Self-confidence is a key psychological factor that shapes academic achievement and social adjustment during adolescence. This study examined the effect of play therapy on self-confidence among junior high school students in the Pasuruan region, East Java. A quantitative approach with a quasi-experimental pretest-posttest control group design was used. Thirty students aged 10–20 years were assigned to an experimental group (n = 15) and a control group (n = 15). The experimental group received eight play therapy sessions, while the control group followed regular school activities. The experimental group's mean self-confidence score rose from 62.40 to 81.73 (p < .001), whereas the control group's rose from 63.07 to 65.20 (p = .037). The between-group difference at posttest was significant (t(28) = 7.03; p < .001; Cohen's d = 2.57). Play therapy is therefore effective in increasing students' self-confidence and may serve as an alternative school counseling service.
چکیده به فارسی
اعتماد بهنفس یک عامل روانشناختی کلیدی است که دستاورد تحصیلی و سازگاری اجتماعی را در نوجوانی شکل میدهد. این پژوهش اثر بازیدرمانی را بر اعتماد بهنفس دانشآموزان دوره اول متوسطه در منطقه پاسوروان، جاوای شرقی بررسی کرد. از رویکردی کمی با طرح نیمهآزمایشی پیشآزمون-پسآزمون با گروه گواه استفاده شد. سی دانشآموز ۱۰ تا ۲۰ ساله به گروه آزمایش (۱۵= n) و گروه گواه (۱۵= n) تخصیص داده شدند. گروه آزمایش هشت جلسه بازیدرمانی دریافت کرد، در حالی که گروه گواه فعالیتهای عادی مدرسه را دنبال نمودند. میانگین نمره اعتماد بهنفس در گروه آزمایش از ۶۲.۴۰ به ۸۱.۷۳ افزایش یافت (۰۰۱/۰ < p)، در حالی که در گروه گواه از ۶۳.۰۷ به ۶۵.۲۰ افزایش یافت (۰۳۷/۰ = p). تفاوت بینگروهی در پسآزمون معنادار بود (۷.۰۳ = t(28)؛ ۰۰۱/۰ < p؛ d = 2.57 Cohen). بنابراین، بازیدرمانی در افزایش اعتماد بهنفس دانشآموزان مؤثر است و میتواند بهعنوان یک خدمت مشاوره مدرسه جایگزین مورد استفاده قرار گیرد.
ترجمهی خودکار برای آشنایی سریع؛ برای نقل و ارجاع، متن اصلی ملاک است.
Laily, F., Aizi, H. N., & Anggana, W. (2026). Pengaruh Play Therapy terhadap Peningkatan Kepercayaan Diri Anak Usia Remaja dalam Dunia Pendidikan (Studi Quasi-Eksperimen). Social Science Academic, 4(2), 155–164. https://doi.org/10.37680/ssa.11109
با احترام و بدون توهین، تحقیر، برچسبزنی یا حملهی شخصی با دیگران گفتگو کنید.
از نوشتن هرگونه اطلاعات هویتی یا قابلشناسایی مراجعان، بیماران یا اشخاص ثالث، از جمله نام، شمارهی تماس، تصویر، نشانی، محل کار یا جزئیات منحصربهفرد پرونده خودداری کنید.
اگر دربارهی یک تجربهی بالینی سؤال میکنید، اطلاعات را تا حد ممکن بینام و کلی بیان کنید تا امکان شناسایی فرد وجود نداشته باشد.
این بخش برای یادگیری و گفتوگوی علمی است و جایگزین ارزیابی، تشخیص، مشاوره یا رواندرمانی شخصی نیست.
در شرایط بحران یا خطر آسیب به خود یا دیگران، به این بخش اتکا نکنید و برای دریافت کمک فوری با اورژانس اجتماعی ۱۲۳ یا صدای مشاور بهزیستی ۱۴۸۰ تماس بگیرید.
