evidence-based practice

ABSTRACT Clinical mental health concerns often emerge before a client's problem is fully understood or safe to disclose. This best‐practice article presents human‐centered design as a complementary metamodel for clinical reasoning and collaborative treatment planning. Rather than replacing counseling theory, diagnosis, assessment, case conceptualization, or evidence‐based practice, human‐centered design helps counselors explore context, hold hypotheses provisionally, collaborate with clients, test appropriate actions, and revise interventions through feedback. A six‐part clinical cycle—listen and empathize, map, frame, try, learn, and revise—is illustrated through a case scenario. Practical guidance addresses integration with counseling theory, trauma care, neurodivergence and differential assessment, social determinants of mental health, managed care documentation, crisis limitations, and counselor competence. Implications are offered for practice, supervision, counselor education, and research. The approach emphasizes designing with clients, not for them, while maintaining diagnostic rigor, ethical responsibility, and contextual responsiveness.

چکیده: نگرانی‌های بالینی سلامت روان اغلب پیش از آن‌که مسئله مراجع به‌طور کامل درک یا به‌صورت ایمن افشا شود، پدیدار می‌شوند. این مقاله مبتنی بر بهترین شواهد، طراحی انسان‌محور را به‌عنوان فرامدل مکملی برای استدلال بالینی و برنامه‌ریزی درمانی مشارکتی معرفی می‌کند. طراحی انسان‌محور به‌جای جایگزینی نظریه مشاوره، تشخیص، ارزیابی، مفهوم‌سازی مورد یا عمل مبتنی بر شواهد، به مشاوران کمک می‌کند تا زمینه را بررسی کنند، فرضیه‌ها را به‌صورت موقت نگه دارند، با مراجعان همکاری کنند، اقدامات مناسب را آزمایش کنند و مداخلات را از طریق بازخورد بازنگری نمایند. یک چرخه بالینی شش‌مرحله‌ای—گوش دادن و همدلی، ترسیم، چارچوب‌بندی، آزمودن، یادگیری و بازنگری—از طریق یک سناریوی موردی تشریح می‌شود. راهنمایی‌های عملی به ادغام با نظریه مشاوره، مراقبت از تروما، تفاوت‌های عصبی و ارزیابی افتراقی، تعیین‌کننده‌های اجتماعی سلامت روان، مستندسازی مراقبت مدیریت‌شده، محدودیت‌های بحران و شایستگی مشاور می‌پردازد. پیامدهایی برای عمل، نظارت، آموزش مشاور و پژوهش ارائه شده است. این رویکرد بر طراحی با مراجعان، نه برای آن‌ها، در عین حفظ دقت تشخیصی، مسئولیت اخلاقی و پاسخگویی به زمینه تأکید دارد.

Manualised therapies are typically justified as vehicles for treatment fidelity and evidence translation. However, clinicians often experience manuals as stabilising structures that reduce uncertainty and performance pressure and alleviate the cognitive load of the question “What do I do next?”, especially under high-arousal or high-uncertainty conditions. This article develops the concept of the clinician’s scaffold: manuals, session structures, and decision aids that function as external regulatory supports for therapist presence and relational availability. The central proposal is that some of the apparent value of structured therapies may be mediated not only through direct client-facing mechanisms but also through their effects on the therapist. By narrowing the decision space, scaffolds may reduce stress-driven attentional narrowing, support therapist regulation, and preserve the relational micro-behaviours required for attuned therapeutic work. The article defines key constructs, outlines a parallel process model, considers digital and alternative explanations, and proposes falsifiable predictions. It offers therapist self-regulation under load as a clinical competency deserving further empirical and conceptual development.

