Effect of Psychotherapy on Intolerance of Uncertainty: A Systematic Review and Meta‐Analysis
تأثیر روان‌درمانی بر عدم تحمل عدم قطعیت: یک مرور نظام‌مند و فراتحلیل
چکیده
Intolerance of uncertainty (IU) is the tendency to react negatively on affective, cognitive and behavioural levels to uncertain situations and to harbour negative beliefs about the implications of uncertainty. IU has been linked to psychopathology and shown to impact treatment outcomes. This study systematically reviewed the literature and performed a meta‐analysis of the effects of psychotherapy on IU. A total of 22 studies (1491 participants) were identified in online searches and included in the meta‐analyses. Analyses were performed on studies with passive and active control conditions. The pooled effect on IU from studies with passive control was large (g = −0.94 [95% CI −1.25 to −0.62]) but with significant heterogeneity. Pooled effects on IU from studies with active controls were not significant. Moderator analysis showed that among studies with a passive control condition, studies that recruited participants from clinical care facilities produced smaller effect sizes. Among studies with an active control condition, study quality significantly moderated the results, with higher quality leading to a larger effect size. These results indicate that changes in IU may be difficult to reliably achieve in psychotherapy and leave many questions about the effect of psychotherapy on IU unanswered, such as what active components produced the observed changes in studies with passive control.
نتاب‌پذیری از عدم قطعیت (IU) تمایل به واکنش منفی در سطوح عاطفی، شناختی و رفتاری به موقعیت‌های نامطمئن و داشتن باورهای منفی درباره پیامدهای عدم قطعیت است. IU با روان‌آسیب‌شناسی مرتبط دانسته شده و نشان داده شده که بر پیامدهای درمان تأثیر می‌گذارد. این مطالعه به‌طور سیستماتیک ادبیات موضوع را مرور کرد و فراتحلیلی از اثرات روان‌درمانی بر IU انجام داد. در جست‌وجوهای آنلاین، مجموعاً ۲۲ مطالعه (با ۱۴۹۱ شرکت‌کننده) شناسایی و در فراتحلیل‌ها گنجانده شدند. تحلیل‌ها بر مطالعاتی با شرایط کنترل غیرفعال و فعال انجام شد. اندازه‌ی اثر تجمعی بر IU در مطالعات با کنترل غیرفعال بزرگ بود (g = −0.94 [95% CI −1.25 to −0.62]) اما با ناهمگونی معنادار همراه بود. اندازه‌ی اثرهای تجمعی بر IU در مطالعات با کنترل فعال معنادار نبودند. تحلیل تعدیل‌گر نشان داد که در میان مطالعات با شرایط کنترل غیرفعال، مطالعاتی که شرکت‌کنندگان را از مراکز مراقبت بالینی جذب کردند، اندازه‌ی اثرهای کوچک‌تری تولید کردند. در میان مطالعات با شرایط کنترل فعال، کیفیت مطالعه به‌طور معناداری نتایج را تعدیل کرد، به‌طوری که کیفیت بالاتر منجر به اندازه‌ی اثر بزرگ‌تر شد. این نتایج نشان می‌دهند که تغییرات در IU ممکن است به‌طور قابل‌اطمینا در روان‌درمانی حاصل شود دشوار باشد و بسیاری از پرسش‌ها درباره اثر روان‌درمانی بر IU بی‌پاسخ بگذارد، مانند اینکه چه اجزای فعالی در مطالعات با کنترل غیرفعال باعث تغییرات مشاهده‌شده شده‌اند.