سرطان

Purpose: This study aimed to compare the effectiveness of Compassion-Focused Therapy and Existential Therapy in reducing death anxiety and increasing illness acceptance among patients with cancer in remission. Methods and Materials: This applied study used a quasi-experimental pretest-posttest-follow-up design with a control group. The statistical population consisted of patients with common cancers in remission who referred to hospitals in Tehran during 2025–2026. Using purposive sampling, 45 eligible participants were selected and randomly assigned to Compassion-Focused Therapy, Existential Therapy, and control groups, with 15 participants in each group. Both intervention groups received eight 90-minute weekly sessions, while the control group received no psychological intervention. Data were collected using the Templer Death Anxiety Scale and the Acceptance of Illness Scale. The data were analyzed in SPSS version 26 using repeated-measures analysis of variance and Bonferroni-adjusted post hoc comparisons at a significance level of 0.05. Findings: Repeated-measures analysis of variance showed significant effects of time, group, and time-by-group interaction for death anxiety and illness acceptance (p < 0.001). Bonferroni comparisons indicated that both Compassion-Focused Therapy and Existential Therapy significantly reduced death anxiety and increased illness acceptance compared with the control group (p < 0.001). Compassion-Focused Therapy produced a significantly greater reduction in death anxiety than Existential Therapy (MD = 1.79, SE = 0.41, p < 0.001), whereas Existential Therapy produced a significantly greater increase in illness acceptance than Compassion-Focused Therapy (MD = 2.30, SE = 0.46, p < 0.001). The improvements were maintained at follow-up. Conclusion: Both Compassion-Focused Therapy and Existential Therapy were effective in improving psychological adjustment among patients with cancer in remission; however, Compassion-Focused Therapy was more effective in reducing death anxiety, whereas Existential Therapy was more effective in increasing illness acceptance.

هدف: این پژوهش با هدف مقایسه اثربخشی درمان مبتنی بر شفقت و درمان وجودی در کاهش اضطراب مرگ و افزایش پذیرش بیماری در بیماران مبتلا به سرطان در مرحله بهبودی انجام شد. روش‌ها و مواد: این مطالعه کاربردی با طرح نیمه‌آزمایشی پیش‌آزمون-پس‌آزمون-پیگیری با گروه کنترل انجام گرفت. جامعه آماری شامل بیماران مبتلا به سرطان‌های شایع در مرحله بهبودی بود که در سال‌های ۲۰۲۵ تا ۲۰۲۶ به بیمارستان‌های تهران مراجعه کردند. با استفاده از نمونه‌گیری هدفمند، ۴۵ شرکت‌کننده واجد شرایط انتخاب و به طور تصادفی در سه گروه درمان مبتنی بر شفقت، درمان وجودی و کنترل (هر گروه ۱۵ نفر) گمارده شدند. هر دو گروه مداخله، هشت جلسه هفتگی ۹۰ دقیقه‌ای دریافت کردند و گروه کنترل هیچ مداخله روان‌شناختی دریافت نکرد. داده‌ها با استفاده از مقیاس اضطراب مرگ تمپلر و مقیاس پذیرش بیماری جمع‌آوری شد. تحلیل داده‌ها با نرم‌افزار SPSS نسخه ۲۶ و با استفاده از تحلیل واریانس اندازه‌گیری مکرر و مقایسه‌های پس‌آزمون با اصلاح بونفرونی در سطح معناداری ۰٫۰۵ انجام گرفت. یافته‌ها: تحلیل واریانس اندازه‌گیری مکرر اثرات معنادار زمان، گروه و تعامل زمان و گروه را برای اضطراب مرگ و پذیرش بیماری نشان داد (p < 0.001). مقایسه‌های بونفرونی نشان داد که هر دو درمان مبتنی بر شفقت و درمان وجودی به طور معناداری اضطراب مرگ را کاهش و پذیرش بیماری را نسبت به گروه کنترل افزایش دادند (p < 0.001). درمان مبتنی بر شفقت کاهش معنادار بیشتری در اضطراب مرگ نسبت به درمان وجودی ایجاد کرد (MD = 1.79, SE = 0.41, p < 0.001)، در حالی که درمان وجودی افزایش معنادار بیشتری در پذیرش بیماری نسبت به درمان مبتنی بر شفقت داشت (MD = 2.30, SE = 0.46, p < 0.001). این بهبودها در مرحله پیگیری نیز حفظ شد. نتیجه‌گیری: هر دو درمان مبتنی بر شفقت و درمان وجودی در بهبود سازگاری روان‌شناختی بیماران مبتلا به سرطان در مرحله بهبودی مؤثر بودند؛ با این حال، درمان مبتنی بر شفقت در کاهش اضطراب مرگ و درمان وجودی در افزایش پذیرش بیماری اثربخشی بیشتری داشتند.