درمان‌های دستی‌سازی‌شده معمولاً به‌عنوان ابزاری برای حفظ وفاداری به درمان و انتقال شواهد توجیه می‌شوند. با این حال، درمانگران اغلب راهنماها را به‌عنوان ساختارهایی تثبیت‌کننده تجربه می‌کنند که عدم قطعیت و فشار عملکرد را کاهش داده و بار شناختی پرسش «گام بعدی چیست؟» را به‌ویژه در شرایط برانگیختگی یا عدم قطعیت بالا، تسهیل می‌کنند. این مقاله مفهوم داربست بالینی را توسعه می‌دهد: راهنماها، ساختار جلسات و ابزارهای تصمیم‌گیری که به‌عنوان حمایت‌های تنظیمی بیرونی برای حضور درمانگر و در دسترس بودن رابطه‌ای عمل می‌کنند. پیشنهاد اصلی این است که بخشی از ارزش ظاهری درمان‌های ساختاریافته ممکن است نه‌تنها از طریق سازوکارهای مستقیم رو‌به‌مراجع، بلکه همچنین از طریق تأثیر آن‌ها بر درمانگر میانجی‌گری شود. با محدود کردن فضای تصمیم‌گیری، داربست‌ها ممکن است تنگ‌شدگی توجه ناشی از استرس را کاهش دهند، تنظیم درمانگر را حمایت کنند و رفتارهای خرد رابطه‌ای لازم برای کار درمانی هم‌نوا را حفظ نمایند. مقاله مفاهیم کلیدی را تعریف می‌کند، مدل فرایند موازی را ترسیم می‌نماید، تبیین‌های دیجیتال و جایگزین را بررسی می‌کند و پیش‌بینی‌های ابطال‌پذیر ارائه می‌دهد. این مقاله خودتنظیمی درمانگر تحت فشار را به‌عنوان یک شایستگی بالینی شایسته توسعه تجربی و مفهومی بیشتر مطرح می‌کند.

Background: The Philippines faces a persistent literacy crisis that extends beyond the primary grades. National and international indicators show that many learners enter secondary education without secure reading foundations, while senior high school courses demand increasingly complex disciplinary reading and writing. Objective: This narrative review synthesized contemporary evidence on reading remediation for adolescents and translated that evidence into a context-responsive framework for Grades 11 and 12 in the Philippines. Methods: A structured narrative review prioritized peer-reviewed meta-analyses, systematic reviews, randomized and quasi-experimental studies, evidence-based practice guidance, and Philippine policy and curriculum documents. Literature published mainly from 2019 to 2025 was examined across decoding and morphology, fluency, vocabulary and background knowledge, comprehension, motivation, intervention intensity, and disciplinary literacy. Results: Meta-analytic evidence showed positive effects for adolescent reading comprehension interventions (g = 0.63), broader comprehension interventions for struggling readers (g = 0.59), and targeted fluency intervention (effect size = 0.46). Motivation-focused interventions also produced gains in reading comprehension (d = 0.27). Across sources, effective remediation was explicit, diagnostically matched, multicomponent, sufficiently intensive, progress-monitored, and connected to meaningful text. Evidence also showed that gains can diminish after intervention and that fluency practice alone rarely transfers reliably to comprehension. Conclusion: Senior high school literacy recovery should combine protected foundational remediation for learners with persistent word-level or fluency deficits with subject-embedded instruction in vocabulary, comprehension, and disciplinary reading. This two-layer model preserves curricular rigor while addressing unfinished foundational learning.

