Background: This study examined the characteristics and recovery outcomes of acceptance-based interventions for individuals with trauma experience in Korea, using the psychological flexibility model as an analytic framework.Methods: Five Korean databases were searched, yielding 2,156 records; from these, fifteen intervention studies were selected. Intervention content was rated for each of the six processes and summarized using the triflex categories of open, aware, and active.Results: The program composition differed according to lineage. Five of the eight acceptance and commitment therapy-based programs addressed all six processes as distinct sessions, while six of the seven mindfulness-based programs were organized around awareness and did not address cognitive defusion or self as context. Committed action was the process least often identified as a distinct session. Recovery was operationalized mainly as symptom reduction, and acceptance showed the most consistent change, although this was measured less often.Conclusions: When developing acceptance-based interventions, processes that follow awareness training and recovery indicators beyond symptoms reduction warrant greater attention.
زمینه: این مطالعه ویژگی‌ها و پیامدهای بهبودی مداخلات مبتنی بر پذیرش را برای افراد دارای تجربه تروما در کره، با استفاده از مدل انعطاف‌پذیری روان‌شناختی به عنوان چارچوب تحلیلی، بررسی کرد. روش‌ها: پنج پایگاه داده کره‌ای جست‌وجو شد و ۲٬۱۵۶ رکورد به دست آمد؛ از میان آن‌ها، پانزده مطالعه مداخله‌ای انتخاب گردید. محتوای مداخلات برای هر یک از شش فرایند ارزیابی و با استفاده از دسته‌بندی سه‌گانه open، aware و active خلاصه شد. یافته‌ها: ترکیب برنامه‌ها بر اساس تبار متفاوت بود. پنج مورد از هشت برنامه مبتنی بر درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد، هر شش فرایند را به عنوان جلسات مجزا پوشش دادند، در حالی که شش مورد از هفت برنامه مبتنی بر ذهن‌آگاهی حول محور آگاهی سازمان یافته بودند و به گسست شناختی یا خود به عنوان زمینه نپرداخته بودند. اقدام متعهدانه کمترین فراوانی را به عنوان جلسه‌ای مجزا داشت. بهبودی عمدتاً به صورت کاهش نشانه‌ها عملیاتی شد و پذیرش بیشترین تغییر پایدار را نشان داد، اگرچه این متغیر کمتر اندازه‌گیری شده بود. نتیجه‌گیری: هنگام توسعه مداخلات مبتنی بر پذیرش، فرایندهایی که پس از آموزش آگاهی قرار می‌گیرند و شاخص‌های بهبودی فراتر از کاهش نشانه‌ها، نیازمند توجه بیشتری هستند.
Background: This study examined the pathway through which covert narcissism leads to relationship addiction through distress tolerance and emotion dysregulation in early adulthood.Methods: Data were collected from 394 Korean adults aged 18–39 years who were recruited using online convenience sampling. Participants completed measures of covert narcissism, distress tolerance, emotion dysregulation, and relationship addiction. The PROCESS macro was used for data analysis.Results: Both distress tolerance and emotion dysregulation partially mediated the relationship between covert narcissism and relationship addiction. Their double mediating effect was also significant, and the direct effect of covert narcissism on relationship addiction remained significant. This pattern remained when gender was included as a covariate.Conclusions: Individuals with high covert narcissism are sensitive to negative evaluations and easily hurt, thereby lowering their capacity to tolerate distress and intensifying difficulties in emotion regulation. Subsequently, they attempt to fulfil their unmet needs through others and become excessively absorbed in relationships. Therefore, interventions may be more effective when self-compassion-based approaches are used first to strengthen distress tolerance, followed by emotion regulation skills training, such as dialectical behavior therapy.
