سواد خواندن

Literacy and numeracy are essential competencies for enabling learners to understand information, solve problems, and apply knowledge in daily life. This study aimed to examine the effectiveness of LENTERA AKSARA (Literacy and Numeracy for Real Action) in improving the competencies of learners at PKBM AL FATTAH, Tasikmalaya Regency. A quantitative approach was employed involving 50 learners, with competency measured through pretest and posttest assessments. Data were analyzed using descriptive statistics, normalized gain (N-Gain), normality and homogeneity tests, and hypothesis testing. The findings showed that the mean score increased from 62.7961 in the pretest to 90.8606 in the posttest, with an improvement of 28.0645 points. The N-Gain score was 0.75, categorized as high, while hypothesis testing indicated a significant difference between pretest and posttest scores (p < 0.001). These findings indicate that LENTERA AKSARA is effective in strengthening learners’ literacy and numeracy competencies through meaningful, contextual, and active learning experiences.

سوادآموزی و حساب‌آموزی از شایستگی‌های اساسی برای توانمندسازی فراگیران در درک اطلاعات، حل مسئله و به‌کارگیری دانش در زندگی روزمره به‌شمار می‌روند. هدف پژوهش حاضر بررسی اثربخشی برنامه LENTERA AKSARA (سوادآموزی و حساب‌آموزی برای اقدام واقعی) در ارتقای شایستگی‌های فراگیران مرکز PKBM AL FATTAH، شهرستان تاسیک‌مالایا بود. این مطالعه با رویکرد کمی و با مشارکت ۵۰ نفر از فراگیران انجام شد و شایستگی‌ها از طریق آزمون‌های پیش‌آزمون و پس‌آزمون مورد سنجش قرار گرفت. داده‌ها با استفاده از آمار توصیفی، شاخص سود نرمال‌شده (N-Gain)، آزمون نرمالیتی و همگنی و آزمون فرضیه تحلیل شدند. یافته‌ها نشان داد که میانگین نمره از ۶۲٫۷۹۶۱ در پیش‌آزمون به ۹۰٫۸۶۰۶ در پس‌آزمون افزایش یافت و بهبود ۲۸٫۰۶۴۵ واحدی مشاهده شد. مقدار N-Gain برابر با ۰٫۷۵ و در سطح بالا طبقه‌بندی شد و آزمون فرضیه نیز تفاوت معناداری بین نمرات پیش‌آزمون و پس‌آزمون (p < 0.001) نشان داد. این یافته‌ها بیانگر آن است که برنامه LENTERA AKSARA در تقویت شایستگی‌های سوادآموزی و حساب‌آموزی فراگیران از طریق تجارب یادگیری معنادار، زمینه‌مند و فعال مؤثر است.

This study aims to (1) describe the implementation of full day school at SMP IT Nurul Fikri Selong, (2) analyze its role in improving student learning achievement, and (3) identify the supporting and inhibiting factors of its implementation. A qualitative case study approach was employed. Data were collected through in-depth interviews with the principal, teachers, and students, supported by field observation and documentation, and analyzed using the interactive model of Miles and Huberman (1992), covering data reduction, data display, and conclusion drawing. The findings indicate that full day school at SMP IT Nurul Fikri Selong is not merely an extension of school hours but is structured to support academic learning, religious habituation, character formation through teacher exemplary behavior, talent development, and dedicated coaching for high-achieving students. This role is reflected in improved literacy and numeracy outcomes and student achievements in provincial-level science competitions. The main supporting factor is institutional commitment and teacher exemplarity, while the main constraints relate to student fatigue in the afternoon A decline in concentration following participation in various activities, alongside the need for adjustment among new students who were previously unaccustomed to a full-day learning system and the adaptation process for new students. The novelty of this study lies in the finding that the effectiveness of full day school is determined more by the quality of time management and variation in teaching methods than by the duration of instruction alone, thereby reinforcing and extending Time on Task Theory and Carroll's (1963) Model of School Learning within the context of integrated Islamic schools in Indonesia.

هدف این پژوهش عبارت است از: (۱) توصیف اجرای مدرسه‌ی تمام‌وقت در SMP IT Nurul Fikri Selong، (۲) تحلیل نقش آن در بهبود پیشرفت تحصیلی دانش‌آموزان، و (۳) شناسایی عوامل حمایت‌کننده و بازدارنده‌ی اجرای آن. این مطالعه با رویکرد کیفی و به روش مطالعه‌ی موردی انجام شده است. داده‌ها از طریق مصاحبه‌های عمیق با مدیر، معلمان و دانش‌آموزان، و با پشتیبانی مشاهده‌ی میدانی و اسناد جمع‌آوری شده و با استفاده از مدل تعاملی Miles و Huberman (۱۹۹۲) شامل کاهش داده، نمایش داده و نتیجه‌گیری تحلیل گردیده‌اند. یافته‌ها نشان می‌دهد که مدرسه‌ی تمام‌وقت در SMP IT Nurul Fikri Selong صرفاً افزایش ساعات مدرسه نیست، بلکه به گونه‌ای ساختار یافته است که از یادگیری علمی، عادت‌دهی دینی، شکل‌گیری شخصیت از طریق الگو بودن معلمان، پرورش استعدادها و مربی‌گری ویژه برای دانش‌آموزان ممتاز حمایت می‌کند. این نقش در بهبود نتایج سواد خواندن و ریاضیات و موفقیت دانش‌آموزان در مسابقات علمی استانی منعکس شده است. عامل اصلی حمایت‌کننده، تعهد نهادی و الگو بودن معلمان است و مهم‌ترین محدودیت‌ها به خستگی دانش‌آموزان در ساعات بعدازظهر، کاهش تمرکز پس از شرکت در فعالیت‌های مختلف، و نیاز به سازگاری دانش‌آموزان جدید که پیش‌تر به سیستم یادگیری تمام‌وقت عادت نداشته‌اند و فرایند تطبیق آن‌ها مربوط می‌شود. نوآوری این پژوهش در این است که اثربخشی مدرسه‌ی تمام‌وقت بیش از آنکه به مدت زمان آموزش وابسته باشد، به کیفیت مدیریت زمان و تنوع روش‌های تدریس بستگی دارد و بدین ترتیب نظریه‌ی Time on Task و مدل School Learning کارول (۱۹۶۳) را در زمینه‌ی مدارس اسلامی یکپارچه در اندونزی تقویت و گسترش می‌دهد.