انتشار تبلیغات، معرفی خدمات شخصی، شمارهی تلفن، شناسهی شبکههای اجتماعی، پیوند تبلیغاتی یا درخواست جذب مراجع در این بخش مجاز نیست.
در بیان ادعاهای علمی، بهویژه دربارهی اثربخشی درمانها، تشخیص یا یافتههای پژوهشی، تا حد امکان نام منبع معتبر، مقاله یا راهنمای علمی را ذکر کنید.
از ارائهی تشخیص قطعی، تجویز درمان یا دارو و توصیههای بالینی شخصی به سایر کاربران خودداری کنید.
پاسخهایی که کارشناسان فکر بنیان میدهند با برچسب «پاسخ فکر بنیان» یا «کارشناس فکر بنیان» نمایش داده میشوند و سایر نوشتهها بیانگر نظر کاربران هستند.
گزارش نوشتهی نامناسب: اگر نوشتهای حاوی نقض محرمانگی، محتوای آسیبزا، توهین، تبلیغ یا تخلف از این قوانین است، گزینهی «گزارش» را انتخاب کنید تا تیم سایت بررسی کند.
Universities preparing graduates for technology-enabled financial services need to understand how digital learning conditions relate to students’ career readiness. This study examines the associations of university-based Digital Financial Learning Ecosystem Quality with perceived FinTech Career Readiness among Vietnamese business students. Drawing on Social Cognitive Theory and Social Cognitive Career Theory, ecosystem quality is modelled as a reflective–formative higher-order construct comprising Digital Academic Support, the Digital Learning Environment, and Digital Teaching Innovation. Cross-sectional survey data from 341 students recruited through nonprobability convenience sampling via networks centred on northern Vietnam were analysed using partial least squares structural equation modelling and a disjoint two-stage procedure.All three ecosystem dimensions made significant formative contributions, with the digital learning environment showing the largest estimated weight. Higher ecosystem quality was positively associated with self-efficacy and learning motivation, and self-efficacy was positively associated with motivation. Motivation and career orientation were positively associated with perceived readiness, with motivation having the larger estimated direct coefficient. Career orientation showed no significant additional association with motivation after accounting for ecosystem quality and self-efficacy. Ecosystem quality was indirectly associated with readiness through motivation and through the sequential pathway involving self-efficacy and motivation. The model explained 41.5% of the variance in perceived readiness.The study contributes an integrated operationalisation of university-based digital financial learning quality and distinguishes learning-related associations from those of career orientation. The findings inform potential priorities for coordinating digital platforms, relevant financial content, academic support, practical learning, and competency-based career guidance. For universities and financial institutions, the study offers evidence to guide collaboration on graduate preparation and a foundation for evaluating how perceived readiness relates to demonstrated workplace competence.
