دانشجویان

Background The Interactive-Constructive-Active-Passive (ICAP) framework makes assumptions about the relationships between observable types of learning activities (passive, active, constructive, interactive), cognitive processes, and learning outcomes. Yet, rigorous empirical studies are still lacking establishing the validity of the ICAP framework. Aims This study investigates the effects of student engagement in passive, active, constructive and interactive learning activities on their surface and deep knowledge gain, and their motivation. Additionally, the study aims to determine the associations between students’ cognitive processes, their learning activities, as well as surface and deep knowledge gain. Sample Participants were 249 pre-service teachers. Methods After reading a text on multimedia learning, participants were asked to reread the text (passive condition), to underline central information in the text (active condition), to work on three open-ended tasks addressing the text (constructive condition), or to work on the same tasks in pairs (interactive condition). Results No statistically significant effects of condition on surface or deep knowledge could be detected. Regarding motivation, participants in the interactive condition reported statistically significantly higher levels of perceived relatedness compared to all other conditions. Furthermore, only participants in the interactive condition reported statistically significantly higher levels of interactive cognitive processes compared to those in all other conditions. Constructive cognitive processes were statistically significantly negatively associated with deep knowledge gain. Conclusion The findings suggest that the empirical foundation supporting the ICAP framework may not yet be sufficiently robust. Yet, more research is needed that applies a more rigorous methodology exploring the ICAP framework.

زمینه: چارچوب تعاملی-سازنده-فعال-منفعل (ICAP) فرضیاتی را درباره روابط میان انواع قابل مشاهده فعالیت‌های یادگیری (منفعل، فعال، سازنده، تعاملی)، فرایندهای شناختی و پیامدهای یادگیری مطرح می‌کند. با این حال، مطالعات تجربی دقیق که روایی چارچوب ICAP را اثبات کنند، هنوز وجود ندارند. اهداف: این مطالعه تأثیر مشارکت دانشجویان در فعالیت‌های یادگیری منفعل، فعال، سازنده و تعاملی را بر کسب دانش سطحی و عمقی و انگیزش آن‌ها بررسی می‌کند. همچنین، هدف مطالعه تعیین روابط میان فرایندهای شناختی دانشجویان، فعالیت‌های یادگیری آن‌ها و نیز کسب دانش سطحی و عمقی است. نمونه: شرکت‌کنندگان شامل ۲۴۹ معلم پیش‌خدمت بودند. روش‌ها: پس از مطالعه متنی درباره یادگیری چندرسانه‌ای، از شرکت‌کنندگان خواسته شد متن را مجدداً مطالعه کنند (شرایط منفعل)، اطلاعات مرکزی متن را خط بکشند (شرایط فعال)، به سه پرسش بازپاسخ مرتبط با متن پاسخ دهند (شرایط سازنده)، یا همین وظایف را به صورت دو نفره انجام دهند (شرایط تعاملی). نتایج: هیچ اثر معنادار آماری از شرایط بر دانش سطحی یا عمقی مشاهده نشد. در خصوص انگیزش، شرکت‌کنندگان در شرایط تعاملی سطوح معنادار آماری بالاتری از احساس ارتباط را نسبت به سایر شرایط گزارش کردند. همچنین، تنها شرکت‌کنندگان در شرایط تعاملی سطوح معنادار آماری بالاتری از فرایندهای شناختی تعاملی را نسبت به سایر شرایط گزارش کردند. فرایندهای شناختی سازنده با کسب دانش عمقی رابطه منفی معنادار آماری داشتند. نتیجه‌گیری: یافته‌ها نشان می‌دهد که پایه تجربی حمایت‌کننده از چارچوب ICAP هنوز به اندازه کافی قوی نیست. با این حال، پژوهش‌های بیشتری با روش‌شناسی دقیق‌تر برای بررسی چارچوب ICAP مورد نیاز است.

Abstract This study examined the influence of practical components of Business Education on the production of globally competitive graduates in public universities in Cross River State, Nigeria. The study focused on practical training in Accounting Education, Entrepreneurship Education, Office Management Education, and Marketing and Distributive Education. A descriptive survey design was adopted, drawing data from final-year Business Education students in the two public universities in the state through a structured questionnaire. Data were analysed using appropriate inferential statistical techniques to determine the individual and joint effects of the practical components on graduate global competitiveness. The findings indicate that practical components in Accounting Education, Entrepreneurship Education, and Marketing and Distributive Education significantly enhance the production of globally competitive graduates, while Office Management Education did not demonstrate a significant influence in its current form. The combined effect of all four practical components was also significant, highlighting the value of integrated practical training in Business Education programmes. The study contributes to business education scholarship by providing empirical evidence on how complementary practical components jointly shape graduate readiness for the global workforce. It offers practical insights for curriculum development by identifying priority areas for strengthening hands-on training and repositioning Office Management Education to better align with contemporary global competence demands.

این پژوهش به بررسی تأثیر اجزای عملی آموزش کسب‌وکار بر تربیت فارغ‌التحصیلان رقابت‌پذیر در سطح جهانی در دانشگاه‌های دولتی ایالت کراس ریور، نیجریه پرداخته است. تمرکز پژوهش بر آموزش عملی در آموزش حسابداری، آموزش کارآفرینی، آموزش مدیریت اداری و آموزش بازاریابی و توزیع بوده است. روش پژوهش توصیفی-پیمایشی اتخاذ شد و داده‌ها از دانشجویان سال آخر رشته آموزش کسب‌وکار در دو دانشگاه دولتی این ایالت از طریق پرسشنامه ساختاریافته گردآوری شد. داده‌ها با استفاده از فنون آماری استنباطی مناسب برای تعیین اثرات فردی و مشترک اجزای عملی بر رقابت‌پذیری جهانی فارغ‌التحصیلان تحلیل شدند. یافته‌ها نشان می‌دهد که اجزای عملی در آموزش حسابداری، آموزش کارآفرینی و آموزش بازاریابی و توزیع به طور معناداری موجب ارتقای تربیت فارغ‌التحصیلان رقابت‌پذیر در سطح جهانی می‌شوند، در حالی که آموزش مدیریت اداری در شکل فعلی خود تأثیر معناداری نشان نداد. اثر ترکیبی هر چهار جزء عملی نیز معنادار بود و بر ارزش آموزش عملی یکپارچه در برنامه‌های آموزش کسب‌وکار تأکید دارد. این پژوهش با ارائه شواهد تجربی درباره نحوه تأثیرگذاری مشترک اجزای عملی مکمل بر آمادگی فارغ‌التحصیلان برای نیروی کار جهانی به ادبیات آموزش کسب‌وکار کمک می‌کند. همچنین با شناسایی حوزه‌های اولویت‌دار برای تقویت آموزش عملی و بازنگری آموزش مدیریت اداری جهت انطباق بهتر با الزامات معاصر شایستگی جهانی، بینش‌های کاربردی برای توسعه برنامه درسی ارائه می‌دهد.

Background This study compared educational outcomes between nursing students receiving a CDIO-guided case-based and gamified teaching program and those receiving conventional teaching. Materials and methods This two-class quasi-experimental study included 140 nursing students from two classes between March and June 2025. Classes were assigned by lottery to the intervention ( n = 65) or control ( n = 75) group. The intervention integrated progressive cases, microlectures, teamwork, board games, and escape-room simulation, whereas the control received traditional lectures and Small Private Online Course self-study. Self-directed learning, critical thinking, and learning engagement were assessed before and after the course. Post-course outcomes included theoretical performance, cardiopulmonary resuscitation performance, course performance, and teaching evaluation. Analysis of covariance, Welch’s t tests, and Holm correction were applied. Results The intervention class had higher adjusted post-course scores for self-directed learning (mean difference, 7.68; 95% CI, 3.29–12.07), critical thinking (15.27; 95% CI, 11.53–19.00), and learning engagement (7.06; 95% CI, 1.82–12.30). It also achieved higher theoretical, cardiopulmonary resuscitation, course, and teaching-evaluation scores. Students generally found the activities engaging, although some reported nervousness. Conclusion The program was associated with improved educational outcomes, but intervention and class effects could not be separated. Multicenter studies with multiple classes per arm are required.

