Against Development Time: Idle Young Women in Kampala
بر علیه زمان توسعه: زنان جوان بیکار در کامپالا
چکیده
This article brings the temporal practices of poor young women in Kampala, Uganda’s capital city, into dialogue with development discourses that authorized intervening in their lives by occupying their time. First, I offer the concept of development time to characterize a specific rhythm of worker-citizenship that rewards busyness as evidence of productivity while deferring capacity to understand productivity’s ends, or whether material conditions have improved. In the 2010s, keeping young women busy had become a major prerogative for the development industry, which advocated for girls’ vocational schooling as a strategy for controlling population growth. In Uganda, where there existed no opportunity for employment in the vocations for which young women were being trained, practitioners described their work as preventing young women from “idling.” Second, I repurpose idling to propose that young Kampala women passed their time in ways that refused development’s temporal disciplines. Ebifunze Ebiri Mu Kiwandiiko Kino Ekiwandiiko kino kyetegeregeza engeri abawala abankuseere gyebatambuzaamu obulamu mu kibuga kya Uganda ekikulu Kampala, era n’engeri gyeboogeraganyaamu n’ebitongole by’enkulaakulana okusobola okubayingiza mu budde ne mu nkola zaabyo. Okusookera ddala, nkozesezza omulamwa “Obudde mu kukulaakulana” okusobola okunnyonnyola omulaka ku miganyulo egiva mu kubeera n’ekyokukola buli kadde, ng’akabonero akalaga enkulaakulana n’okutegeera okugenda mu maaso, era n’okubaawo ebirabwaako ebyenkukunala. Mu myaka gya 2010, okufuula abawala okuba n’ebyokukola buli budde kyafuukira ddala ddembe lyabwe mu by’enkulaakulana, naddala mu kubateerawo emisomo gy’ebyemikono ng’ekiyamba mu kukendeeza ku bungi bw’abantu. Mu Uganda awali ebbula ly’emirimu eri abawala abamaze okutendekebwa mu by’emikono, ababiddukanya bagamba nti kino kiyamba abawala okwewala obwa ngalobunani. Ekyokubiri; nze ekya ‘ngalobunani’ nkikyusaamu nga ndaga abawala mu Kampala bwe bakozesaamu obudde bwabwe nga bawakanya enkozesa y’obudde eya bannankulakuulana.
این مقاله، شیوههای زمانی زنان جوان فقیر در کمپالا، پایتخت اوگاندا را با گفتمانهای توسعهای که مداخله در زندگی آنها را با اشغال زمانشان مجاز میدانستند، در گفتگو قرار میدهد. نخست، مفهوم «زمان توسعه» را برای توصیف ریتم خاصی از شهروندی-کارگری ارائه میدهم که مشغول بودن را به عنوان نشانهای از بهرهوری پاداش میدهد، در حالی که درک اهداف بهرهوری یا بهبود شرایط مادی را به تعویق میاندازد. در دهه ۲۰۱۰، مشغول نگه داشتن زنان جوان به یکی از امتیازات اصلی صنعت توسعه تبدیل شده بود که آموزشهای فنی و حرفهای برای دختران را به عنوان استراتژیای برای کنترل رشد جمعیت تبلیغ میکرد. در اوگاندا، جایی که فرصتهای شغلی در زمینههایی که زنان جوان آموزش میدیدند وجود نداشت، کارگزاران کار خود را به عنوان جلوگیری از «بیکاری» توصیف میکردند. دوم، مفهوم بیکاری را بازآفرینی میکنم تا پیشنهاد دهم که زنان جوان کمپالا زمان خود را به شیوهای میگذرانند که از انضباطهای زمانی توسعهای امتناع میورزند. این مقاله به بررسی چگونگی گذراندن عمر دختران فقیر در شهر کمپالا پایتخت اوگاندا و نحوه تعامل آنها با نهادهای توسعهای برای نفوذ در زمان و روشهای آنها میپردازد. در ابتدا، از عبارت «زمان در توسعه» برای توضیح ریتمی از مشغولیت ناشی از انجام کار مداوم به عنوان نشانهای از توسعه و درک تدریجی، و همچنین وجود موانع استفاده میکنم. در سالهای ۲۰۱۰، مشغول نگه داشتن دختران به یکی از حقوق ویژه نهادهای توسعهای تبدیل شد، به ویژه با ارائه آموزشهای فنی و حرفهای به عنوان کمکی برای کاهش جمعیت. در اوگاندا، جایی که فرصتهای شغلی برای دختران آموزشدیده در زمینههای فنی وجود نداشت، مدیران میگفتند که این کار به دختران کمک میکند تا از بیکاری دوری کنند. در بخش دوم، مفهوم «بیکاری» را بازتعریف میکنم و نشان میدهم که دختران کمپالا چگونه از زمان خود به گونهای استفاده میکنند که با استفاده از زمان توسط نهادهای توسعهای مخالفت میکنند.