Yi-Chun Lin

Anxiety disorders are associated with psychological dysregulation and autonomic imbalance. Although mindfulness-based interventions and breathing training have shown potential benefits for anxiety management, evidence regarding their integrated psychological and physiological outcomes remains limited. To examine psychological and physiological changes following a four-week mindfulness-based intervention integrating structured breathing training and HRV biofeedback in adults with anxiety disorders. A quasi-experimental one-group pretest–posttest design was employed. Thirty adults with anxiety disorders completed a four-week intervention. Anxiety was assessed using the State–Trait Anxiety Inventory (STAI), and heart rate variability (HRV; RMSSD and SDNN) was assessed immediately before and after each weekly session. Paired-samples t tests examined aggregated pre–post changes, and linear mixed-effects models were used to analyze repeated HRV measurements across the four intervention sessions. State anxiety decreased from 43.83 to 35.87 (− 18.2%), and trait anxiety decreased from 51.27 to 45.37 (− 11.5%), with significant pre–post reductions in both measures ( p ≤ .001). Aggregated mean post-session RMSSD and SDNN values were significantly higher than the corresponding mean pre-session values (both p < .001). However, linear mixed-effects models showed no significant main effect of time or Week × Time interaction for either RMSSD or SDNN (all p > .05). The intervention was associated with significant pre–post reductions in state and trait anxiety. Although aggregated HRV measures showed significant pre–post differences, repeated-measures analyses did not demonstrate consistent changes in HRV across the four sessions. These preliminary findings warrant confirmation in adequately powered randomized controlled trials.

اختلالات اضطرابی با نابهنجاری‌های روان‌شناختی و عدم تعادل خودکار همراه هستند. اگرچه مداخلات مبتنی بر ذهن‌آگاهی و آموزش تنفس مزایای بالقوه‌ای برای مدیریت اضطراب نشان داده‌اند، اما شواهد مربوط به پیامدهای تلفیقی روان‌شناختی و فیزیولوژیکی آن‌ها همچنان محدود است. هدف این پژوهش بررسی تغییرات روان‌شناختی و فیزیولوژیکی پس از یک مداخله چهار هفته‌ای مبتنی بر ذهن‌آگاهی تلفیق‌شده با آموزش ساختاریافته تنفس و بازخورد زیستی تغییرپذیری ضربان قلب (HRV) در بزرگسالان مبتلا به اختلالات اضطرابی بود. این مطالعه با طرح شبه‌آزمایشی یک‌گروهی پیش‌آزمون–پس‌آزمون انجام شد. سی بزرگسال مبتلا به اختلالات اضطرابی یک مداخله چهار هفته‌ای را تکمیل کردند. اضطراب با استفاده از پرسشنامه اضطراب حالتی–صفتی (STAI) و تغییرپذیری ضربان قلب (HRV؛ RMSSD و SDNN) بلافاصله پیش و پس از هر جلسه هفتگی ارزیابی شد. آزمون t زوجی برای بررسی تغییرات تجمیعی پیش–پس و مدل‌های خطی اثرات مختلط برای تحلیل اندازه‌گیری‌های مکرر HRV در طول چهار جلسه مداخله به کار رفت. اضطراب حالتی از 43.83 به 35.87 (کاهش 18.2٪) و اضطراب صفتی از 51.27 به 45.37 (کاهش 11.5٪) کاهش یافت و کاهش معناداری در هر دو شاخص مشاهده شد (p ≤ 0.001). میانگین تجمیعی RMSSD و SDNN پس از جلسه به طور معناداری بالاتر از میانگین مقادیر پیش از جلسه بود (هر دو p < 0.001). با این حال، مدل‌های خطی اثرات مختلط هیچ اثر اصلی معنادار زمان یا تعامل هفته × زمان را برای RMSSD یا SDNN نشان ندادند (همه p > 0.05). این مداخله با کاهش معنادار پیش–پس در اضطراب حالتی و صفتی همراه بود. اگرچه شاخص‌های تجمیعی HRV تفاوت معنادار پیش–پس را نشان دادند، اما تحلیل‌های اندازه‌گیری مکرر تغییرات پایدار HRV را در طول چهار جلسه نشان نداد. این یافته‌های مقدماتی نیازمند تأیید در کارآزمایی‌های تصادفی کنترل‌شده با توان آماری کافی هستند.