زمینه: این مطالعه پیامدهای آموزشی دانشجویان پرستاری دریافت‌کننده برنامه آموزشی مبتنی بر مورد و بازی‌وارسازی با راهنمایی CDIO را با دانشجویان دریافت‌کننده آموزش متداول مقایسه کرد. مواد و روش‌ها: این مطالعه شبه‌آزمایشی دوکلاسه شامل ۱۴۰ دانشجوی پرستاری از دو کلاس بین مارس تا ژوئن ۲۰۲۵ بود. کلاس‌ها به‌صورت قرعه‌کشی به گروه مداخله (n = 65) یا کنترل (n = 75) اختصاص یافتند. مداخله شامل موارد پیشرونده، میکرولکچرها، کار تیمی، بازی‌های رومیزی و شبیه‌سازی اتاق فرار بود، در حالی که گروه کنترل آموزش سنتی و خودآموزی Small Private Online Course را دریافت کرد. یادگیری خودراهبر، تفکر انتقادی و درگیری یادگیری قبل و بعد از دوره ارزیابی شد. پیامدهای پس از دوره شامل عملکرد نظری، عملکرد احیای قلبی‌ریوی، عملکرد دوره و ارزیابی تدریس بود. از تحلیل کوواریانس، آزمون t ولچ و تصحیح هولم استفاده شد. نتایج: کلاس مداخله نمرات تعدیل‌شده بالاتری در یادگیری خودراهبر (تفاوت میانگین، ۷٫۶۸؛ ۹۵٪ CI، ۳٫۲۹–۱۲٫۰۷)، تفکر انتقادی (۱۵٫۲۷؛ ۹۵٪ CI، ۱۱٫۵۳–۱۹٫۰۰) و درگیری یادگیری (۷٫۰۶؛ ۹۵٪ CI، ۱٫۸۲–۱۲٫۳۰) پس از دوره داشت. همچنین نمرات بالاتری در عملکرد نظری، احیای قلبی‌ریوی، عملکرد دوره و ارزیابی تدریس کسب کرد. دانشجویان به طور کلی فعالیت‌ها را جذاب یافتند، اگرچه برخی احساس اضطراب داشتند. نتیجه‌گیری: این برنامه با بهبود پیامدهای آموزشی همراه بود، اما اثرات مداخله و کلاس قابل تفکیک نبود. مطالعات چندمرکزی با چند کلاس در هر بازو مورد نیاز است.

This article presents a methodological framework for teaching interpersonal relationship skills to preschool children in the context of preschool education in Uzbekistan. It focuses on helping children initiate communication, listen to others, express feelings appropriately, cooperate during shared activities, and resolve everyday disagreements with adult support. The proposed framework combines guided play, storytelling, role-playing, cooperative tasks, and teacher modelling within familiar classroom routines. It also considers children’s linguistic backgrounds, individual developmental needs, and family experiences when selecting activities and providing support. The methodology emphasises emotionally supportive interactions, opportunities for repeated practice, and collaboration between preschool educators and families. Observation of children’s behaviour during play and daily activities is proposed as a means of identifying learning needs and monitoring progress. The article is conceptual and methodological; it does not report findings from an implemented intervention. Its contribution is a practical framework that can guide preschool educators and inform the professional preparation of students studying preschool education at pedagogical universities. Empirical evaluation is needed to establish the framework’s effectiveness and suitability across different preschool settings.

این مقاله چارچوبی روش‌شناختی برای آموزش مهارت‌های روابط بین‌فردی به کودکان پیش‌دبستانی در بستر آموزش پیش‌دبستانی در ازبکستان ارائه می‌دهد. تمرکز آن بر کمک به کودکان برای آغاز ارتباط، گوش دادن به دیگران، ابراز مناسب احساسات، همکاری در فعالیت‌های مشترک و حل اختلافات روزمره با حمایت بزرگسالان است. چارچوب پیشنهادی، بازی هدایت‌شده، قصه‌گویی، ایفای نقش، وظایف مشارکتی و الگوگیری معلم را در قالب روال‌های آشنا در کلاس درس ترکیب می‌کند. همچنین، زمینه‌های زبانی کودکان، نیازهای رشدی فردی و تجارب خانوادگی آنان را در انتخاب فعالیت‌ها و ارائه حمایت مدنظر قرار می‌دهد. این روش‌شناسی بر تعاملات عاطفی حمایت‌کننده، فرصت‌های تمرین مکرر و همکاری میان مربیان پیش‌دبستانی و خانواده‌ها تأکید دارد. مشاهده رفتار کودکان در حین بازی و فعالیت‌های روزمره به‌عنوان ابزاری برای شناسایی نیازهای یادگیری و پایش پیشرفت پیشنهاد می‌شود. این مقاله ماهیتی مفهومی و روش‌شناختی دارد و یافته‌هایی از اجرای یک مداخله را گزارش نمی‌کند. سهم آن ارائه چارچوبی عملی است که می‌تواند راهنمای مربیان پیش‌دبستانی باشد و در تربیت حرفه‌ای دانشجویان رشته آموزش پیش‌دبستانی در دانشگاه‌های تربیت معلم مورد استفاده قرار گیرد. ارزیابی تجربی برای تعیین اثربخشی و تناسب این چارچوب در محیط‌های مختلف پیش‌دبستانی ضروری است.

Interactions with peer mentors can support the success of undergraduate STEM students; therefore, the training of near-peer teachers is key to ensure fruitful interactions. A Peer Teacher Inclusive Teaching Workshop was provided to graduate teaching assistants, undergraduate learning assistants, and undergraduate tutors. A pre- and post-assessment focused on participants’ knowledge of and motivation to use inclusive teaching practices as well as the likelihood of asking for assistance with their use. A final assessment was given three to six months later to investigate the implementation of inclusive teaching practices. Results indicated that the workshop helped increase knowledge and motivation immediately following the workshop, but the effect was lost as time passed. Some, but not all, participants reported using inclusive teaching strategies.

تعامل با همیاران معلم می‌تواند موفقیت دانشجویان مقطع کارشناسی در رشته‌های STEM را حمایت کند؛ بنابراین، آموزش معلمان هم‌رده برای تضمین تعاملات ثمربخش، کلیدی است. یک کارگاه تدریس فراگیر برای همیاران معلم به دستیاران آموزشی تحصیلات تکمیلی، دستیاران یادگیری کارشناسی و مدرسین کارشناسی ارائه شد. ارزیابی پیش‌آزمون و پس‌آزمون بر دانش و انگیزه شرکت‌کنندگان برای استفاده از شیوه‌های تدریس فراگیر و همچنین احتمال درخواست کمک در استفاده از این شیوه‌ها متمرکز بود. ارزیابی نهایی سه تا شش ماه بعد برای بررسی اجرای شیوه‌های تدریس فراگیر انجام شد. نتایج نشان داد که کارگاه بلافاصله پس از برگزاری به افزایش دانش و انگیزه کمک کرد، اما این اثر با گذشت زمان از بین رفت. برخی از شرکت‌کنندگان، اما نه همه، گزارش دادند که از راهبردهای تدریس فراگیر استفاده کرده‌اند.

Universities increasingly rely on personal tutoring to support student wellbeing, belonging, and academic progression, yet the role remains structurally ambiguous and inconsistently resourced. This qualitative study examined the lived experiences and challenges of personal tutors at a large UK Russell Group university. Twenty-one tutors from diverse academic disciplines participated in one-to-one semi-structured interviews, which were analysed using reflexive thematic analysis. Three themes were generated: Relational Labour, encompassing the emotional and interpersonal labour required to build and sustain student trust; Navigating the role characterised by inconsistent training, reliance on informal peer support, and the strain of managing complex student issues alongside competing academic duties; and Structural fragmentation, highlighting fragmented communication systems, role ambiguity, and the absence of coordinated structures for tutor support. Collectively, the findings show that personal tutoring functions as an undervalued form of emotional and organisational labour, sustained by individual goodwill rather than institutional design. The study demonstrates the need for clear role definitions, recognition of workload, competency-based training, and integrated support systems to safeguard tutor wellbeing and improve the quality of student support.

دانشگاه‌ها به طور فزاینده‌ای برای حمایت از سلامت روان، احساس تعلق و پیشرفت تحصیلی دانشجویان به نقش استادان مشاور تکیه می‌کنند، با این حال این نقش از نظر ساختاری مبهم بوده و منابع آن به طور ناهماهنگ تخصیص یافته است. این مطالعه کیفی به بررسی تجربه‌های زیسته و چالش‌های استادان مشاور در یکی از دانشگاه‌های بزرگ گروه راسل در بریتانیا پرداخت. بیست‌ویک استاد مشاور از رشته‌های مختلف دانشگاهی در مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته فردی شرکت کردند که با استفاده از تحلیل تماتیک بازتابی مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت. سه تم اصلی استخراج شد: «کار عاطفی و ارتباطی» که شامل تلاش‌های عاطفی و بین‌فردی لازم برای ایجاد و حفظ اعتماد دانشجو است؛ «پیمایش نقش» که با آموزش ناهماهنگ، اتکا به حمایت غیررسمی همتایان و فشار ناشی از مدیریت مسائل پیچیده دانشجویی در کنار وظایف رقابتی دانشگاهی مشخص می‌شود؛ و «گسست ساختاری» که به نظام‌های ارتباطی پراکنده، ابهام نقش و فقدان ساختارهای هماهنگ برای حمایت از استادان مشاور اشاره دارد. یافته‌ها نشان می‌دهد که نقش استاد مشاور به عنوان شکلی کم‌ارزش‌شده از کار عاطفی و سازمانی عمل می‌کند که بیشتر بر پایه حسن نیت فردی تا طراحی نهادی پایدار است. این مطالعه بر ضرورت تعریف روشن نقش، به رسمیت شناختن حجم کار، آموزش مبتنی بر شایستگی و نظام‌های حمایت یکپارچه برای حفظ سلامت روان استادان مشاور و ارتقای کیفیت حمایت از دانشجویان تأکید می‌کند.