زمینه: این پژوهش مسیر تأثیر خودشیفتگی پنهان بر اعتیاد به رابطه از طریق تحمل پریشانی و اختلال در تنظیم هیجان در اوایل بزرگسالی را مورد بررسی قرار داد. روش‌ها: داده‌ها از ۳۹۴ بزرگسال کره‌ای در بازه سنی ۱۸ تا ۳۹ سال که با نمونه‌گیری در دسترس آنلاین انتخاب شده بودند، جمع‌آوری شد. شرکت‌کنندگان پرسشنامه‌های خودشیفتگی پنهان، تحمل پریشانی، اختلال در تنظیم هیجان و اعتیاد به رابطه را تکمیل کردند. برای تحلیل داده‌ها از ماکروی PROCESS استفاده شد. یافته‌ها: تحمل پریشانی و اختلال در تنظیم هیجان هر دو رابطه بین خودشیفتگی پنهان و اعتیاد به رابطه را به طور جزئی میانجی‌گری کردند. نقش میانجی‌گری مضاعف آن‌ها نیز معنادار بود و اثر مستقیم خودشیفتگی پنهان بر اعتیاد به رابطه همچنان معنادار باقی ماند. این الگو حتی با وارد کردن جنسیت به عنوان متغیر هم‌پراکنش نیز حفظ شد. نتیجه‌گیری: افرادی که سطح بالایی از خودشیفتگی پنهان دارند، نسبت به ارزیابی‌های منفی حساس بوده و به راحتی آسیب می‌بینند؛ در نتیجه، ظرفیت آن‌ها برای تحمل پریشانی کاهش یافته و مشکلات آن‌ها در تنظیم هیجان تشدید می‌شود. در پی آن، این افراد تلاش می‌کنند نیازهای برآورده‌نشده خود را از طریق دیگران تأمین کرده و بیش از حد در روابط غرق می‌شوند. بنابراین، مداخلات زمانی اثربخش‌تر خواهند بود که ابتدا رویکردهای مبتنی بر شفقت به خود برای تقویت تحمل پریشانی به کار گرفته شود و سپس آموزش مهارت‌های تنظیم هیجان مانند رفتاردرمانی دیالکتیکی دنبال گردد.
Background: This study examined the factor structure, reliability, and validity of the Korean version of the Body Perception Questionnaire–Short Form (K-BPQ-SF) in Korean adults.Methods: Online survey data from 700 Korean adults were randomly divided into Sample A (n=300) for exploratory factor analysis and Sample B (n=400) for confirmatory factor analysis. Convergent validity was examined using correlations with related external measures in the full sample (N=700).Results: Exploratory factor analysis identified a 23-item, three-factor structure for Body Awareness and a 19-item, two-factor structure for Autonomic Reactivity. In the comparison using the same final 42 items, the modified Korean five-factor model showed a relatively better fit than the original study-based three-factor model. The five subscales demonstrated adequate internal consistency. All five subscales were significantly positively correlated with alexithymia, difficulties in emotion regulation, posttraumatic stress symptoms, and trait anxiety, whereas they were significantly negatively correlated with social connectedness. These findings are consistent with a priori theoretical predictions and support the convergent validity of the K-BPQ-SF.Conclusions: These findings support the reliability and validity of the K-BPQ-SF as a self-report measure of body awareness and autonomic reactivity in Korean adults. Implications for its application and directions for future research are discussed.