دانشگاهها برای آمادهسازی فارغالتحصیلان برای خدمات مالی مبتنی بر فناوری نیاز دارند تا درک کنند که شرایط یادگیری دیجیتال چگونه با آمادگی شغلی دانشجویان مرتبط است. این مطالعه، ارتباطات بین کیفیت اکوسیستم یادگیری مالی دیجیتال مبتنی بر دانشگاه و آمادگی شغلی فناوری مالی (FinTech) را در میان دانشجویان کسبوکار ویتنامی بررسی میکند. با استناد به نظریه شناختی اجتماعی و نظریه شناختی-اجتماعی مسیر شغلی، کیفیت اکوسیستم به عنوان یک سازه مرتبه بالاتر بازتابی-تکوینی مدلسازی شده است که شامل حمایت آکادمیک دیجیتال، محیط یادگیری دیجیتال و نوآوری تدریس دیجیتال میباشد. دادههای پیمایشی مقطعی از ۳۴۱ دانشجویی که از طریق نمونهگیری دسترسی غیراحتمال از طریق شبکههای متمرکز بر شمال ویتنام جذب شده بودند، با استفاده از مدلسازی معادلات ساختاری حداقل مربعات جزئی و یک رویکرد دو مرحلهای ناپیوسته تحلیل شد. هر سه بعد اکوسیستم مشارکتهای شکلدهنده معناداری داشتند، به طوری که محیط یادگیری دیجیتال بزرگترین وزن تخمینی را نشان داد. کیفیت بالاتر اکوسیستم با خودکارآمدی و انگیزه یادگیری رابطه مثبت داشت و خودکارآمدی با انگیزه رابطه مثبت داشت. انگیزه و جهتگیری شغلی با آمادگی ادراکشده رابطه مثبت داشتند، به طوری که انگیزه ضریب مستقیم تخمینی بزرگتری داشت. پس از در نظر گرفتن کیفیت اکوسیستم و خودکارآمدی، جهتگیری شغلی هیچ ارتباط اضافی معناداری با انگیزه نشان نداد. کیفیت اکوسیستم از طریق انگیزه و از طریق مسیر متوالی شامل خودکارآمدی و انگیزه، به صورت غیرمستقیم با آمادگی مرتبط بود. این مدل ۴۱.۵ درصد از واریانس آمادگی ادراکشده را توضیح داد. این مطالعه یک عملیاتیسازی یکپارچه از کیفیت یادگیری دیجیتال مالی مبتنی بر دانشگاه ارائه میدهد و ارتباطات مرتبط با یادگیری را از آنهایی که مربوط به جهتگیری شغلی است، متمایز میسازد. یافتهها اولویتهای بالقوهای را برای هماهنگی پلتفرمهای دیجیتال، محتوای مالی مرتبط، حمایت آکادمیک، یادگیری عملی و راهنمایی شغلی مبتنی بر شایستگی مشخص میکند. برای دانشگاهها و مؤسسات مالی، این مطالعه شواهدی را برای هدایت همکاری در زمینه آمادهسازی فارغالتحصیلان و پایهای برای ارزیابی چگونگی ارتباط آمادگی ادراکشده با شایستگی عملکردی در محل کار ارائه میدهد.
This study examined technological self-efficacy and classroom technology use among early childhood teachers at Cabangahan Elementary School, Siaton, Negros Oriental. Employing a quantitative descriptive-correlational design, the researchers collected self-reported data from five teachers using an expert-reviewed, Google Forms questionnaire. Descriptive frequencies, percentages, and five-point weighted means were used to characterize teachers’ profiles, basic technology skills, confidence in pedagogical integration, troubleshooting ability, frequency of technology use, diversity of digital tools, and perceived effects on children’s learning and engagement. The reported mean scores were 4.56 for basic technology skills, 4.56 for pedagogical integration, and 4.52 for technical troubleshooting, all interpreted as highly confident. Classroom technology use was rated 4.60 for frequency, 4.16 for diversity of tools, and 4.76 for perceived learning engagement. The study reported a very strong positive Pearson correlation between self-efficacy and classroom technology implementation (r = .94); no corresponding significance test was provided. Results suggest that the participating teachers perceived themselves as technologically capable and frequent users of digital resources, although the range of tools used was comparatively limited. The proposed action plan prioritizes device access, technical support, targeted professional learning, and classroom monitoring. Given the five-person, single-school sample and reliance on self-report, the findings should be interpreted as local descriptive evidence, not as proof of causal effects on children’s outcomes.