This study examines the necessity of developing a metaverse framework within Technical and Vocational Education and Training (TVET) to facilitate Project-Based Learning (PjBL) and enhance 21st-century skills. This research utilized a descriptive quantitative approach, employing a closed-ended questionnaire with a five-point Likert scale, which was distributed online to 100 stakeholders, including lecturers/teachers, TVET students, school or program managers, and educational technology developers. The findings revealed that all principal variables–metaverse-based learning environment, PjBL support, 21st-century skills development, and framework requirements–achieved high to very high mean scores. Stakeholders identified immersive simulation, safe practice spaces, real-world project scenarios, collaboration tools, and curriculum alignment as essential components of metaverse implementation. The results further indicate strong expectations for structured pedagogical design, technological stability, and assessment support through learning analytics. These findings suggest that developing a metaverse framework in TVET is not only technologically feasible but also pedagogically essential for enhancing experiential learning and higher-order competencies. This study offers a comprehensive needs-based perspective that integrates technology, pedagogy, and institutional readiness into a unified framework for immersive vocational education.

این مطالعه به بررسی ضرورت توسعه چارچوب متاورس در آموزش فنی و حرفه‌ای (TVET) به منظور تسهیل یادگیری مبتنی بر پروژه (PjBL) و ارتقای مهارت‌های قرن بیست‌ویکم می‌پردازد. این پژوهش با رویکرد توصیفی-کمی انجام شده و از پرسشنامه بسته با مقیاس لیکرت پنج‌درجه‌ای استفاده کرده است که به صورت آنلاین در اختیار ۱۰۰ نفر از ذی‌نفعان شامل مدرسان/معلمان، دانشجویان TVET، مدیران مدارس یا برنامه‌ها و توسعه‌دهندگان فناوری آموزشی قرار گرفت. یافته‌ها نشان داد که تمامی متغیرهای اصلی شامل محیط یادگیری مبتنی بر متاورس، حمایت از PjBL، توسعه مهارت‌های قرن بیست‌ویکم و الزامات چارچوب، میانگین امتیاز بالا تا بسیار بالا را کسب کردند. ذی‌نفعان، شبیه‌سازی فراگیر، فضاهای تمرین ایمن، سناریوهای پروژه واقعی، ابزارهای همکاری و همسویی با برنامه درسی را به عنوان اجزای اساسی پیاده‌سازی متاورس شناسایی کردند. نتایج همچنین بیانگر انتظارات قوی برای طراحی آموزشی ساختاریافته، پایداری فناوری و حمایت ارزیابی از طریق تحلیل یادگیری است. این یافته‌ها نشان می‌دهد که توسعه چارچوب متاورس در TVET نه تنها از نظر فناوری امکان‌پذیر، بلکه از نظر آموزشی نیز برای ارتقای یادگیری تجربی و شایستگی‌های سطوح بالاتر ضروری است. این مطالعه دیدگاهی جامع مبتنی بر نیازها ارائه می‌دهد که فناوری، آموزش و آمادگی نهادی را در قالب چارچوبی یکپارچه برای آموزش حرفه‌ای فراگیر ادغام می‌کند.

This study examined the use of Project-Based Learning (PBL) in undergraduate STEM courses at a Hispanic-Serving Institution, focusing on the development of problem-solving, critical thinking, and teamwork skills. The sample included a high proportion of Hispanic students. Across four semesters, students (n = 332) completed self-report retrospective pretest and posttest surveys; results indicated significant gains in all three skill areas, with effect sizes in the small to moderate range (Cohen’s d = 0.23–0.30). Findings indicate that participation in PBL was associated with measurable, though incremental, improvements in skills central to STEM learning. Future work should incorporate longitudinal designs, cross-institutional comparisons, and performance-based assessments.

این مطالعه به بررسی استفاده از یادگیری مبتنی بر پروژه (PBL) در دوره‌های کارشناسی STEM در یک مؤسسه خدمت‌رسان به دانشجویان اسپانیایی‌تبار پرداخته است و بر توسعه مهارت‌های حل مسئله، تفکر انتقادی و کار تیمی تمرکز دارد. نمونه شامل نسبت بالایی از دانشجویان اسپانیایی‌تبار بود. در طول چهار نیم‌سال تحصیلی، دانشجویان (n = 332) پرسشنامه‌های خودگزارشی پیش‌آزمون و پس‌آزمون بازنگری‌شده را تکمیل کردند؛ نتایج نشان داد که در هر سه حوزه مهارتی، افزایش معناداری مشاهده شد و اندازه اثر در دامنه کوچک تا متوسط قرار داشت (Cohen’s d = 0.23–0.30). یافته‌ها نشان می‌دهد که مشارکت در PBL با بهبودهای قابل اندازه‌گیری، هرچند تدریجی، در مهارت‌های محوری یادگیری STEM همراه بوده است. پژوهش‌های آتی باید از طرح‌های طولی، مقایسه‌های بین‌مؤسسه‌ای و ارزیابی‌های مبتنی بر عملکرد بهره گیرند.

Game-based approaches are increasingly employed to address complex challenges in logistics and freight transport. While traditionally employed for education and workforce training, they have broader applications and untapped potential. In particular, advances in artificial intelligence (AI) are creating new opportunities to design, personalise, and scale these interventions. Despite this growing interest, a comprehensive understanding of how game-based approaches have evolved, who they target, what functions they serve, and where future opportunities lie remains limited. This study presents a systematic review of 87 studies on game-based interventions in freight transport and logistics, synthesising evidence across five application domains: warehouse operations management, terminal operations management, transport planning and optimisation, reverse logistics, and risk management and resilience. The findings reveal that games are evolving beyond training applications towards behavioural research, decision support, stakeholder engagement, and consumer behaviour change. Target audiences have similarly expanded from students and operational personnel to include managers, planners, consumers, and participants in behavioural research settings. Nevertheless, evidence regarding the long-term effectiveness of these interventions remains scarce, and several logistics challenges remain largely unexplored. Building on evidence-based gaps identified in the literature, this review proposes future research directions and highlights the potential of AI to enable adaptive, personalised, and scalable game-based interventions. By consolidating fragmented knowledge and outlining emerging opportunities, this study provides a foundation for researchers and practitioners seeking to harness game-based approaches to understand and improve logistics and freight transport systems.

رویکردهای مبتنی بر بازی به طور فزاینده‌ای برای مواجهه با چالش‌های پیچیده در لجستیک و حمل‌ونقل بار به کار گرفته می‌شوند. اگرچه این رویکردها به طور سنتی برای آموزش و تربیت نیروی کار مورد استفاده قرار می‌گرفتند، اما کاربردهای گسترده‌تر و ظرفیت‌های استفاده‌نشده‌ای دارند. به ویژه، پیشرفت‌های هوش مصنوعی (AI) فرصت‌های جدیدی برای طراحی، شخصی‌سازی و مقیاس‌پذیری این مداخلات ایجاد کرده است. با وجود این علاقه رو به رشد، درک جامعی از نحوه تحول رویکردهای مبتنی بر بازی، مخاطبان هدف، کارکردهای آن‌ها و فرصت‌های آینده همچنان محدود است. این مطالعه با ارائه یک مرور نظام‌مند از ۸۷ پژوهش درباره مداخلات مبتنی بر بازی در حوزه حمل‌ونقل بار و لجستیک، شواهد را در پنج حوزه کاربردی شامل مدیریت عملیات انبار، مدیریت عملیات ترمینال، برنامه‌ریزی و بهینه‌سازی حمل‌ونقل، لجستیک معکوس و مدیریت ریسک و تاب‌آوری، تلفیق می‌کند. یافته‌ها نشان می‌دهد که بازی‌ها فراتر از کاربردهای آموزشی، به سمت پژوهش‌های رفتاری، پشتیبانی تصمیم‌گیری، مشارکت ذینفعان و تغییر رفتار مصرف‌کننده در حال تحول هستند. مخاطبان هدف نیز از دانشجویان و کارکنان عملیاتی به مدیران، برنامه‌ریزان، مصرف‌کنندگان و شرکت‌کنندگان در محیط‌های پژوهش رفتاری گسترش یافته‌اند. با این حال، شواهد مربوط به اثربخشی بلندمدت این مداخلات همچنان اندک است و برخی چالش‌های لجستیکی تا حد زیادی بررسی نشده باقی مانده‌اند. با اتکا به شکاف‌های مبتنی بر شواهد شناسایی‌شده در ادبیات، این مرور جهت‌گیری‌های پژوهشی آینده را پیشنهاد می‌کند و بر پتانسیل هوش مصنوعی برای امکان‌پذیر ساختن مداخلات مبتنی بر بازی تطبیقی، شخصی‌سازی‌شده و مقیاس‌پذیر تأکید دارد. با یکپارچه‌سازی دانش پراکنده و ترسیم فرصت‌های نوظهور، این مطالعه بنیانی برای پژوهشگران و متخصصانی فراهم می‌کند که به دنبال بهره‌گیری از رویکردهای مبتنی بر بازی برای درک و بهبود سامانه‌های لجستیک و حمل‌ونقل بار هستند.