زمینه: فیلیپین با بحران مداوم سوادآموزی مواجه است که فراتر از پایه‌های ابتدایی ادامه دارد. شاخص‌های ملی و بین‌المللی نشان می‌دهند که بسیاری از دانش‌آموزان بدون پایه‌های خواندن مستحکم وارد آموزش متوسطه می‌شوند، در حالی که دروس دبیرستانی نیازمند مهارت‌های پیچیده‌تر خواندن و نوشتن تخصصی هستند. هدف: این مرور روایتی، شواهد معاصر درباره‌ی بازتوانی خواندن برای نوجوانان را تلفیق کرده و آن را به چارچوبی متناسب با زمینه برای پایه‌های یازدهم و دوازدهم در فیلیپین ترجمه کرده است. روش‌ها: یک مرور ساختاریافته‌ی روایتی، فراتحلیل‌های داوری‌شده، مرورهای نظام‌مند، پژوهش‌های تصادفی و شبه‌آزمایشی، راهنمایی‌های مبتنی بر شواهد و اسناد سیاستی و برنامه‌ی درسی فیلیپین را در اولویت قرار داد. ادبیات منتشرشده عمدتاً از سال ۲۰۱۹ تا ۲۰۲۵ در حوزه‌های رمزگشایی و ساختواژه، روان‌خوانی، واژگان و دانش پیش‌زمینه، درک مطلب، انگیزش، شدت مداخله و سواد تخصصی بررسی شد. یافته‌ها: شواهد فراتحلیلی نشان داد که مداخلات درک مطلب برای نوجوانان (g = 0.63)، مداخلات گسترده‌تر درک مطلب برای خوانندگان دارای مشکل (g = 0.59) و مداخله‌ی هدفمند روان‌خوانی (اندازه‌ی اثر = 0.46) تأثیرات مثبتی داشته‌اند. مداخلات مبتنی بر انگیزش نیز موجب بهبود درک مطلب شدند (d = 0.27). در تمامی منابع، بازتوانی مؤثر به صورت صریح، متناسب با تشخیص، چندمولفه‌ای، با شدت کافی، پایش‌شده و مرتبط با متون معنادار بود. همچنین شواهد نشان داد که دستاوردها پس از مداخله ممکن است کاهش یابد و تمرین صرف روان‌خوانی به ندرت به طور قابل اطمینان به درک مطلب منتقل می‌شود. نتیجه‌گیری: بازیابی سوادآموزی در دبیرستان باید بازتوانی پایه‌ای محافظت‌شده برای دانش‌آموزان با مشکلات ماندگار در سطح واژه یا روان‌خوانی را با آموزش درون‌موضوعی در واژگان، درک مطلب و خواندن تخصصی ترکیب کند. این مدل دو‌لایه، سخت‌گیری برنامه‌ی درسی را حفظ می‌کند و در عین حال به یادگیری پایه‌ای ناتمام می‌پردازد.

Introduction Digital transformation in higher education has increased the demand for instructional approaches that promote learner engagement, inclusivity, information literacy, and self-directed learning. Although microlearning, Universal Design for Learning (UDL), and constructive alignment have individually demonstrated educational benefits, limited research has explored their integration within a unified pedagogical framework. This study designed and evaluated a novel digital teaching and learning process that integrates microlearning, connective alignment, and the principles of UDL to enhance teaching and learning in higher education. Methods To evaluate the impact of the novel digital teaching and learning process, a case study was conducted in the “Evidence-Based Practice in Physiotherapy” course in the BSc in Physiotherapy curriculum. A mixed-methods proof-of-concept study employing a randomized crossover design was conducted to evaluate the academic effectiveness, the students’ perceptions of the teaching, and the students’ satisfaction. Quantitative data were collected using assessments of academic performance, information literacy, and perception of the educational environment. Paired and independent t -tests were used to compare learning outcomes between intervention conditions. Linear mixed-effects modeling was used to account for repeated measures. Qualitative data from focus group discussions were analyzed using thematic analysis to explore the students’ experiences of the novel educational process. Results Students demonstrated higher academic performance when learning through the proposed digital educational process compared with conventional instruction, with an estimated mean difference of approximately 18 points on a 100-point assessment scale. Participants also reported more positive perceptions of the learning environment and high levels of satisfaction with the digital learning experience. Qualitative findings revealed enhanced learner engagement, flexibility, accessibility, peer interaction, and opportunities for self-directed learning. Students particularly valued the microlearning structure, social learning features, and learner-centered design of the intervention. Discussion The findings provide preliminary evidence that integrating microlearning, connective alignment, and UDL principles within a digital learning environment may support improved learning outcomes and positive learner experiences in higher education. However, the study was conducted within a single institution and in a single discipline and employed adapted instruments without formal psychometric validation. Therefore, further multi-institutional, multi-disciplinary research with longer implementation periods and rigorous validation procedures is required to confirm the effectiveness and generalizability of the proposed digital teaching and learning process.

