Stephanie Dryden

In line with government priorities, universities increasingly promise to provide ‘workplace ready’ graduates, yet for many migrant women this readiness is produced through shadow work, understood as unpaid, invisible labour. Drawing on participatory action research with self-identified Culturally and Linguistically Marginalised Migrant and/or Refugee (CALMMR) communities in Australia, we analyse two contrasting lived experiences, Leni, a white German international student, and Adira, an Indian graduate and woman of colour, to theorise shadow work geographies across university, immigration and labour-market infrastructures. We show how emptiness (service deserts and academic acculturation burdens), resistance (workarounds to placement, visa and language requirements) and repair (reciprocal relations that convert hidden labour into collective capacity) together constitute slow infrastructural violence while also enabling transformation. We argue that ‘readiness’ is negotiated through embodied, relational labour that is unevenly distributed along intersecting lines of racialisation, migration status, gender and care responsibilities. We conclude with suggestions for concrete reforms.

در راستای اولویت‌های دولت، دانشگاه‌ها به طور فزاینده‌ای وعده می‌دهند که فارغ‌التحصیلانی «آماده ورود به محیط کار» ارائه دهند، اما برای بسیاری از زنان مهاجر، این آمادگی از طریق کار پنهان، که به عنوان کار بدون مزد و نامرئی درک می‌شود، حاصل می‌گردد. با بهره‌گیری از پژوهش کنش‌پژوهی مشارکتی با جوامع مهاجر و/یا پناهنده با حاشیه‌مندی فرهنگی و زبانی (CALMMR) در استرالیا، دو تجربه زیسته متضاد، یعنی Leni، دانشجوی بین‌المللی آلمانی سفیدپوست، و Adira، فارغ‌التحصیل هندی و زن رنگین‌پوست، را تحلیل می‌کنیم تا جغرافیای کار پنهان را در بستر زیرساخت‌های دانشگاهی، مهاجرتی و بازار کار نظریه‌پردازی کنیم. نشان می‌دهیم که تهی‌بودگی (بی‌خدمتی و بارهای فرهنگ‌پذیری دانشگاهی)، مقاومت (راهکارهای جایگزین برای الزامات کارآموزی، ویزا و زبان) و ترمیم (روابط متقابل که کار پنهان را به ظرفیت جمعی تبدیل می‌کند) در کنار هم خشونت زیرساختی تدریجی را شکل می‌دهند و در عین حال امکان تحول را نیز فراهم می‌کنند. استدلال می‌کنیم که «آمادگی» از طریق کار تجسم‌یافته و رابطه‌ای که به طور نابرابر در امتداد خطوط متقاطع نژادپذیری، وضعیت مهاجرت، جنسیت و مسئولیت‌های مراقبتی توزیع می‌شود، مورد مذاکره قرار می‌گیرد. در پایان، پیشنهادهایی برای اصلاحات عینی ارائه می‌دهیم.