Background Sexual health literacy refers to an individual’s capacity and proficiency in managing sexual health. Currently, there are limited instruments available to assess sexual health literacy among undergraduate students, particularly in Thailand. Thus, the current study aimed to develop and psychometrically validate the sexual health literacy measurement tool for undergraduate students (SHL-US) in Thailand. Methods The study involved 1,235 undergraduate students from public and private universities in Thailand. A multi-stage probability sampling design was used, with simple random selection of institutions (one public and one private university per region, across four regions), faculties, and classrooms, followed by complete enumeration of eligible, consenting students within the selected classrooms. A pilot test (n = 50) and exploratory factor analysis (n = 300) preceded the confirmatory sample (n = 1,235). Thirteen experts examined the content validity. The quality of the instrument was tested by examining its psychometric properties using exploratory and confirmatory factor analyses. Results Forty-nine items entered the EFA; 47 were retained (4 factors, 53.17% variance explained). CFA removed two more low-loading items (<0.50), yielding the final 45-item, four-factor structure: access (12), understanding (12), appraisal (10), application (11). Additional internal consistency analysis yielded satisfactory results, with an overall Cronbach’s alpha coefficient of 0.976. The item-total correlation (ITC) was 0.284–0.755, and content validity, assessed via the content validity index (CVI), was high (CVI = 0.94). Confirmatory factor analysis, using the item set confirmed against the CFA diagram and retaining only correlated residuals with genuine item-content justification, supported an acceptable four-factor structure. The four domains were strongly inter-correlated, suggesting they are best interpreted and scored as facets of a single overarching SHL construct rather than fully independent subscales. Conclusion The SHL-US (45 items) showed acceptable four-factor fit and good internal consistency, though the four domains behave as correlated facets of one SHL factor rather than separable competencies. Used as a single overall score, it shows potential for assessing sexual health literacy among Thai undergraduates.

زمینه: سواد سلامت جنسی به ظرفیت و مهارت فرد در مدیریت سلامت جنسی اشاره دارد. در حال حاضر، ابزارهای محدودی برای ارزیابی سواد سلامت جنسی در میان دانشجویان کارشناسی، به ویژه در تایلند، وجود دارد. بنابراین، مطالعه حاضر با هدف تدوین و اعتبارسنجی روان‌سنجی ابزار سنجش سواد سلامت جنسی برای دانشجویان کارشناسی (SHL-US) در تایلند انجام شد. روش‌ها: این مطالعه با مشارکت ۱۲۳۵ دانشجوی کارشناسی از دانشگاه‌های دولتی و خصوصی تایلند انجام شد. از طرح نمونه‌گیری احتمالی چندمرحله‌ای استفاده شد؛ به‌طوری که ابتدا دانشگاه‌ها (یک دانشگاه دولتی و یک دانشگاه خصوصی در هر منطقه، در چهار منطقه)، دانشکده‌ها و کلاس‌ها به صورت تصادفی ساده انتخاب شدند و سپس همه دانشجویان واجد شرایط و رضایت‌مند در کلاس‌های منتخب مورد بررسی قرار گرفتند. آزمون مقدماتی (n = 50) و تحلیل عاملی اکتشافی (n = 300) پیش از نمونه تأییدی (n = 1235) انجام شد. سیزده نفر از خبرگان روایی محتوا را بررسی کردند. کیفیت ابزار با بررسی ویژگی‌های روان‌سنجی آن از طریق تحلیل عاملی اکتشافی و تأییدی ارزیابی شد. یافته‌ها: چهل‌ونه گویه وارد تحلیل عاملی اکتشافی شد؛ ۴۷ گویه حفظ گردید (۴ عامل، ۵۳/۱۷٪ واریانس تبیین‌شده). در تحلیل عاملی تأییدی، دو گویه با بار عاملی کمتر از ۰/۵۰ حذف شد و ساختار نهایی شامل ۴۵ گویه و چهار عامل به شرح زیر به دست آمد: دسترسی (۱۲)، درک (۱۲)، ارزیابی (۱۰)، کاربرد (۱۱). تحلیل پایایی درونی نیز نتایج رضایت‌بخشی نشان داد و ضریب آلفای کرونباخ کلی ۰/۹۷۶ به دست آمد. همبستگی گویه-کل (ITC) بین ۰/۲۸۴ تا ۰/۷۵۵ بود و روایی محتوا با شاخص روایی محتوا (CVI) بالا ارزیابی شد (CVI = ۰/۹۴). تحلیل عاملی تأییدی با استفاده از مجموعه گویه‌های تأییدشده و حفظ تنها باقیمانده‌های همبسته با توجیه محتوایی معتبر، ساختار چهار عاملی قابل قبول را تأیید کرد. چهار حوزه به شدت با یکدیگر همبسته بودند و نشان دادند که بهتر است به عنوان ابعاد یک سازه کلی SHL تفسیر و نمره‌گذاری شوند تا زیرمقیاس‌های کاملاً مستقل. نتیجه‌گیری: ابزار SHL-US (۴۵ گویه) برازش چهار عاملی قابل قبول و پایایی درونی خوب را نشان داد، هرچند چهار حوزه به عنوان ابعاد همبسته یک عامل SHL عمل می‌کنند نه شایستگی‌های جداگانه. استفاده از نمره کلی، پتانسیل ارزیابی سواد سلامت جنسی در میان دانشجویان کارشناسی تایلندی را دارد.

Higher education institutions are being urged to offer supplementary courses that enhance regular academic programs due to the increasing emphasis on employability and skill development.These courses are designed to give students professional certifications, industry-relevant competences, and useful skills that improve their preparedness for the workforce.The goal of this study is to determine whether there is a substantial correlation between students' motivations and the kind of add-on course they choose.It also looks at the factors that influence students' enrollment in these courses.Using primary data gathered from 106 University of Mumbai undergraduate students via a structured questionnaire, a descriptive and analytical study approach was used.Convenience sampling was used, and the Pearson Chi-Square test and cross-tabulation were used for data analysis.The results showed that the main reasons for taking additional courses were certification, academic interest, job promotion, and skill development.Nevertheless, the Chi-Square analysis revealed no statistically significant correlation between the type of add-on course chosen and the students' motivations (χ² = 6.737, df = 12, p = 0.874).Among various incentive groups, professional and certification-based courses were found to be the most popular category.The study comes to the conclusion that although students have a variety of reasons for taking extra courses, these reasons have little bearing on the type of course they choose.Higher education institutions, curriculum designers, and legislators can use the findings to create adaptable, learner-centered, industry-focused add-on programs that enhance graduate employability and promote lifelong learning.