زمینه: این مطالعه ساختار عاملی، پایایی و روایی نسخه کره‌ای پرسشنامه ادراک بدن–فرم کوتاه (K-BPQ-SF) را در بزرگسالان کره‌ای مورد بررسی قرار داد. روش‌ها: داده‌های نظرسنجی آنلاین از ۷۰۰ بزرگسال کره‌ای به طور تصادفی به دو نمونه تقسیم شد: نمونه A (n=300) برای تحلیل عاملی اکتشافی و نمونه B (n=400) برای تحلیل عاملی تأییدی. روایی همگرا با استفاده از همبستگی با مقیاس‌های خارجی مرتبط در کل نمونه (N=700) بررسی شد. نتایج: تحلیل عاملی اکتشافی ساختار سه‌عاملی با ۲۳ ماده برای آگاهی بدنی و ساختار دو‌عاملی با ۱۹ ماده برای واکنش‌پذیری خودکار را شناسایی کرد. در مقایسه با استفاده از همان ۴۲ ماده نهایی، مدل پنج‌عاملی اصلاح‌شده کره‌ای نسبت به مدل سه‌عاملی مبتنی بر مطالعه اصلی برازش نسبتاً بهتری نشان داد. پنج خرده‌مقیاس از انسجام درونی مناسب برخوردار بودند. هر پنج خرده‌مقیاس با آلکسیتیمیا، دشواری در تنظیم هیجان، نشانه‌های استرس پس از سانحه و اضطراب صفتی همبستگی مثبت معنادار و با پیوستگی اجتماعی همبستگی منفی معنادار داشتند. این یافته‌ها با پیش‌بینی‌های نظری اولیه همسو بوده و روایی همگرای K-BPQ-SF را تأیید می‌کنند. نتیجه‌گیری: این یافته‌ها از پایایی و روایی K-BPQ-SF به عنوان یک ابزار خودگزارشی برای سنجش آگاهی بدنی و واکنش‌پذیری خودکار در بزرگسالان کره‌ای حمایت می‌کنند. پیامدهای کاربرد و جهت‌گیری‌های پژوهش‌های آتی مورد بحث قرار گرفته است.
Background: This study examined whether interpersonal problems mediated the relationship between subjective distress from interpersonal trauma and psychological symptoms, and whether emotional expression flexibility moderated this indirect effect.Methods: Self-reported measures were completed by 241 college students with interpersonal trauma experiences. Data were analyzed using correlation, mediation, and moderated mediation analyses. PROCESS Macro for SPSS was used.Results: Interpersonal problems partially mediated the relationship between interpersonal trauma-related distress and psychological symptoms. Furthermore, emotional expression enhancement significantly moderated the association between interpersonal trauma-related distress and problems; conversely, emotional expression suppression did not. The indirect effect through interpersonal problems was significant only at low and average levels of emotional expression enhancement.Conclusions: Emotional expression enhancement may buffer the negative effects of interpersonal trauma on interpersonal problems and psychological symptoms. These findings suggest that interventions for enhancing context-appropriate emotional expression may be useful for college students with interpersonal trauma experiences.
زمینه: این پژوهش بررسی کرد که آیا مشکلات بین‌فردی رابطه بین پریشانی ذهنی ناشی از آسیب بین‌فردی و علائم روان‌شناختی را میانجی‌گری می‌کند و آیا انعطاف‌پذیری در ابراز هیجانی این اثر غیرمستقیم را تعدیل می‌کند. روش‌ها: ابزارهای خودگزارشی توسط ۲۴۱ دانشجو با تجربه آسیب بین‌فردی تکمیل شد. داده‌ها با استفاده از تحلیل همبستگی، میانجی‌گری و میانجی‌گری تعدیل‌شده تحلیل گردید. برای تحلیل‌ها از PROCESS Macro در SPSS استفاده شد. یافته‌ها: مشکلات بین‌فردی رابطه بین پریشانی مرتبط با آسیب بین‌فردی و علائم روان‌شناختی را به‌طور جزئی میانجی‌گری کرد. علاوه بر این، افزایش ابراز هیجانی به‌طور معناداری رابطه بین پریشانی مرتبط با آسیب بین‌فردی و مشکلات را تعدیل کرد؛ در حالی که سرکوب ابراز هیجانی چنین اثری نداشت. اثر غیرمستقیم از طریق مشکلات بین‌فردی فقط در سطوح پایین و متوسط افزایش ابراز هیجانی معنادار بود. نتیجه‌گیری: افزایش ابراز هیجانی ممکن است اثرات منفی آسیب بین‌فردی بر مشکلات بین‌فردی و علائم روان‌شناختی را کاهش دهد. این یافته‌ها نشان می‌دهد که مداخلات برای تقویت ابراز هیجانی متناسب با زمینه می‌تواند برای دانشجویان با تجربه آسیب بین‌فردی مفید باشد.