Purpose: This study assessed the prevalence of sleep disturbance and associated factors in patients with hepatocellular carcinoma (HCC) receiving hepatic arterial infusion chemotherapy (HAIC) combined with targeted therapy and immunotherapy. Patients and Methods: A cross-sectional survey enrolled 230 patients undergoing HAIC combined with targeted therapy and immunotherapy at Sun Yat-sen University Cancer Center (July–November 2025). Sleep, psychological distress, pain, appetite, and quality of life were assessed using the PSQI, HADS, NRS, VAS, and EORTC QLQ-C30, respectively, along with prior HAIC cycles. Logistic regression identified factors associated with sleep disturbance. Results: The prevalence of sleep disturbance (PSQI > 5) was 72.6% (167/230). Univariate analysis identified a greater number of prior HAIC cycles, higher levels of depressive and anxiety symptoms, and lower quality of life and appetite as significant factors. In multivariate analysis, four factors remained independently associated with sleep disturbance: prior HAIC cycles (OR = 1.66, 95% CI: 1.25– 2.20, P < 0.001), anxiety symptoms (OR = 1.27, 95% CI: 1.12– 1.44, P < 0.001), depressive symptoms (OR = 1.23, 95% CI: 1.03– 1.47, P = 0.021), and appetite sensations (OR = 0.93, 95% CI: 0.91– 0.96, P < 0.001), which showed an inverse association with sleep disturbance. The model showed an apparent area under the ROC curve of 0.92 (95% CI 0.87– 0.96), with an optimism-corrected AUC of 0.91 after bootstrap resampling. Conclusion: Sleep disturbance was highly prevalent and was independently associated with cumulative treatment burden, psychological distress and impaired appetite. These cross-sectional findings support routine sleep screening together with psychological and nutritional assessment in this population; whether modifying these factors improves sleep quality requires prospective interventional studies. Keywords: hepatocellular carcinoma, sleep disturbance, hepatic arterial infusion chemotherapy, immunotherapy, targeted therapy

This study aimed to investigate the relationship between Future Time Perspective (FTP) and health behavior among patients with colorectal cancer (CRC), as well as the mediating role of intention and the moderating roles of behavior prepotency and self-regulatory capacity. A multicenter cross-sectional study was conducted from April to June 2025, including 635 postoperative patients with CRC from three tertiary hospitals in China. Participants completed validated scales measuring FTP, intention, health behavior, behavior prepotency, and self-regulatory capacity. A moderated mediation model was tested using the PROCESS macro (Model 16) with bootstrapping. FTP was positively associated with both health behavior and intention. Intention was positively associated with health behavior. Behavior prepotency significantly moderated the intention-health behavior association, but the index of moderated mediation was not significant; self-regulatory capacity significantly moderated the indirect effect. Overall, these findings are consistent with a dual-pathway pattern in which FTP is directly associated with health behavior and indirectly associated with it through intention, with behavior prepotency and self-regulatory capacity playing distinct moderating roles. The cross-sectional design precludes causal or temporal inferences.

این مطالعه با هدف بررسی رابطه بین چشم‌انداز زمانی آینده (FTP) و رفتار سلامت در بیماران مبتلا به سرطان کولورکتال (CRC)، همچنین نقش میانجی‌گری نیت و نقش‌های تعدیل‌گر غلبه رفتار و ظرفیت خودتنظیمی انجام شد. یک مطالعه مقطعی چندمرکزی از آوریل تا ژوئن ۲۰۲۵ انجام شد که شامل ۶۳۵ بیمار پس از عمل جراحی مبتلا به CRC از سه بیمارستان سطح سوم در چین بود. شرکت‌کنندگان مقیاس‌های معتبر سنجش FTP، نیت، رفتار سلامت، غلبه رفتار و ظرفیت خودتنظیمی را تکمیل کردند. یک مدل میانجی‌گری تعدیل‌شده با استفاده از ماکروی PROCESS (مدل ۱۶) و بوت‌استرپ مورد آزمون قرار گرفت. FTP با هر دو متغیر رفتار سلامت و نیت رابطه مثبت داشت. نیت با رفتار سلامت رابطه مثبت داشت. غلبه رفتار به طور معناداری رابطه نیت-رفتار سلامت را تعدیل کرد، اما شاخص میانجی‌گری تعدیل‌شده معنادار نبود؛ ظرفیت خودتنظیمی اثر غیرمستقیم را به طور معناداری تعدیل کرد. در مجموع، این یافته‌ها با الگوی دو مسیره‌ای سازگار است که در آن FTP به طور مستقیم با رفتار سلامت و به طور غیرمستقیم از طریق نیت با آن مرتبط است و غلبه رفتار و ظرفیت خودتنظیمی نقش‌های تعدیل‌گر متمایزی ایفا می‌کنند. طرح مقطعی مطالعه، استنتاج‌های علی یا زمانی را محدود می‌کند.