مؤسسات آموزش عالی به دلیل تأکید فزاینده بر اشتغال‌پذیری و توسعه مهارت‌ها، تحت فشار قرار گرفته‌اند تا دوره‌های تکمیلی‌ای ارائه دهند که برنامه‌های آموزشی معمول را تقویت کنند. این دوره‌ها با هدف اعطای گواهینامه‌های حرفه‌ای، شایستگی‌های مرتبط با صنعت و مهارت‌های کاربردی به دانشجویان طراحی شده‌اند تا آمادگی آن‌ها را برای ورود به بازار کار افزایش دهند. هدف این پژوهش تعیین این است که آیا بین انگیزه‌های دانشجویان و نوع دوره تکمیلی انتخابی آن‌ها همبستگی معناداری وجود دارد یا خیر. همچنین عوامل مؤثر بر ثبت‌نام دانشجویان در این دوره‌ها را بررسی می‌کند. با استفاده از داده‌های اولیه گردآوری‌شده از ۱۰۶ دانشجوی کارشناسی دانشگاه بمبئی از طریق پرسشنامه ساختاریافته، رویکرد پژوهش توصیفی و تحلیلی به کار گرفته شد. نمونه‌گیری به روش در دسترس انجام شد و برای تحلیل داده‌ها از آزمون کای‌دو پیرسون و جداول توافقی استفاده گردید. نتایج نشان داد که دلایل اصلی شرکت در دوره‌های تکمیلی شامل دریافت گواهینامه، علاقه تحصیلی، ارتقای شغلی و توسعه مهارت است. با این حال، تحلیل کای‌دو نشان داد که بین نوع دوره تکمیلی انتخاب‌شده و انگیزه‌های دانشجویان همبستگی آماری معناداری وجود ندارد (χ² = 6.737، df = 12، p = 0.874). در میان گروه‌های انگیزشی مختلف، دوره‌های حرفه‌ای و مبتنی بر گواهینامه محبوب‌ترین دسته بودند. پژوهش به این نتیجه می‌رسد که اگرچه دانشجویان دلایل متنوعی برای شرکت در دوره‌های تکمیلی دارند، این دلایل تأثیر چندانی بر نوع دوره انتخابی آن‌ها ندارد. مؤسسات آموزش عالی، طراحان برنامه درسی و سیاست‌گذاران می‌توانند از یافته‌های این پژوهش برای طراحی برنامه‌های تکمیلی سازگار، یادگیرنده‌محور و صنعت‌محور بهره گیرند که اشتغال‌پذیری فارغ‌التحصیلان را افزایش داده و یادگیری مادام‌العمر را ترویج می‌کند.

Previous research has suggested that culturally mismatched interventions may cause resistance and reduce the effectiveness of music-based interventions. This pilot randomized exploratory study examined the implementation and preliminary outcomes of a music-based intervention incorporating large language model (LLM)-generated, culturally adapted verbal suggestions among Chinese undergraduate students. A total of 113 participants were randomly assigned to three multicomponent conditions: (1) Chinese film music accompanied by LLM-generated verbal suggestions involving Eastern imagery, (2) a standardized music therapy recording with conventional verbal guidance, or (3) piano music without verbal guidance. Following a 40-minute cognitively demanding task, participants completed pre- and post-intervention measures of state anxiety, positive and negative affect, and heart rate. Baseline-adjusted ANCOVAs showed no group differences in positive affect, F (2, 109) = 1.03, p = .360, η p 2 = .019, or state anxiety, F (2, 109) = 0.68, p = .511, η p 2 = .012. A significant group effect was found for negative affect, F (2, 109) = 4.60, p = .012, η p 2 = .078; the Eastern imagery group had lower adjusted post-intervention scores than both comparison groups (Holm-adjusted ps = .026). Heart rate also differed across groups, F (2, 109) = 10.56, p < .001, η p 2 = .162, with lower adjusted values in the standardized therapy group than in the other two groups. The findings identify potentially meaningful response patterns but do not establish efficacy or the independent effect of culturally adapted verbal suggestions because the conditions differed in musical material and duration. Larger, controlled trials are required. (ClinicalTrials.gov, NCT07359950).

پژوهش‌های پیشین نشان داده‌اند که مداخلات ناسازگار با فرهنگ ممکن است موجب مقاومت و کاهش اثربخشی مداخلات مبتنی بر موسیقی شوند. این مطالعه آزمایشی تصادفی اکتشافی به بررسی اجرای یک مداخله مبتنی بر موسیقی که شامل پیشنهادهای کلامی سازگارشده فرهنگی تولیدشده توسط مدل‌های زبانی بزرگ (LLM) بود، در میان دانشجویان کارشناسی چینی پرداخت. در مجموع ۱۱۳ شرکت‌کننده به طور تصادفی به سه وضعیت چندجزئی تقسیم شدند: (۱) موسیقی فیلم چینی همراه با پیشنهادهای کلامی تولیدشده توسط LLM با بهره‌گیری از تصاویر شرقی، (۲) یک ضبط استاندارد موسیقی‌درمانی با راهنمایی کلامی متعارف، یا (۳) موسیقی پیانو بدون راهنمایی کلامی. پس از انجام یک تکلیف ۴۰ دقیقه‌ای با بار شناختی بالا، شرکت‌کنندگان پیش و پس از مداخله، مقیاس‌های اضطراب حالتی، عاطفه مثبت و منفی و ضربان قلب را تکمیل کردند. تحلیل کوواریانس (ANCOVA) با تعدیل بر اساس خط پایه نشان داد که بین گروه‌ها در عاطفه مثبت (F (2, 109) = 1.03, p = .360, η p 2 = .019) یا اضطراب حالتی (F (2, 109) = 0.68, p = .511, η p 2 = .012) تفاوتی وجود ندارد. یک اثر معنادار گروهی برای عاطفه منفی مشاهده شد (F (2, 109) = 4.60, p = .012, η p 2 = .078)؛ گروه تصاویر شرقی نمرات تعدیل‌شده پایین‌تری پس از مداخله نسبت به هر دو گروه مقایسه داشت (ps تعدیل‌شده به روش Holm = .026). ضربان قلب نیز بین گروه‌ها متفاوت بود (F (2, 109) = 10.56, p < .001, η p 2 = .162)، به طوری که مقادیر تعدیل‌شده در گروه درمان استاندارد پایین‌تر از دو گروه دیگر بود. یافته‌ها الگوهای پاسخ بالقوه معناداری را شناسایی می‌کنند اما اثربخشی یا اثر مستقل پیشنهادهای کلامی سازگارشده فرهنگی را اثبات نمی‌کنند، زیرا شرایط از نظر محتوای موسیقی و مدت زمان متفاوت بودند. مطالعات بزرگ‌تر و کنترل‌شده مورد نیاز است. (ClinicalTrials.gov, NCT07359950).

Background Engagement and achievement gaps in higher education remain persistent, especially for students from lower socioeconomic and minority cultural backgrounds in digital learning environments. Objective This study examined whether participation in LMS-based courses implementing a Culturally Responsive Digital Differentiated Learning (CR-DDL) Framework was associated with greater improvements in student engagement and learning outcomes and with narrower observed engagement disparities compared with standard LMS-based instruction. Methods An explanatory sequential mixed-methods design was used with 252 undergraduates in public health and agrotechnology programmes at three Indonesian institutions, comparing CR-DDL courses ( n = 129) with standard LMS-based courses ( n = 123). Quantitative data included pre- and post-intervention Higher Education Student Engagement Scale scores, LMS-derived behavioural indicators, and final course scores. Outcomes were analysed using linear mixed-effects models with a random intercept for course to account for the clustering of students within the six participating course clusters. Eighteen students also participated in semi-structured interviews to provide contextual insight into their learning experiences. Results The CR-DDL group demonstrated a larger increase in total engagement than the comparison group (mean change, +0.52 vs. + 0.13; group × time estimate = 0.31, SE = 0.07, approximate Wald 95% CI 0.17–0.45, p < 0.001). Greater increases were also observed in LMS-based participation. After adjustment for prior-semester GPA and course-level clustering, CR-DDL participation was associated with a 3.41-point higher final course score on the 0–100 reporting scale (SE = 1.12, approximate Wald 95% CI 1.21–5.61, p = 0.003). Lower-SES students in CR-DDL courses showed larger descriptive engagement gains than their counterparts in comparison courses. Because the formal group × time × SES interaction could not be verified from the currently reported summary results, the SES findings are interpreted as exploratory subgroup patterns rather than definitive evidence of effect modification. Documented interview excerpts provided limited contextual insight into students’ experiences but were not treated as independently reproducible qualitative evidence. Conclusion The quantitative findings provide evidence that CR-DDL was associated with improved engagement, LMS participation, and course performance and with a narrowing of observed engagement disparities. The available qualitative material provides limited contextual insight into students’ experiences but should be interpreted cautiously because complete original qualitative records are currently unavailable.

