Soumitra Shankar Datta

Globally, one in eight people experiences mental illness, yet its intersection with education remains under-explored in low- and middle-income countries (LMICs). This study uses nationally representative data from the 76th round of the National Sample Survey (2018) for India to examine how intellectual and developmental (IDD) disability and mental illness—treated as distinct categories—are associated with low educational attainments. Employing a generalised ordered logit model, we found that IDDs were associated with a 71.3% probability of receiving no formal education, while the corresponding risk for respondents with mental illness was 48.3%. Females with mental illness were 18.7% points more likely than males to receive no formal education among mentally ill respondents. Economic affluence reduces the gender gap, but it persists even in the richest quintile among mentally ill respondents. These findings highlight that income-based solutions are insufficient and underscore the need for gender-sensitive mental health and education policies in LMICs to attain Sustainable Development Goals related to mental health, education, gender, and income inequality.

در سطح جهانی، یک نفر از هر هشت نفر دچار اختلال روانی می‌شود، اما تلاقی آن با آموزش در کشورهای با درآمد پایین و متوسط (LMICs) کمتر مورد بررسی قرار گرفته است. این مطالعه با استفاده از داده‌های نماینده ملی از دور هفتاد و ششم طرح نمونه‌گیری ملی (۲۰۱۸) هند، بررسی می‌کند که چگونه ناتوانی‌های هوشی و رشدی (IDD) و اختلالات روانی—که به عنوان دو دسته مجزا در نظر گرفته شده‌اند—با دستاوردهای پایین آموزشی مرتبط هستند. با به‌کارگیری مدل رگرسیون لجستیک ترتیبی تعمیم‌یافته، دریافتیم که احتمال عدم دریافت آموزش رسمی در افراد دارای IDD برابر با ۷۱/۳٪ و در پاسخ‌دهندگان دارای اختلال روانی معادل ۴۸/۳٪ بود. زنان دارای اختلال روانی، در مقایسه با مردان مبتلا، ۱۸/۷ درصد بیشتر احتمال داشت که هیچ آموزش رسمی دریافت نکنند. رفاه اقتصادی شکاف جنسیتی را کاهش می‌دهد، اما حتی در پنجک ثروتمندترین پاسخ‌دهندگان دارای اختلال روانی نیز این شکاف باقی می‌ماند. این یافته‌ها نشان می‌دهد که راه‌حل‌های مبتنی بر درآمد کافی نیستند و بر ضرورت سیاست‌های سلامت روان و آموزش حساس به جنسیت در کشورهای با درآمد پایین و متوسط برای تحقق اهداف توسعه پایدار مرتبط با سلامت روان، آموزش، جنسیت و نابرابری درآمدی تأکید می‌کند.