Background Receiving a cancer diagnosis frequently evokes a wide range of emotions. Emotions may help to cope with cancer: these are adaptive emotions. When emotions become disproportionate to the situation or interfere with functioning, emotions are maladaptive. According to the network theory of mental disorders, symptoms are reciprocally associated with each other; if there are strong connections between symptoms, the symptom network remains activated. A strongly connected network indicates maladaptive emotions. Objective To examine whether patients with cancer with maladaptive emotions are characterized by stronger associations among emotional (and among emotional and cancer-treatment-related) symptoms as compared to patients with adaptive emotions. Methods Patients with cancer (n = 132) completed Ecological Momentary Assessments for 14 days, 5 times a day, 3–7 months after start of systemic treatment. Patients were categorized as having adaptive or maladaptive emotions, based on a reference standard (psychiatric diagnostic assessment or self-reported subjective need for professional mental healthcare). Multilevel Vector Autoregression models were built in R (mlVAR package), and associations among symptoms in networks were compared (mnet package). Results Patients with maladaptive emotions did not show stronger associations among symptoms than patients with adaptive emotions. This result of no statistically significant differences was consistently found for both emotional and cancer-treatment-related symptoms, both reference standards (psychiatric diagnostic assessment and subjective need for professional mental health care), and both contemporaneous and temporal networks (maximal edge differences ≤0.14). Conclusion Contrary to our hypothesis, associations among emotional symptoms and of emotional and cancer-treatment-related symptoms were not stronger in patients with maladaptive emotions, as compared to patients with adaptive emotions. This raises doubts about the validity of network theory as an explanation for maladaptive emotions in patients with cancer. Since network strength did not differentiate between adaptive and maladaptive emotions, clinical assessment should continue to be guided by symptom intensity, patient functioning, and the expressed need for mental health care.

زمینه: دریافت تشخیص سرطان اغلب طیف وسیعی از هیجان‌ها را برمی‌انگیزد. هیجان‌ها می‌توانند به مقابله با سرطان کمک کنند؛ این‌ها هیجان‌های سازگارانه هستند. زمانی که هیجان‌ها نسبت به موقعیت نامتناسب شده یا در عملکرد اختلال ایجاد کنند، هیجان‌ها ناسازگارانه محسوب می‌شوند. بر اساس نظریه شبکه‌ای اختلالات روانی، نشانه‌ها به طور متقابل با یکدیگر مرتبط هستند؛ اگر ارتباطات قوی میان نشانه‌ها وجود داشته باشد، شبکه نشانه‌ها فعال باقی می‌ماند. یک شبکه با پیوندهای قوی‌تر نشان‌دهنده هیجان‌های ناسازگارانه است. هدف: بررسی این‌که آیا بیماران مبتلا به سرطان با هیجان‌های ناسازگارانه، با ارتباطات قوی‌تر میان نشانه‌های هیجانی (و همچنین میان نشانه‌های هیجانی و نشانه‌های مرتبط با درمان سرطان) نسبت به بیماران با هیجان‌های سازگارانه مشخص می‌شوند یا خیر. روش‌ها: بیماران مبتلا به سرطان (n = 132) به مدت ۱۴ روز، روزانه ۵ بار، ۳ تا ۷ ماه پس از شروع درمان سیستمیک، ارزیابی‌های لحظه‌ای بوم‌شناختی را تکمیل کردند. بیماران بر اساس یک معیار مرجع (ارزیابی تشخیصی روان‌پزشکی یا نیاز ذهنی خوداظهاری به مراقبت حرفه‌ای سلامت روان) به دو گروه هیجان‌های سازگارانه یا ناسازگارانه تقسیم شدند. مدل‌های رگرسیون برداری خودبازگشتی چندسطحی در نرم‌افزار R (بسته mlVAR) ساخته شد و ارتباطات میان نشانه‌ها در شبکه‌ها مقایسه شد (بسته mnet). یافته‌ها: بیماران با هیجان‌های ناسازگارانه ارتباطات قوی‌تری میان نشانه‌ها نسبت به بیماران با هیجان‌های سازگارانه نشان ندادند. این نتیجه که تفاوت آماری معناداری وجود ندارد، به طور مداوم برای هر دو دسته نشانه‌های هیجانی و نشانه‌های مرتبط با درمان سرطان، هر دو معیار مرجع (ارزیابی تشخیصی روان‌پزشکی و نیاز ذهنی به مراقبت حرفه‌ای سلامت روان) و هر دو نوع شبکه همزمان و زمانی مشاهده شد (حداکثر تفاوت لبه‌ها ≤0.14). نتیجه‌گیری: برخلاف فرضیه ما، ارتباطات میان نشانه‌های هیجانی و همچنین میان نشانه‌های هیجانی و نشانه‌های مرتبط با درمان سرطان در بیماران با هیجان‌های ناسازگارانه نسبت به بیماران با هیجان‌های سازگارانه قوی‌تر نبود. این یافته اعتبار نظریه شبکه‌ای را به عنوان توضیحی برای هیجان‌های ناسازگارانه در بیماران مبتلا به سرطان زیر سؤال می‌برد. از آن‌جا که قدرت شبکه بین هیجان‌های سازگارانه و ناسازگارانه تفاوتی نداشت، ارزیابی بالینی باید همچنان بر شدت نشانه‌ها، عملکرد بیمار و نیاز ابراز شده به مراقبت سلامت روان مبتنی باشد.

