Pengaruh Play Therapy terhadap Peningkatan Kepercayaan Diri Anak Usia Remaja dalam Dunia Pendidikan (Studi Quasi-Eksperimen)
تأثیر بازیدرمانی بر افزایش اعتماد به نفس کودکان نوجوان در محیط آموزشی (مطالعه نیمهتجربی)
چکیده
Self-confidence is a key psychological factor that shapes academic achievement and social adjustment during adolescence. This study examined the effect of play therapy on self-confidence among junior high school students in the Pasuruan region, East Java. A quantitative approach with a quasi-experimental pretest-posttest control group design was used. Thirty students aged 10–20 years were assigned to an experimental group (n = 15) and a control group (n = 15). The experimental group received eight play therapy sessions, while the control group followed regular school activities. The experimental group's mean self-confidence score rose from 62.40 to 81.73 (p < .001), whereas the control group's rose from 63.07 to 65.20 (p = .037). The between-group difference at posttest was significant (t(28) = 7.03; p < .001; Cohen's d = 2.57). Play therapy is therefore effective in increasing students' self-confidence and may serve as an alternative school counseling service.
اعتماد بهنفس یک عامل روانشناختی کلیدی است که دستاورد تحصیلی و سازگاری اجتماعی را در نوجوانی شکل میدهد. این پژوهش اثر بازیدرمانی را بر اعتماد بهنفس دانشآموزان دوره اول متوسطه در منطقه پاسوروان، جاوای شرقی بررسی کرد. از رویکردی کمی با طرح نیمهآزمایشی پیشآزمون-پسآزمون با گروه گواه استفاده شد. سی دانشآموز ۱۰ تا ۲۰ ساله به گروه آزمایش (۱۵= n) و گروه گواه (۱۵= n) تخصیص داده شدند. گروه آزمایش هشت جلسه بازیدرمانی دریافت کرد، در حالی که گروه گواه فعالیتهای عادی مدرسه را دنبال نمودند. میانگین نمره اعتماد بهنفس در گروه آزمایش از ۶۲.۴۰ به ۸۱.۷۳ افزایش یافت (۰۰۱/۰ < p)، در حالی که در گروه گواه از ۶۳.۰۷ به ۶۵.۲۰ افزایش یافت (۰۳۷/۰ = p). تفاوت بینگروهی در پسآزمون معنادار بود (۷.۰۳ = t(28)؛ ۰۰۱/۰ < p؛ d = 2.57 Cohen). بنابراین، بازیدرمانی در افزایش اعتماد بهنفس دانشآموزان مؤثر است و میتواند بهعنوان یک خدمت مشاوره مدرسه جایگزین مورد استفاده قرار گیرد.