مقدمه: تحول دیجیتال در آموزش عالی، تقاضا برای رویکردهای آموزشی که موجب افزایش مشارکت یادگیرندگان، شمول‌پذیری، سواد اطلاعاتی و یادگیری خودراهبر می‌شوند را افزایش داده است. اگرچه ریزآموزی (microlearning)، طراحی جهانی برای یادگیری (Universal Design for Learning یا UDL) و هم‌ترازی سازنده (constructive alignment) هر یک به طور جداگانه مزایای آموزشی را نشان داده‌اند، پژوهش‌های محدودی به بررسی ادغام آن‌ها در یک چارچوب آموزشی یکپارچه پرداخته‌اند. این مطالعه به طراحی و ارزیابی یک فرایند نوین آموزش و یادگیری دیجیتال که ریزآموزی، هم‌ترازی ارتباطی (connective alignment) و اصول UDL را برای ارتقای آموزش و یادگیری در آموزش عالی تلفیق می‌کند، پرداخته است. روش‌ها: به منظور ارزیابی تأثیر فرایند نوین آموزش و یادگیری دیجیتال، یک مطالعه موردی در درس «شواهد مبتنی بر عمل در فیزیوتراپی» در برنامه کارشناسی فیزیوتراپی انجام شد. یک مطالعه اثبات مفهوم با روش ترکیبی و طراحی تصادفی متقاطع جهت ارزیابی اثربخشی آموزشی، ادراک دانشجویان از آموزش و میزان رضایت آن‌ها اجرا گردید. داده‌های کمی با استفاده از ارزیابی عملکرد تحصیلی، سواد اطلاعاتی و ادراک محیط آموزشی جمع‌آوری شد. برای مقایسه نتایج یادگیری بین شرایط مداخله، از آزمون t زوجی و مستقل استفاده شد. مدل‌سازی اثرات مختلط خطی برای لحاظ کردن اندازه‌گیری‌های تکراری به کار رفت. داده‌های کیفی حاصل از بحث‌های گروهی متمرکز با تحلیل تماتیک به منظور بررسی تجارب دانشجویان از فرایند آموزشی نوین تحلیل شد. نتایج: دانشجویان هنگام یادگیری از طریق فرایند آموزشی دیجیتال پیشنهادی در مقایسه با آموزش سنتی، عملکرد تحصیلی بالاتری نشان دادند و تفاوت میانگین برآورد شده حدود ۱۸ امتیاز در مقیاس ارزیابی ۱۰۰ امتیازی بود. شرکت‌کنندگان همچنین ادراک مثبت‌تری از محیط یادگیری و سطوح بالای رضایت از تجربه یادگیری دیجیتال گزارش کردند. یافته‌های کیفی نشان‌دهنده افزایش مشارکت یادگیرندگان، انعطاف‌پذیری، دسترسی‌پذیری، تعامل همتایان و فرصت‌های یادگیری خودراهبر بود. دانشجویان به ویژه ساختار ریزآموزی، ویژگی‌های یادگیری اجتماعی و طراحی یادگیرنده‌محور مداخله را ارزشمند دانستند. بحث: یافته‌ها شواهد اولیه‌ای ارائه می‌دهد که ادغام ریزآموزی، هم‌ترازی ارتباطی و اصول UDL در یک محیط یادگیری دیجیتال می‌تواند به بهبود نتایج یادگیری و تجارب مثبت یادگیرندگان در آموزش عالی کمک کند. با این حال، مطالعه حاضر در یک مؤسسه و یک رشته انجام شده و از ابزارهای اقتباس‌شده بدون اعتبارسنجی روان‌سنجی رسمی استفاده کرده است. بنابراین، پژوهش‌های چندمؤسسه‌ای و چندرشته‌ای با دوره‌های اجرای طولانی‌تر و رویه‌های اعتبارسنجی دقیق‌تر برای تأیید اثربخشی و قابلیت تعمیم فرایند پیشنهادی آموزش و یادگیری دیجیتال مورد نیاز است.