زمینه: مشارکت و شکاف‌های پیشرفت تحصیلی در آموزش عالی همچنان پایدار باقی مانده‌اند، به‌ویژه برای دانشجویان با پیشینه‌های اجتماعی‌اقتصادی پایین‌تر و اقلیت‌های فرهنگی در محیط‌های یادگیری دیجیتال. هدف: این مطالعه بررسی کرد که آیا شرکت در دوره‌های مبتنی بر سامانه مدیریت یادگیری (LMS) که چارچوب یادگیری دیجیتال تفکیک‌شده مبتنی بر پاسخ‌گویی فرهنگی (CR-DDL) را اجرا می‌کنند، با بهبود بیشتر در مشارکت دانشجویان و پیامدهای یادگیری و همچنین کاهش شکاف‌های مشاهده‌شده در مشارکت نسبت به آموزش استاندارد مبتنی بر LMS همراه است یا خیر. روش‌ها: طراحی روش ترکیبی ترتیبی توضیحی با مشارکت ۲۵۲ دانشجوی کارشناسی در برنامه‌های بهداشت عمومی و فناوری کشاورزی در سه مؤسسه اندونزیایی به کار گرفته شد و دوره‌های CR-DDL (n = 129) با دوره‌های استاندارد مبتنی بر LMS (n = 123) مقایسه شدند. داده‌های کمی شامل نمرات مقیاس مشارکت دانشجویان آموزش عالی پیش و پس از مداخله، شاخص‌های رفتاری استخراج‌شده از LMS و نمرات نهایی دوره بود. پیامدها با استفاده از مدل‌های خطی اثرات مختلط با رهگیری تصادفی برای هر دوره به منظور در نظر گرفتن خوشه‌بندی دانشجویان در شش خوشه دوره شرکت‌کننده تحلیل شد. همچنین هجده دانشجو در مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته برای ارائه بینش زمینه‌ای درباره تجربیات یادگیری خود شرکت کردند. نتایج: گروه CR-DDL افزایش بیشتری در مجموع مشارکت نسبت به گروه مقایسه نشان داد (تغییر میانگین، ‎+۰٫۵۲‎ در مقابل ‎+۰٫۱۳‎؛ برآورد گروه × زمان = ‎۰٫۳۱‎، SE = ‎۰٫۰۷‎، حدود Wald ۹۵٪ CI ‎۰٫۱۷–۰٫۴۵‎، ‎p < 0.001‎). افزایش بیشتری نیز در مشارکت مبتنی بر LMS مشاهده شد. پس از تعدیل برای معدل ترم قبل و خوشه‌بندی در سطح دوره، شرکت در CR-DDL با نمره نهایی دوره ‎۳٫۴۱‎ واحد بالاتر در مقیاس گزارش‌دهی ‎۰–۱۰۰‎ مرتبط بود (SE = ‎۱٫۱۲‎، حدود Wald ۹۵٪ CI ‎۱٫۲۱–۵٫۶۱‎، ‎p = 0.003‎). دانشجویان با وضعیت اجتماعی‌اقتصادی پایین‌تر در دوره‌های CR-DDL افزایش توصیفی بیشتری در مشارکت نسبت به همتایان خود در دوره‌های مقایسه‌ای نشان دادند. از آنجا که تعامل رسمی گروه × زمان × SES از نتایج خلاصه‌شده فعلی قابل تأیید نبود، یافته‌های مربوط به SES به عنوان الگوهای اکتشافی زیرگروهی تفسیر می‌شوند و نه شواهد قطعی از اصلاح اثر. گزیده‌های مستند مصاحبه‌ها بینش زمینه‌ای محدودی درباره تجربیات دانشجویان ارائه داد اما به عنوان شواهد کیفی مستقل و قابل بازتولید تلقی نشد. نتیجه‌گیری: یافته‌های کمی شواهدی ارائه می‌دهد که CR-DDL با بهبود مشارکت، مشارکت در LMS و عملکرد دوره و همچنین کاهش شکاف‌های مشاهده‌شده در مشارکت مرتبط است. مواد کیفی موجود بینش زمینه‌ای محدودی درباره تجربیات دانشجویان ارائه می‌دهد اما باید با احتیاط تفسیر شود زیرا سوابق کامل کیفی اصلی در حال حاضر در دسترس نیست.

Artificial intelligence (AI) is now part of everyday academic work in higher education, including feedback. However, AI feedback does not automatically lead to learning. It can help students rethink a concept, improve a draft, and notice gaps in their work, but it can also create a false sense of progress when students accept suggestions without understanding them. This Perspective article argues that responsible AI feedback depends on faculty readiness and students’ evaluative judgement. Readiness is not mainly technical. It involves pedagogical judgement: knowing how to design tasks in which students work with feedback, compare it with evidence, revise with purpose, explain their choices, and remain responsible for the final submission. The article focuses on generative AI feedback and uses metacognitive calibration as a central concept. Calibration refers to the relationship between students’ confidence or self-judgement and independently evaluated evidence of performance. Evaluative judgement concerns students’ capacity to judge the quality and relevance of feedback and work, whereas calibration concerns the accuracy of their judgements relative to independently evaluated performance evidence. The article shows how ideas from feedback literacy, evaluative judgement, and self-regulated learning need to be adapted when feedback comes from systems whose accuracy and educational value cannot be assumed. It proposes a conceptual responsible AI feedback design cycle linked to assessment integrity, university policy, and faculty development. Although the cycle requires empirical testing, it offers a practical way to support reflection, calibrated judgement, and accountability without replacing students’ thinking.

هوش مصنوعی (AI) اکنون بخشی از فعالیت‌های روزمره دانشگاهی در آموزش عالی، از جمله بازخورد، است. با این حال، بازخورد هوش مصنوعی به طور خودکار منجر به یادگیری نمی‌شود. این بازخورد می‌تواند به دانشجویان کمک کند تا یک مفهوم را بازاندیشی کنند، پیش‌نویسی را بهبود دهند و شکاف‌های موجود در کار خود را تشخیص دهند، اما همچنین ممکن است حس کاذبی از پیشرفت ایجاد کند زمانی که دانشجویان پیشنهادها را بدون درک آن‌ها می‌پذیرند. این مقاله دیدگاه بیان می‌کند که بازخورد مسئولانه هوش مصنوعی وابسته به آمادگی اعضای هیئت علمی و قضاوت ارزشیابانه دانشجویان است. آمادگی عمدتاً فنی نیست، بلکه شامل قضاوت آموزشی است: دانستن اینکه چگونه وظایفی طراحی شوند که در آن دانشجویان با بازخورد کار کنند، آن را با شواهد مقایسه کنند، با هدف بازنگری کنند، انتخاب‌های خود را توضیح دهند و همچنان مسئولیت ارسال نهایی را بر عهده داشته باشند. این مقاله بر بازخورد مولد هوش مصنوعی تمرکز دارد و از کالیبراسیون فراشناختی به عنوان یک مفهوم مرکزی استفاده می‌کند. کالیبراسیون به رابطه بین اعتماد به نفس یا خودقضاوت دانشجویان و شواهد ارزیابی‌شده مستقل از عملکرد اشاره دارد. قضاوت ارزشیابانه به ظرفیت دانشجویان برای قضاوت درباره کیفیت و ارتباط بازخورد و کار مربوط است، در حالی که کالیبراسیون به دقت قضاوت‌های آن‌ها نسبت به شواهد عملکرد ارزیابی‌شده مستقل مربوط می‌شود. مقاله نشان می‌دهد که چگونه ایده‌های سواد بازخورد، قضاوت ارزشیابانه و یادگیری خودتنظیمی باید زمانی که بازخورد از سیستم‌هایی می‌آید که دقت و ارزش آموزشی آن‌ها مفروض نیست، تطبیق یابد. این مقاله یک چرخه مفهومی طراحی بازخورد مسئولانه هوش مصنوعی را پیشنهاد می‌کند که به سلامت ارزیابی، سیاست دانشگاه و توسعه اعضای هیئت علمی مرتبط است. اگرچه این چرخه نیازمند آزمون تجربی است، اما راهکاری عملی برای حمایت از تأمل، قضاوت کالیبره‌شده و پاسخگویی بدون جایگزینی تفکر دانشجویان ارائه می‌دهد.

This study aims to assess students' understanding and active participation in Pancasila Education lessons, specifically regarding the topic of rights and obligations at home, at school, and in the community. The study employs a qualitative approach involving direct observation of fourth-grade students at the HKBP 2 Sidorame Private Elementary School in Medan. Data were collected by observing student activities while using a "rights and obligations" card board aid. The results indicate that while students possess a basic understanding of rights and obligations, they still struggle to distinguish between the two and determine their application across different settings. Through card-sorting activities, students engaged directly with the lesson, allowing the teacher to gauge their level of understanding and foster active participation. Thus, the rights and obligations card board serves as a viable alternative instructional tool to help enhance student understanding and engagement in Pancasila Education.

