Orhan Gök

Introduction The increasing integration of digital and artificial intelligence-supported systems into sport organizations has transformed managerial processes such as performance monitoring, evaluation, planning, scheduling, and decision-making. This study examined the association between algorithmic management and technostress among sport science professionals and investigated the moderating role of techno-related control. Methods A quantitative cross-sectional design was employed with 372 sport science professionals working in sport-related organizations where digital or AI-supported systems were used to perform or support managerial functions. Algorithmic management was assessed using the Algorithmic Management Questionnaire, technostress was measured using the Turkish version of the Technostress Creators Scale, and techno-related control was assessed using the Techno-related Control subscale of the Technology-Related Moderator Scale. The measurement model was evaluated through confirmatory factor analysis, and the hypothesized moderation model was tested using Hayes’ PROCESS Macro Model 1. Results Algorithmic management was positively associated with technostress (B = 0.38, p < 0.001), whereas techno-related control was negatively associated with technostress (B = −0.17, p < 0.001). In addition, the interaction between algorithmic management and techno-related control was negative and statistically significant (B = −0.12, SE = 0.038, p = 0.002, 95% CI [−0.19, −0.05]). The interaction explained an additional 2.1% of the variance in technostress (ΔR² = 0.021), indicating that the positive association between algorithmic management and technostress became weaker as techno-related control increased. Discussion These findings suggest that techno-related control may represent a meaningful, although modest, boundary condition in the relationship between algorithmic management and technostress and may help explain differences in how sport science professionals experience technology-mediated managerial demands.

مقدمه: ادغام فزاینده سامانه‌های دیجیتال و مبتنی بر هوش مصنوعی در سازمان‌های ورزشی، فرایندهای مدیریتی نظیر پایش عملکرد، ارزیابی، برنامه‌ریزی، زمان‌بندی و تصمیم‌گیری را دگرگون ساخته است. این مطالعه به بررسی ارتباط بین مدیریت الگوریتمی و تکنواسترس در میان متخصصان علوم ورزشی پرداخت و نقش تعدیل‌گری کنترل مرتبط با فناوری را مورد بررسی قرار داد. روش‌ها: یک طرح کمی مقطعی با مشارکت ۳۷۲ متخصص علوم ورزشی شاغل در سازمان‌های مرتبط با ورزش که در آن‌ها سامانه‌های دیجیتال یا مبتنی بر هوش مصنوعی برای انجام یا پشتیبانی از وظایف مدیریتی به کار گرفته می‌شود، اجرا شد. مدیریت الگوریتمی با استفاده از پرسشنامه مدیریت الگوریتمی، تکنواسترس با نسخه ترکی استانبولی مقیاس ایجادکنندگان تکنواسترس، و کنترل مرتبط با فناوری با زیرمقیاس کنترل مرتبط با فناوری از مقیاس تعدیل‌گر مرتبط با فناوری ارزیابی شد. مدل اندازه‌گیری از طریق تحلیل عاملی تأییدی ارزیابی شد و مدل فرضی تعدیل‌گری با استفاده از مدل ۱ ماکروی PROCESS Hayes آزمون گردید. یافته‌ها: مدیریت الگوریتمی با تکنواسترس رابطه مثبت داشت (B = 0.38, p < 0.001)، در حالی که کنترل مرتبط با فناوری با تکنواسترس رابطه منفی داشت (B = −0.17, p < 0.001). همچنین، تعامل بین مدیریت الگوریتمی و کنترل مرتبط با فناوری منفی و از لحاظ آماری معنادار بود (B = −0.12, SE = 0.038, p = 0.002, 95% CI [−0.19, −0.05]). این تعامل ۲.۱٪ واریانس اضافی تکنواسترس را تبیین کرد (ΔR² = 0.021)، که نشان می‌دهد با افزایش کنترل مرتبط با فناوری، ارتباط مثبت بین مدیریت الگوریتمی و تکنواسترس تضعیف می‌شود. بحث: این یافته‌ها نشان می‌دهد که کنترل مرتبط با فناوری می‌تواند به عنوان یک شرط مرزی معنادار، هرچند نسبتاً کوچک، در رابطه بین مدیریت الگوریتمی و تکنواسترس مطرح باشد و به تبیین تفاوت‌های تجربه متخصصان علوم ورزشی از الزامات مدیریتی مبتنی بر فناوری کمک کند.