Elahe Zare

Schools require well-designed mental health education programs to address adolescent hesitation in help-seeking. This mixed-methods study evaluated a promotion program integrating Bronfenbrenner’s socio-ecological theory into the PRECEDE-PROCEED model to improve help-seeking behaviors and life satisfaction among Iranian female adolescents. Following qualitative focus groups to identify barriers, a randomized controlled trial was conducted with 174 high school girls aged 15–17 (intervention = 86; control = 88). The intervention group completed a six-session educational program. Data analysis using Generalized Estimating Equations (GEE) revealed significant overall Group × Time interactions across all outcome variables ( p < 0.001). The most substantial intervention effect was observed for multidimensional students’ life satisfaction (MSLS), which showed a notable positive change (B = 0.888, 95% CI: 0.341 to 1.434, p < 0.001). Help-seeking intention (HSI) and recognition of personal need for professional psychological help (RPNPPH) also improved considerably (B = -0.542 and B = -0.370, respectively, p < 0.001). Perceived social support (MSPSS) and mental health literacy (MHL) demonstrated significant enhancements (B = -0.839 and B = -0.521, respectively, p < 0.001). Although the main effect of group was not statistically significant for actual help-seeking behavior (HSB) and ways of coping (WOC) (B = 0.433, p = 0.072), the group-by-time interaction for both outcomes was highly significant ( p < 0.001), indicating that the intervention group showed distinct longitudinal improvements compared to the control group. These findings indicate that structured multi-level educational interventions can effectively enhance female adolescents’ help-seeking behaviors and overall life satisfaction.

مدارس به برنامه‌های آموزش سلامت روان با طراحی مناسب نیاز دارند تا به تردید نوجوانان در کمک‌خواهی پاسخ دهند. این مطالعه با روش ترکیبی، یک برنامه ارتقایی را که نظریه اجتماعی-بوم‌شناختی Bronfenbrenner را در مدل PRECEDE-PROCEED ادغام کرده بود، به منظور بهبود رفتارهای کمک‌خواهی و رضایت از زندگی در میان نوجوانان دختر ایرانی ارزیابی کرد. پس از انجام گروه‌های متمرکز کیفی برای شناسایی موانع، یک کارآزمایی تصادفی‌شده‌ی کنترل‌شده با ۱۷۴ دختر دبیرستانی ۱۵ تا ۱۷ ساله (گروه مداخله = ۸۶؛ گروه کنترل = ۸۸) اجرا شد. گروه مداخله یک برنامه آموزشی شش‌جلسه‌ای را تکمیل کرد. تحلیل داده‌ها با استفاده از معادلات برآورد تعمیم‌یافته (GEE) نشان داد که تعامل کلی گروه × زمان در تمامی متغیرهای پیامد معنادار بود (p < 0.001). بیشترین اثر مداخله برای رضایت از زندگی چندبعدی دانش‌آموزان (MSLS) مشاهده شد که تغییر مثبت قابل توجهی را نشان داد (B = 0.888، 95% CI: 0.341 تا 1.434، p < 0.001). قصد کمک‌خواهی (HSI) و شناسایی نیاز شخصی به کمک روان‌شناختی حرفه‌ای (RPNPPH) نیز به طور قابل توجهی بهبود یافتند (به ترتیب B = -0.542 و B = -0.370، p < 0.001). حمایت اجتماعی ادراک‌شده (MSPSS) و سواد سلامت روان (MHL) نیز بهبودهای معناداری را نشان دادند (به ترتیب B = -0.839 و B = -0.521، p < 0.001). اگرچه اثر اصلی گروه برای رفتار واقعی کمک‌خواهی (HSB) و شیوه‌های مقابله (WOC) از نظر آماری معنادار نبود (B = 0.433، p = 0.072)، اما تعامل گروه-زمان برای هر دو پیامد بسیار معنادار بود (p < 0.001)، که نشان می‌دهد گروه مداخله بهبودهای طولی متمایزی نسبت به گروه کنترل نشان داد. این یافته‌ها نشان می‌دهد که مداخلات آموزشی ساختاریافته چندسطحی می‌تواند به طور مؤثری رفتارهای کمک‌خواهی و رضایت کلی از زندگی نوجوانان دختر را ارتقا دهد.