هدف این پژوهش ارزیابی میزان درک و مشارکت فعال دانش‌آموزان در درس تعلیمات پاندسیلا، به‌ویژه در موضوع حقوق و تکالیف در خانه، مدرسه و جامعه است. این مطالعه با رویکرد کیفی و از طریق مشاهده مستقیم دانش‌آموزان پایه چهارم دبستان غیرانتفاعی HKBP 2 Sidorame مدان انجام شده است. داده‌ها با مشاهده فعالیت‌های دانش‌آموزان هنگام استفاده از ابزار کمک‌آموزشی «تخته کارت حقوق و تکالیف» گردآوری شده‌اند. نتایج نشان می‌دهد که اگرچه دانش‌آموزان درک ابتدایی از حقوق و تکالیف دارند، اما همچنان در تمایزگذاری میان این دو و تعیین کاربرد آن‌ها در موقعیت‌های مختلف با دشواری مواجه‌اند. از طریق فعالیت‌های دسته‌بندی کارت‌ها، دانش‌آموزان به‌طور مستقیم در درس مشارکت داشته‌اند و این امر به معلم امکان داده است تا سطح درک آن‌ها را ارزیابی کرده و مشارکت فعال را تقویت کند. بنابراین، تخته کارت حقوق و تکالیف به‌عنوان یک ابزار آموزشی جایگزین، قابلیت ارتقای درک و مشارکت دانش‌آموزان در آموزش تعلیمات پاندسیلا را دارد.

This activity engages students in a role-play from the perspective of newcomers and existing organizational members to simulate how whiteness and masculinity shape organizational socialization. During the activity and discussion, students learn to critically assess Jablin’s model through Allen’s application of feminist standpoint theory.Courses Organizational Communication, Intercultural Communication.Objectives By the end of this activity, students should (1) understand how the identity and experiences of newcomers and existing organizational members shape socialization processes, and (2) articulate how gendered and racialized structures enable and constrain socialization processes for newcomers through the application of feminist standpoint theory.

این فعالیت دانشجویان را در قالب ایفای نقش از دیدگاه تازه‌واردان و اعضای فعلی سازمانی درگیر می‌کند تا شبیه‌سازی کند که چگونه سپیدی و مردانگی فرآیند اجتماعی‌شدن سازمانی را شکل می‌دهد. در طول فعالیت و بحث، دانشجویان می‌آموزند که مدل Jablin را از طریق کاربرد نظریه دیدگاه فمینیستی Allen به‌طور انتقادی ارزیابی کنند. دروس: ارتباطات سازمانی، ارتباطات میان‌فرهنگی. اهداف: در پایان این فعالیت، دانشجویان باید (۱) درک کنند که چگونه هویت و تجارب تازه‌واردان و اعضای فعلی سازمانی فرآیندهای اجتماعی‌شدن را شکل می‌دهد و (۲) بتوانند توضیح دهند که چگونه ساختارهای جنسیتی و نژادی فرآیندهای اجتماعی‌شدن را برای تازه‌واردان از طریق کاربرد نظریه دیدگاه فمینیستی ممکن یا محدود می‌سازد.

Plant awareness is an essential component of biology and sustainability education, yet it remains relatively underdeveloped because plants are often overlooked in both formal learning contexts and everyday life. This study aimed to examine the relationships among science literacy, digital literacy, self-regulated learning, and plant awareness among 513 active biology students from higher education institutions in Eastern Indonesia. A quantitative cross-sectional survey design was employed. Data were collected through an online questionnaire administered via Google Forms and distributed through WhatsApp, and were analyzed using Partial Least Squares Structural Equation Modeling. The findings showed that science literacy and digital literacy were positively associated with self-regulated learning and plant awareness. Self-regulated learning was also positively associated with plant awareness and served as a partial mediator in the relationships between both forms of literacy and plant awareness. The mediation model provided a stronger conceptual explanation of how literacy resources are translated into plant awareness, although the direct-effects model showed slightly better predictive accuracy. These findings imply that efforts to strengthen plant awareness should not rely only on biology content delivery, but should also integrate science literacy, digital literacy, and self-regulated learning into contextual learning activities, campus-based plant conservation programs, and higher education policies that support digital, reflective, and sustainability-oriented biology learning.

آگاهی گیاهی یکی از اجزای اساسی آموزش زیست‌شناسی و پایداری است، اما به دلیل نادیده گرفته‌شدن گیاهان در زمینه‌های یادگیری رسمی و زندگی روزمره، نسبتاً کمتر توسعه یافته است. این مطالعه با هدف بررسی روابط میان سواد علمی، سواد دیجیتال، یادگیری خودتنظیمی و آگاهی گیاهی در میان ۵۱۳ دانشجوی فعال زیست‌شناسی از مؤسسات آموزش عالی در شرق اندونزی انجام شد. طرح پژوهش کمی مقطعی مورد استفاده قرار گرفت. داده‌ها از طریق پرسشنامه آنلاین که با استفاده از Google Forms تهیه و از طریق WhatsApp توزیع شد، گردآوری و با استفاده از مدل‌یابی معادلات ساختاری حداقل مربعات جزئی تحلیل گردید. یافته‌ها نشان داد که سواد علمی و سواد دیجیتال با یادگیری خودتنظیمی و آگاهی گیاهی ارتباط مثبت دارند. یادگیری خودتنظیمی نیز با آگاهی گیاهی ارتباط مثبت داشته و به عنوان یک میانجی جزئی در روابط میان هر دو نوع سواد و آگاهی گیاهی عمل می‌کند. مدل میانجی‌گری توضیح مفهومی قوی‌تری از نحوه تبدیل منابع سواد به آگاهی گیاهی ارائه داد، اگرچه مدل اثرات مستقیم دقت پیش‌بینی کمی بهتری نشان داد. این یافته‌ها نشان می‌دهد که تلاش‌ها برای تقویت آگاهی گیاهی نباید صرفاً به ارائه محتوای زیست‌شناسی محدود شود، بلکه باید سواد علمی، سواد دیجیتال و یادگیری خودتنظیمی را در فعالیت‌های یادگیری زمینه‌محور، برنامه‌های حفاظت از گیاهان مبتنی بر دانشگاه و سیاست‌های آموزش عالی که از یادگیری زیست‌شناسی دیجیتال، تأملی و مبتنی بر پایداری حمایت می‌کنند، ادغام نماید.

This study was motivated by the persistently low learning outcomes of Grade XI students at SMK Negeri 3 Tondano in the Electrical Power Installation subject, particularly regarding Occupational Health and Safety (K3). These issues stemmed from a monotonous teaching approach, a reliance on one-way lectures, and minimal student engagement. The study aimed to improve the learning outcomes of Grade XI students in the Electrical Power Installation subject at SMK Negeri 3 Tondano by implementing the Problem-Based Learning (PBL) model. A Classroom Action Research (CAR) approach was employed over two cycles. Each cycle comprised four phases: planning, implementation, observation, and reflection. The participants were 12 male Grade XI students at SMK Negeri 3 Tondano. Data were collected through observation, formative tests, and documentation, and subsequently analyzed descriptively. The findings indicate that the implementation of PBL successfully improved student learning outcomes. The classical mastery rate was 68% in Cycle I, and the classical average score increased to 82% in Cycle II following improvements. In Cycle II, all 12 students (100%) achieved individual mastery, with a classical average score of 82%. Both the classical average score of 82% and the individual mastery rate of 100% exceeded the success threshold, where at least 75% of students were required to meet the learning mastery criteria (KKTP). The PBL approach fostered an engaging, enjoyable, and meaningful learning environment while encouraging critical thinking and active participation in solving real-world problems.