این پژوهش خودکارآمدی فناوری و استفاده از فناوری در کلاس درس را میان معلمان پیشدبستانی در مدرسه ابتدایی چابانگان، سیاتون، نگروس اورینتال بررسی کرد. پژوهشگران با بهکارگیری طرح توصیفی-همبستگی کمی، دادههای خودگزارشی را از پنج معلم با استفاده از پرسشنامهای که توسط متخصصان بازبینی شده و از طریق گوگل فرم توزیع گردیده بود، جمعآوری کردند. از فراوانیهای توصیفی، درصدها و میانگینهای وزنی پنجدرجهای برای توصیف پروفایل معلمان، مهارتهای پایه فناوری، اعتماد به ادغام پداگوژیک، توانایی عیبیابی، فراوانی استفاده از فناوری، تنوع ابزارهای دیجیتال و تأثیرات ادراکشده بر یادگیری و مشارکت کودکان استفاده شد. میانگین گزارششده برای مهارتهای پایه فناوری ۴.۵۶، برای ادغام پداگوژیک ۴.۵۶ و برای عیبیابی فنی ۴.۵۲ بود که همگی به عنوان «اعتماد به نفس بسیار بالا» تفسیر شدند. استفاده از فناوری در کلاس درس از نظر فراوانی ۴.۶۰، از نظر تنوع ابزارها ۴.۱۶ و از نظر مشارکت یادگیری ادراکشده ۴.۷۶ ارزیابی شد. پژوهش همبستگی مثبت بسیار قوی پیرسون بین خودکارآمدی و اجرای فناوری در کلاس درس را گزارش کرد (r = .94)؛ اما هیچ آزمون معناداری متناظری ارائه نشد. نتایج نشان میدهد که معلمان شرکتکننده خود را از نظر فناوری توانمند و کاربران پرتلاش منابع دیجیتال میدانستند، اگرچه دامنه ابزارهای مورد استفاده نسبتاً محدود بود. طرح اقدام پیشنهادی بر دسترسی به دستگاهها، پشتیبانی فنی، یادگیری حرفهای هدفمند و نظارت بر کلاس درس تمرکز دارد. با توجه به نمونه پنجنفره در یک مدرسه و تکیه بر خودگزارشی، یافتهها باید به عنوان شواهد توصیفی محلی تفسیر شوند، نه به عنوان اثبات اثرات علی بر پیامدهای کودکان.
Generation Alpha (born 2010-2024) and Generation Beta (born 2025-2039) represent an unprecedented developmental archetype defined by total digital integration and ubiquitous artificial intelligence (AI). This empirical study evaluated specialized psychological adaptation mechanisms, parenting models, and mental health intervention frameworks across these cohorts. Utilizing a mixed-methods design, quantitative data were gathered from $N = 300$ parents (Gen Alpha parents and expectant/early Gen Beta parents) using the Modified Parental Stress Scale (PSS) and Child Behavior Checklist (CBCL), supplemented by qualitative interviews with $N = 20$ pediatric mental health experts. Independent samples $t$-tests confirmed that Gen Alpha/Beta display significantly higher digital dependency anxiety ($M = 38.60, p < .001$) alongside superior visual-spatial intelligence ($M = 44.10, p < .001$) relative to normative baselines. Crucially, a proactive "Digital Integration" co-navigation parenting framework yielded significantly lower parental stress ($M = 29.50$) compared to rigid "Digital Detox" restriction models ($M = 42.80, p < .001$). A preventive clinical framework focusing on Social-Emotional Learning (SEL) and cognitive impulse management is proposed.
