Hyo Jin Kim

Background: This study examined the pathway through which covert narcissism leads to relationship addiction through distress tolerance and emotion dysregulation in early adulthood.Methods: Data were collected from 394 Korean adults aged 18–39 years who were recruited using online convenience sampling. Participants completed measures of covert narcissism, distress tolerance, emotion dysregulation, and relationship addiction. The PROCESS macro was used for data analysis.Results: Both distress tolerance and emotion dysregulation partially mediated the relationship between covert narcissism and relationship addiction. Their double mediating effect was also significant, and the direct effect of covert narcissism on relationship addiction remained significant. This pattern remained when gender was included as a covariate.Conclusions: Individuals with high covert narcissism are sensitive to negative evaluations and easily hurt, thereby lowering their capacity to tolerate distress and intensifying difficulties in emotion regulation. Subsequently, they attempt to fulfil their unmet needs through others and become excessively absorbed in relationships. Therefore, interventions may be more effective when self-compassion-based approaches are used first to strengthen distress tolerance, followed by emotion regulation skills training, such as dialectical behavior therapy.

زمینه: این پژوهش مسیر تأثیر خودشیفتگی پنهان بر اعتیاد به رابطه از طریق تحمل پریشانی و اختلال در تنظیم هیجان در اوایل بزرگسالی را مورد بررسی قرار داد. روش‌ها: داده‌ها از ۳۹۴ بزرگسال کره‌ای در بازه سنی ۱۸ تا ۳۹ سال که با نمونه‌گیری در دسترس آنلاین انتخاب شده بودند، جمع‌آوری شد. شرکت‌کنندگان پرسشنامه‌های خودشیفتگی پنهان، تحمل پریشانی، اختلال در تنظیم هیجان و اعتیاد به رابطه را تکمیل کردند. برای تحلیل داده‌ها از ماکروی PROCESS استفاده شد. یافته‌ها: تحمل پریشانی و اختلال در تنظیم هیجان هر دو رابطه بین خودشیفتگی پنهان و اعتیاد به رابطه را به طور جزئی میانجی‌گری کردند. نقش میانجی‌گری مضاعف آن‌ها نیز معنادار بود و اثر مستقیم خودشیفتگی پنهان بر اعتیاد به رابطه همچنان معنادار باقی ماند. این الگو حتی با وارد کردن جنسیت به عنوان متغیر هم‌پراکنش نیز حفظ شد. نتیجه‌گیری: افرادی که سطح بالایی از خودشیفتگی پنهان دارند، نسبت به ارزیابی‌های منفی حساس بوده و به راحتی آسیب می‌بینند؛ در نتیجه، ظرفیت آن‌ها برای تحمل پریشانی کاهش یافته و مشکلات آن‌ها در تنظیم هیجان تشدید می‌شود. در پی آن، این افراد تلاش می‌کنند نیازهای برآورده‌نشده خود را از طریق دیگران تأمین کرده و بیش از حد در روابط غرق می‌شوند. بنابراین، مداخلات زمانی اثربخش‌تر خواهند بود که ابتدا رویکردهای مبتنی بر شفقت به خود برای تقویت تحمل پریشانی به کار گرفته شود و سپس آموزش مهارت‌های تنظیم هیجان مانند رفتاردرمانی دیالکتیکی دنبال گردد.