این پژوهش با انگیزه نتایج پایین یادگیری دانش‌آموزان پایه یازدهم در دبیرستان فنی حرفه‌ای دولتی شماره ۳ توندانو در درس نصب نیروی برق، به‌ویژه در زمینه بهداشت و ایمنی شغلی (K3)، انجام شد. این مشکلات ناشی از رویکرد تدریس یکنواخت، اتکای صرف به سخنرانی یک‌طرفه و مشارکت حداقلی دانش‌آموزان بود. هدف پژوهش، ارتقاء نتایج یادگیری دانش‌آموزان پایه یازدهم در درس نصب نیروی برق در این مدرسه از طریق به‌کارگیری مدل یادگیری مبتنی بر مسئله (Problem-Based Learning یا PBL) بود. این پژوهش با رویکرد پژوهش اقدام کلاسی (Classroom Action Research یا CAR) در دو چرخه اجرا شد. هر چرخه شامل چهار مرحله برنامه‌ریزی، اجرا، مشاهده و بازتاب بود. شرکت‌کنندگان شامل ۱۲ دانش‌آموز پسر پایه یازدهم در این مدرسه بودند. داده‌ها از طریق مشاهده، آزمون‌های تکوینی و مستندسازی گردآوری و به‌صورت توصیفی تحلیل شدند. یافته‌ها نشان داد که اجرای PBL به‌طور موفقیت‌آمیزی نتایج یادگیری دانش‌آموزان را بهبود بخشید. نرخ تسلط کلاسیک در چرخه اول ۶۸٪ بود و میانگین نمره کلاسیک پس از بهبودها در چرخه دوم به ۸۲٪ افزایش یافت. در چرخه دوم، هر ۱۲ دانش‌آموز (۱۰۰٪) به تسلط فردی دست یافتند و میانگین نمره کلاسیک ۸۲٪ بود. هم میانگین نمره کلاسیک ۸۲٪ و هم نرخ تسلط فردی ۱۰۰٪ از آستانه موفقیت که حداقل ۷۵٪ دانش‌آموزان باید معیار تسلط یادگیری (KKTP) را کسب کنند، فراتر رفت. رویکرد PBL محیط یادگیری جذاب، لذت‌بخش و معناداری را ایجاد کرد و تفکر انتقادی و مشارکت فعال در حل مسائل واقعی را تقویت نمود.

This study aims to describe the psychological well-being of university students undertaking an internship in the Public Relations unit at Solo Technopark. A descriptive qualitative approach was employed to explore participants’ experiences during the transition from an academic environment to a professional workplace. Data were collected through semi-structured interviews, observation, and documentation involving six student interns and one field supervisor. Data were analyzed through data reduction, data display, and conclusion drawing, while credibility was strengthened through source and technique triangulation. The findings indicate that psychological well-being developed gradually throughout the internship. In the self-acceptance dimension, students became more aware of their strengths and limitations and learned to use feedback as a basis for improvement. Positive relations were reflected in open communication, teamwork, and support from supervisors and colleagues. Autonomy appeared through increasing ability to complete tasks, prioritize work, and make simple decisions. Environmental mastery developed through adaptation to workplace rules, routines, targets, and time demands. Purpose in life was reflected in students’ efforts to gain practical experience and prepare for future careers. Personal growth emerged through improvements in communication, responsibility, discipline, time management, problem solving, and professional skills. Overall, internship experience provided a meaningful context for strengthening students’ psychological well-being, although several competencies still require continued development. Keywords: psychological well-being, university students, internship, public relations, Solo Technopark

هدف این پژوهش توصیف بهزیستی روان‌شناختی دانشجویانی است که دوره کارآموزی خود را در واحد روابط عمومی Solo Technopark می‌گذرانند. رویکرد کیفی توصیفی به منظور بررسی تجارب شرکت‌کنندگان در گذار از محیط دانشگاهی به محیط حرفه‌ای به کار گرفته شد. داده‌ها از طریق مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته، مشاهده و مستندسازی با مشارکت شش دانشجوی کارآموز و یک سرپرست میدانی گردآوری شد. تحلیل داده‌ها از طریق کاهش داده، نمایش داده و نتیجه‌گیری انجام گرفت و اعتبار نتایج با استفاده از مثلث‌سازی منابع و روش‌ها تقویت شد. یافته‌ها نشان می‌دهد که بهزیستی روان‌شناختی به تدریج در طول دوره کارآموزی توسعه یافته است. در بعد پذیرش خود، دانشجویان نسبت به نقاط قوت و محدودیت‌های خود آگاهی بیشتری پیدا کردند و یاد گرفتند بازخوردها را به عنوان مبنایی برای بهبود به کار گیرند. روابط مثبت در قالب ارتباط باز، کار تیمی و حمایت سرپرستان و همکاران منعکس شد. خودمختاری از طریق افزایش توانایی در انجام وظایف، اولویت‌بندی کارها و اتخاذ تصمیمات ساده ظاهر شد. تسلط بر محیط از طریق سازگاری با قوانین، روال‌ها، اهداف و الزامات زمانی محیط کار شکل گرفت. هدفمندی در زندگی در تلاش دانشجویان برای کسب تجربه عملی و آمادگی برای مشاغل آینده نمود یافت. رشد فردی از طریق بهبود مهارت‌های ارتباطی، مسئولیت‌پذیری، انضباط، مدیریت زمان، حل مسئله و مهارت‌های حرفه‌ای پدیدار شد. به طور کلی، تجربه کارآموزی زمینه معناداری برای تقویت بهزیستی روان‌شناختی دانشجویان فراهم کرد، هرچند برخی شایستگی‌ها همچنان نیازمند توسعه بیشتر هستند.

This study aims to test and analyze the effectiveness of the Problem-Based Learning (PBL) Model in improving argumentation writing skills in elementary school students, and to determine any significant differences between the group taught using PBL and the group taught using the conventional model. The background of this study is the low ability of sixth-grade students to construct logical, evidence-supported arguments, which is suspected to be due to a lack of critical thinking stimulation in the conventional learning process. This study uses a quantitative approach with a quasi-experimental design (Quasi-Experimental Design) model of Non Equivalent Control Group Design. The subjects of the study were sixth grade students of SDN 12 Bilah Barat, Labuhanbatu Regency, Academic Year 2025-2026, which were divided into two groups, namely the Experimental Group (taught with PBL, N = 25) and the Control Group (taught with conventional models, N = 25). The instrument used was a test of argumentative text writing skills in the form of a pretest and posttest. Data were analyzed using the t-Independent Sample T-Test. The results of the prerequisite test showed that the data were normally distributed and had homogeneous variance. The results of the hypothesis test showed that the t-count of the posttest score (2.850) was greater than the t-table (2.011) with a significance value of P of 0.007 (less than 0.05). In addition, there was an increase in the average (Gain Score) in the experimental group of 1.60, much greater than the control group of 0.32. These results confirm a significant difference in argumentative writing skills between the two groups. The problem-based learning (PBL) model encourages students to identify problems, conduct investigations, and develop arguments based on evidence, which directly supports their argumentative writing skills. It is recommended that teachers implement PBL as an alternative learning model capable of stimulating students'

هدف این پژوهش، آزمون و تحلیل اثربخشی مدل یادگیری مبتنی بر مسئله (Problem-Based Learning یا PBL) در بهبود مهارت‌های نگارش استدلالی در دانش‌آموزان دبستان و تعیین تفاوت معنادار بین گروه آموزش‌دیده با PBL و گروه آموزش‌دیده با مدل متداول است. زمینه این پژوهش، پایین بودن توانایی دانش‌آموزان پایه ششم در ساخت استدلال‌های منطقی و مبتنی بر شواهد است که علت آن کمبود تحریک تفکر انتقادی در فرایند یادگیری متداول فرض می‌شود. این پژوهش با رویکرد کمی و با طرح شبه‌آزمایشی (Quasi-Experimental Design) از نوع Non Equivalent Control Group Design انجام شده است. جامعه پژوهش شامل دانش‌آموزان پایه ششم دبستان SDN 12 Bilah Barat، شهرستان Labuhanbatu، سال تحصیلی 2025-2026 بود که به دو گروه تقسیم شدند: گروه آزمایش (آموزش با PBL، N = 25) و گروه کنترل (آموزش با مدل متداول، N = 25). ابزار مورد استفاده، آزمون مهارت نگارش متن استدلالی به صورت پیش‌آزمون و پس‌آزمون بود. داده‌ها با استفاده از آزمون t مستقل (Independent Sample T-Test) تحلیل شدند. نتایج آزمون پیش‌نیازها نشان داد داده‌ها دارای توزیع نرمال و واریانس همگن هستند. نتایج آزمون فرضیه نشان داد که مقدار t محاسبه‌شده برای نمره پس‌آزمون (2.850) بزرگ‌تر از مقدار t جدول (2.011) با مقدار معناداری P برابر با 0.007 (کمتر از 0.05) است. همچنین، افزایش میانگین (Gain Score) در گروه آزمایش برابر با 1.60 بود که به‌مراتب بیشتر از گروه کنترل با مقدار 0.32 است. این نتایج تفاوت معنادار در مهارت نگارش استدلالی بین دو گروه را تأیید می‌کند. مدل یادگیری مبتنی بر مسئله (PBL) دانش‌آموزان را به شناسایی مسئله، انجام تحقیق و توسعه استدلال مبتنی بر شواهد ترغیب می‌کند که مستقیماً از مهارت‌های نگارش استدلالی آن‌ها حمایت می‌کند. توصیه می‌شود معلمان از PBL به عنوان یک مدل یادگیری جایگزین که قادر به تحریک تفکر انتقادی دانش‌آموزان است، استفاده کنند.