نسل آلفا (زاده ۲۰۱۰-۲۰۲۴) و نسل بتا (زاده ۲۰۲۵-۲۰۳۹) نمایانگر یک الگوی تکاملی بیسابقه هستند که توسط ادغام دیجیتال کامل و هوش مصنوعی (AI) فراگیر تعریف میشود. این مطالعه تجربی، سازوکارهای ویژه سازگاری روانشناختی، مدلهای فرزندپروری و چارچوبهای مداخله سلامت روان را در این گروهها ارزیابی کرد. با بهرهگیری از یک طراحی ترکیبی، دادههای کمی از $N = 300$ والدین (والدین نسل آلفا و والدین در انتظار/اوایل نسل بتا) با استفاده از نسخه اصلاحشده مقیاس استرس والدینی (PSS) و چکلیست رفتار کودک (CBCL) گردآوری شد که با مصاحبههای کیفی با $N = 20$ متخصص سلامت روان کودکان تکمیل گردید. آزمونهای تی نمونههای مستقل تأیید کردند که نسل آلفا/بتا وابستگی دیجیتال اضطرابآور بالاتری ($M = 38.60, p < .001$) به همراه هوش فضایی-دیداری برتر ($M = 44.10, p < .001$) در مقایسه با معیارهای هنجاری نشان میدهند. از نظر حیاتی، یک چارچوب فرزندپروری پیشدستانه به نام «هممسیریابی ادغام دیجیتال» منجر به کاهش معنادار استرس والدین ($M = 29.50$) در مقایسه با مدلهای محدودکننده سختگیرانه «سمزدایی دیجیتال» ($M = 42.80, p < .001$) شد. یک چارچوب بالینی پیشگیرانه که بر یادگیری اجتماعی-هیجانی (SEL) و مدیریت تکانه شناختی تمرکز دارد، پیشنهاد میگردد.
ABSTRACT Introduction Anxiety is central to the psychotherapy process, yet psychotherapists routinely infer a client's anxiety intensity from observable behaviour rather than from formal measurement, with no widely accepted framework to organise which observable markers indicate which levels of anxiety. This exploratory study examined how therapists make such classifications. Method Ninety‐one mental health professionals were randomly assigned to classify 41 text‐described behavioural and physiological markers using either a 5‐level or a simplified 3‐level category system, both derived from an integrated model of state anxiety in psychotherapy. Results Response distributions departed significantly from uniformity for nearly all markers in both formats, and the rank ordering of markers by intensity was highly consistent across formats, suggesting that therapists may share broad intuitions about relative marker intensity. Which markers elicited agreement, however, was far less reproducible, depending substantially on the response format. Convergence also depended on where the agreement criterion was set, declining from 90.2% to 51.2% of markers in the 3‐level format and from 63.4% to 22.0% in the 5‐level format as the criterion rose from > 0.50 to > 0.70. The 3‐level format yielded more classifiable markers at every criterion, although this advantage was not consistent across indices, whereas the 5‐level format elicited fewer ‘Insufficient to Determine’ responses. Markers placed at the highest intensity levels were classified most consistently. Discussion These findings offer preliminary groundwork for research on marker operationalisation, contextualised rating tasks and the development of training materials for psychotherapy process research.
چکیده مقدمه: اضطراب در فرآیند رواندرمانی مرکزی است، با این حال رواندرمانگران بهطور معمول شدت اضطراب مراجع را از رفتارهای قابل مشاهده استنباط میکنند، نه از اندازهگیری رسمی، و چارچوب پذیرفتهشدهای برای سازماندهی اینکه کدام نشانههای قابل مشاهده نشاندهنده کدام سطوح اضطراب هستند، وجود ندارد. این مطالعه اکتشافی بررسی کرد که درمانگران چگونه چنین طبقهبندیهایی را انجام میدهند. روش: نود و یک متخصص سلامت روان بهطور تصادفی به طبقهبندی ۴۱ نشانه رفتاری و فیزیولوژیکی توصیفشده متنی اختصاص داده شدند که از طریق یکی از دو سیستم دستهبندی ۵ سطحی یا ۳ سطحی سادهشده انجام شد که هر دو از یک مدل یکپارچه اضطراب حالت در رواندرمانی مشتق شدهاند. نتایج: توزیع پاسخها برای تقریباً تمام نشانهها در هر دو فرمت بهطور معناداری از یکنواختی انحراف داشت و رتبهبندی نشانهها بر اساس شدت در هر دو فرمت بسیار سازگار بود که نشان میدهد درمانگران ممکن است شهود گستردهای درباره شدت نسبی نشانهها داشته باشند. با این حال، سازگاری در مورد کدام نشانهها اجماع ایجاد میکرد، بسیار کمتر قابل تکرار بود و بهطور قابلتوجهی به فرمت پاسخ بستگی داشت. همگرایی همچنین به جایی که معیار اجماع تعیین میشد بستگی داشت؛ از ۹۰.۲٪ به ۵۱.۲٪ از نشانهها در فرمت ۳ سطحی و از ۶۳.۴٪ به ۲۲.۰٪ در فرمت ۵ سطحی کاهش یافت، زمانی که معیار از > ۰.۵۰ به > ۰.۷۰ افزایش یافت. فرمت ۳ سطحی در هر معیار نشانههای قابلطبقهبندی بیشتری را ارائه داد، اگرچه این مزیت در تمام شاخصها سازگار نبود، در حالی که فرمت ۵ سطحی پاسخهای «ناکافی برای تعیین» کمتری را برانگیخت. نشانههایی که در بالاترین سطوح شدت قرار داشتند، بیشترین سازگاری را در طبقهبندی داشتند. بحث: این یافتهها پایههای اولیهای برای پژوهشهای مربوط به عملیاتیسازی نشانهها، وظایف رتبهبندی زمینهمند و توسعه مواد آموزشی برای پژوهش فرآیند رواندرمانی ارائه میدهند.