OBJECTIVES: Depression, which is the most common comorbidity in breast cancer (BC) patients, has adverse effects on patients’ quality of life, disease progress, and survival.METHODS: The protocol of this study was registered in PROSPERO (registration No. CRD42019121494). We electronically searched published studies through January 2019 with the aim of finding articles that investigated the prevalence of depression among BC survivors. Web of Science, Scopus, PubMed/MEDLINE, Science Direct, and Google Scholar were searched to obtain relevant published studies. This review included 14 cross-sectional and 4 cohort studies published from 2000 to 2018. We used a random-effects model to conduct the meta-analysis and generated a summary estimate for the pooled prevalence with 95% confidence intervals (CIs). A subgroup analysis was also conducted based on the depression assessment tool used and the study design.RESULTS: The total sample size of the studies contained 2,799 women with BC, including 1,228 women who were diagnosed with depression. The pooled prevalence of depression among Iranian women with BC was 46.83% (95% CI, 33.77 to 59.88) with significant heterogeneity (I2 =98.5%; p<0.001). The prevalence of depression ranged from 14.00% (95% CI, 4.91 to 23.09) to 95.90% (95% CI, 91.97 to 99.83). The results of the subgroup analyses suggested that the depression assessment tool, year of publication, and study design were sources of heterogeneity.CONCLUSIONS: Our findings indicate a high prevalence of depression among BC patients, underscoring the urgent need for clinicians and health authorities to provide well-defined social and psychological supportive care programs for these patients.

اهداف: افسردگی که شایع‌ترین همبودی در بیماران مبتلا به سرطان پستان (BC) است، تأثیرات نامطلوبی بر کیفیت زندگی بیماران، پیشرفت بیماری و بقا دارد. روش‌ها: پروتکل این مطالعه در PROSPERO (شماره ثبت: CRD42019121494) ثبت شد. ما به‌صورت الکترونیکی مطالعات منتشرشده تا ژانویه ۲۰۱۹ را با هدف یافتن مقالاتی که شیوع افسردگی در میان بازماندگان سرطان پستان را بررسی کرده‌اند، جستجو کردیم. پایگاه‌های Web of Science، Scopus، PubMed/MEDLINE، Science Direct و Google Scholar برای به‌دست آوردن مطالعات مرتبط جستجو شدند. این مرور شامل ۱۴ مطالعه مقطعی و ۴ مطالعه کوهورت منتشرشده از سال ۲۰۰۰ تا ۲۰۱۸ بود. برای انجام فراتحلیل از مدل اثرات تصادفی استفاده کردیم و برآورد خلاصه‌ای برای شیوع تجمیعی با فاصله اطمینان ۹۵٪ (CI) ارائه شد. همچنین تحلیل زیرگروه بر اساس ابزار سنجش افسردگی و طرح مطالعه انجام شد. نتایج: مجموع حجم نمونه مطالعات شامل ۲۷۹۹ زن مبتلا به سرطان پستان بود که از این میان ۱۲۲۸ نفر مبتلا به افسردگی تشخیص داده شدند. شیوع تجمیعی افسردگی در زنان ایرانی مبتلا به سرطان پستان ۴۶.۸۳٪ (۹۵٪ CI: ۳۳.۷۷ تا ۵۹.۸۸) با ناهمگنی معنادار (I2=۹۸.۵٪؛ p<0.001) بود. شیوع افسردگی از ۱۴.۰۰٪ (۹۵٪ CI: ۴.۹۱ تا ۲۳.۰۹) تا ۹۵.۹۰٪ (۹۵٪ CI: ۹۱.۹۷ تا ۹۹.۸۳) متغیر بود. نتایج تحلیل‌های زیرگروه نشان داد که ابزار سنجش افسردگی، سال انتشار و طرح مطالعه از منابع ناهمگنی بودند. نتیجه‌گیری: یافته‌های ما نشان‌دهنده شیوع بالای افسردگی در بیماران سرطان پستان است و بر نیاز فوری پزشکان و مسئولان سلامت برای ارائه برنامه‌های مراقبت حمایتی اجتماعی و روان‌شناختی مشخص برای این بیماران تأکید دارد.