دادهها از طریق مشاهده، مصاحبه و مستندسازی صورت گرفته است. روایی دادهها با استفاده از مثلثسازی منبع و مثلثسازی روش مورد بررسی قرار گرفته است. نتایج پژوهش نشان میدهد که مدیر مدرسه راهبردهای توسعه شایستگیهای پداگوژیک معلمان را در چهار مرحله شامل برنامهریزی، سازماندهی، اجرا و همچنین نظارت و ارزیابی بهکار میگیرد.
Indonesia's accelerated certification scheme, Teacher Professional Education (PPG) for Certain Teachers, has recorded a high national pass rate on the competency test (UKPPPG), yet the consistency of these outcomes across implementation periods and subject fields has not been examined empirically. This study describes the 2024-2025 UKPPPG pass-rate trend, examines differences across subject fields, and maps the position of economics teachers relative to other fields. A descriptive quantitative design was applied to official aggregate data from the Ministry of Primary and Secondary Education covering 11 implementation periods (n = 1,420,105) and 16 subject fields (n = 1,311,480), analyzed using chi-square tests, Cramér's V, and two-proportion z-tests. The overall pass rate was 98.85% across periods and 98.94% across subject fields; both chi-square tests were statistically significant (p < .001), but the effect sizes were negligible (Cramér's V = 0.062 and 0.048). Economics ranked 12th of 16 fields (98.69%), statistically below the pooled other fields but only by 0.26 percentage points. These findings establish a descriptive baseline of highly consistent administrative certification outcomes while highlighting the need to complement pass rates with direct evaluation of economics teachers’ pedagogical and professional competence after certification.
طرح تسریعشده گواهینامه حرفهای معلمان اندونزی، آموزش حرفهای معلمان (PPG) برای برخی معلمان، نرخ قبولی بالایی را در آزمون شایستگی (UKPPPG) در سطح ملی ثبت کرده است، اما ثبات این نتایج در دورههای اجرا و حوزههای درسی مختلف به طور تجربی بررسی نشده است. این پژوهش روند نرخ قبولی UKPPPG در سالهای ۲۰۲۴-۲۰۲۵ را توصیف میکند، تفاوتها را در حوزههای درسی مختلف بررسی میکند و جایگاه دبیران اقتصاد را نسبت به سایر حوزهها ترسیم میکند. طرح پژوهش کمی توصیفی بر دادههای تجمیعی رسمی وزارت آموزش ابتدایی و متوسطه، شامل ۱۱ دوره اجرا (n = 1,420,105) و ۱۶ حوزه درسی (n = 1,311,480)، مبتنی بود که با استفاده از آزمونهای مجذور کای، V کرامر و آزمون z دو نسبت تحلیل شدند. نرخ قبولی کلی در همه دورهها ۹۸٫۸۵٪ و در همه حوزههای درسی ۹۸٫۹۴٪ بود؛ هر دو آزمون مجذور کای از نظر آماری معنادار بودند (p < .001)، اما اندازه اثر ناچیز بود (V کرامر = ۰٫۰۶۲ و ۰٫۰۴۸). حوزه اقتصاد در رتبه دوازدهم از ۱۶ حوزه (۹۸٫۶۹٪) قرار گرفت که از نظر آماری پایینتر از سایر حوزهها بود، اما تنها به میزان ۰٫۲۶ درصد اختلاف داشت. این یافتهها مبنای توصیفیای از ثبات بالای نتایج اداری گواهینامه ارائه میدهد و در عین حال بر ضرورت تکمیل نرخ قبولی با ارزیابی مستقیم شایستگیهای آموزشی و حرفهای دبیران اقتصاد پس از گواهینامه تأکید میکند.
