Francesca M M Citron

Abstract Bilinguals often experience reduced emotional resonance in their second language (L2), known as “emotional distance.” This study investigates how cultural context, specifically culture relatedness, modulates this experience in late Mandarin-English bilinguals. We employed a multi-methodological approach to disentangle implicit and explicit processing. Study 1 (Implicit Association Test) revealed no automatic bias linking culture to emotion, suggesting that long-term L2 immersion may equilibrate implicit associations. Study 2 (explicit ratings), however, found a significant interaction: priming native (Chinese) culture led participants to evaluate negative L2 words as more negative, whereas the L2 (British) cultural context attenuated these evaluations, reinforcing emotional distance. Positive words remained unaffected. These findings demonstrate that culture is an active modulator of bilingual emotion. While acculturation may balance implicit links, conscious activation of native cultural schemas can bridge L2 emotional distance for aversive content, whereas L2 contexts serve to buffer emotional intensity.

دوزبانه‌ها اغلب کاهش هم‌رزونگی هیجانی را در زبان دوم (L2) خود تجربه می‌کنند که به عنوان «فاصله هیجانی» شناخته می‌شود. این پژوهش بررسی می‌کند که چگونه زمینه فرهنگی، به‌ویژه ارتباط با فرهنگ، این تجربه را در دوزبانه‌های دیرآموز ماندارین-انگلیسی تعدیل می‌کند. ما با بهره‌گیری از رویکردی چندروشی به منظور تفکیک پردازش ضمنی و آشکار، به این موضوع پرداختیم. مطالعه اول (آزمون تداعی ضمنی) هیچ سوگیری خودکاری را که فرهنگ را به هیجان پیوند دهد نشان نداد و این امر حاکی از آن است که غوطه‌وری بلندمدت در زبان دوم ممکن است تداعی‌های ضمنی را متعادل سازد. با این حال، مطالعه دوم (ارزیابی‌های آشکار) تعامل معناداری را نشان داد: فعال‌سازی فرهنگ بومی (چینی) موجب شد شرکت‌کنندگان واژه‌های منفی زبان دوم را منفی‌تر ارزیابی کنند، در حالی که زمینه فرهنگی زبان دوم (بریتانیایی) این ارزیابی‌ها را تضعیف کرد و فاصله هیجانی را تقویت نمود. واژه‌های مثبت بدون تغییر باقی ماندند. این یافته‌ها نشان می‌دهد که فرهنگ، تعدیل‌گر فعالی در هیجان دوزبانه است. در حالی که فرهنگ‌پذیری ممکن است پیوندهای ضمنی را متعادل کند، فعال‌سازی آگاهانه طرح‌واره‌های فرهنگی بومی می‌تواند فاصله هیجانی زبان دوم را برای محتوای ناخوشایند کاهش دهد، در حالی که زمینه‌های زبان دوم به عنوان عامل کاهنده شدت هیجانی عمل می‌کنند.