This study aimed to examine the role of self-efficacy and pressure of coach expectations in predicting the performance of adolescent athletes. This study used a cross-sectional survey design involving 142 athletes aged 16–19 years from regional and national sports clubs. Data analysis included Pearson correlation test, independent-samples t-test, and multiple linear regression. The results showed that self-efficacy was positively and significantly associated with athlete performance, while coach expectation pressure was negatively and significantly related to athlete performance. In addition, there were differences in performance by gender, with male athletes reporting higher performance scores than female athletes. When gender was included as a control variable in the regression model, self-efficacy and coach expectations pressure remained significant predictors of athlete performance. Overall, these findings suggest that internal psychological factors and pressures from the sports environment play a role in explaining variations in adolescent athlete performance. This study emphasizes the importance of strengthening self-efficacy and the application of realistic and supportive expectations of coaches in the process of coaching athletes. Further longitudinal research is needed to examine this relationship in more depth.
این پژوهش با هدف بررسی نقش خودکارآمدی و فشار انتظارات مربی در پیشبینی عملکرد ورزشکاران نوجوان انجام شد. این مطالعه از طرح پیمایشی مقطعی با مشارکت ۱۴۲ ورزشکار ۱۶ تا ۱۹ ساله از باشگاههای ورزشی منطقهای و ملی استفاده کرد. تحلیل دادهها شامل آزمون همبستگی پیرسون، آزمون t مستقل و رگرسیون خطی چندگانه بود. نتایج نشان داد که خودکارآمدی با عملکرد ورزشکاران همبستگی مثبت و معناداری دارد، در حالی که فشار انتظارات مربی با عملکرد ورزشکاران همبستگی منفی و معناداری دارد. علاوه بر این، تفاوتهایی در عملکرد بر اساس جنسیت مشاهده شد، بهطوری که ورزشکاران مرد نمرات عملکردی بالاتری را نسبت به ورزشکاران زن گزارش کردند. هنگامی که جنسیت بهعنوان یک متغیر کنترل در مدل رگرسیون وارد شد، خودکارآمدی و فشار انتظارات مربی همچنان بهعنوان پیشبینهای معنادار عملکرد ورزشکاران باقی ماندند. بهطور کلی، این یافتهها نشان میدهند که عوامل روانشناختی درونی و فشارهای ناشی از محیط ورزشی در توضیح تغییرات عملکرد ورزشکاران نوجوان نقش دارند. این مطالعه بر اهمیت تقویت خودکارآمدی و بهکارگیری انتظارات واقعبینانه و حمایتی مربیان در فرآیند مربیگری ورزشکاران تأکید دارد. انجام پژوهشهای طولی بیشتر برای بررسی عمیقتر این رابطه مورد نیاز است.