Arabic communication is a central outcome of language learning, yet many students in Malaysian religious secondary schools experience difficulty using Arabic confidently and meaningfully. This study investigated pedagogical practices that support Arabic communicative competence in religious secondary schools in Kuala Terengganu, Malaysia. A qualitative case-study design was employed involving 12 teachers of al-Lughah al-‘Arabiyyah al-Mu‘asirah (Arabic subject in religious school) from three schools. Participants were selected purposively based on their qualifications and teaching experience. Data were collected through semi-structured interviews, audio-recorded, transcribed verbatim, and analysed thematically through familiarisation, initial coding, theme development, review, definition, and reporting. Trustworthiness was strengthened through expert validation, participant confirmation, an audit trail, and triangulation. Four themes emerged: communicative approaches, teaching strategies, teacher professionalism, and implementation challenges. Effective practices included interaction-based activities, explicit emphasis on speaking, strategic use of Arabic and Malay, technology integration, varied instructional methods, student-centred learning, and purposeful teaching materials. Teachers’ Arabic proficiency, pedagogical competence, lesson planning, and professional disposition also shaped the quality of instruction. However, inadequate infrastructure, limited Arabic-speaking environments, and students’ restricted vocabulary, confidence, and motivation constrained implementation. The findings show that communicative competence is supported not by a single technique but by alignment among meaningful interaction, comprehensible input, structured participation, adaptive scaffolding, teacher expertise, and enabling school conditions. Arabic instruction should therefore provide sustained opportunities for purposeful speaking, progressively increase comprehensible Arabic use, integrate digital and non-digital resources, and differentiate support according to learner readiness. Institutional support remains essential for sustaining communicative practice beyond individual teacher effort across classrooms and school settings.
ارتباط به زبان عربی یکی از نتایج اصلی یادگیری زبان است، اما بسیاری از دانشآموزان مدارس متوسطه دینی در مالزی در استفاده از زبان عربی بهصورت معنادار و با اعتماد به نفس با دشواری مواجه هستند. این پژوهش به بررسی رویکردهای آموزشی حمایتکننده از شایستگی ارتباطی زبان عربی در مدارس متوسطه دینی در کوالا ترنگانو، مالزی پرداخت. این مطالعه با استفاده از طرح پژوهش کیفی موردی و با مشارکت ۱۲ معلم درس «اللغه العربیه المعاصره» (موضوع زبان عربی در مدرسه دینی) از سه مدرسه انجام شد. شرکتکنندگان بهصورت هدفمند و بر اساس صلاحیتها و تجربه تدریس انتخاب شدند. دادهها از طریق مصاحبههای نیمهساختاریافته گردآوری، ضبط صوتی، بهصورت کلمه به کلمه رونویسی و با روش تحلیل تماتیک شامل آشنایی، کدگذاری اولیه، توسعه تمها، بازبینی، تعریف و گزارش تحلیل شدند. اعتبار دادهها از طریق اعتبارسنجی توسط خبرگان، تأیید شرکتکنندگان، ردپای حسابرسی و مثلثسازی تقویت شد. چهار تم اصلی استخراج شد: رویکردهای ارتباطی، راهبردهای تدریس، حرفهایگری معلمان و چالشهای اجرا. شیوههای مؤثر شامل فعالیتهای مبتنی بر تعامل، تأکید صریح بر مهارت گفتاری، استفاده راهبردی از زبان عربی و مالایی، ادغام فناوری، روشهای متنوع تدریس، یادگیری دانشآموزمحور و مواد آموزشی هدفمند بود. مهارت زبانی معلمان، شایستگی آموزشی، برنامهریزی درسی و نگرش حرفهای معلمان نیز کیفیت آموزش را تحت تأثیر قرار داد. با این حال، زیرساخت ناکافی، محیطهای محدود برای صحبت به عربی و دامنه واژگان، اعتماد به نفس و انگیزه محدود دانشآموزان، اجرای این رویکردها را با محدودیت مواجه ساخت. یافتهها نشان میدهد که شایستگی ارتباطی نه با یک تکنیک منفرد، بلکه با همسویی میان تعامل معنادار، ورودی قابل فهم، مشارکت ساختاریافته، حمایت تطبیقی، تخصص معلم و شرایط تسهیلکننده مدرسه تقویت میشود. بنابراین آموزش زبان عربی باید فرصتهای مستمر برای گفتوگوی هدفمند فراهم کند، استفاده قابل فهم از زبان عربی را بهتدریج افزایش دهد، منابع دیجیتال و غیر دیجیتال را ادغام کند و حمایت آموزشی را بر اساس آمادگی یادگیرندگان تفکیک نماید. حمایت نهادی برای تداوم تمرین ارتباطی فراتر از تلاش فردی معلمان در کلاسها و محیط مدرسه ضروری است.
