Vocal contingency between caregivers and infants is a fundamental building block for socio-communicative development. This paper investigates vocal contingency in home settings and how it varies as a function of the physical distance between infants and their caregivers. We recorded 61 mother–infant dyads when infants were 5–14 months old during long-form home recording sessions ( M = 7.2 h; SD = 2.3; Range = 1–13), using wearable audio and proximity sensors. In total, 737 h of indoor audio data were processed with machine learning–based pipelines to extract and classify vocalisations automatically. When we considered all ages and proximities, we observed that mothers vocalised contingently to their infants, but that infants did not. Unexpectedly, above-chance contingency did not increase with age for either partner. However, contingency varied with proximity in a quadratic fashion: it strengthened when dyads were closer, peaking at approximately 0.4 m, and decreasing thereafter. This profile remained stable across ages. Importantly, above-chance contingency was also observed in infants (in addition to mothers) at proximities that fell between 0.3–0.5 m. The selective emergence of infant vocal contingency at these proximities suggests that being within arm’s reach may potentiate vocal contingency in infancy.
هم‌زمانی صوتی بین مراقبان و نوزادان یکی از ارکان اساسی رشد اجتماعی-ارتباطی است. این مقاله به بررسی هم‌زمانی صوتی در محیط خانه و چگونگی تغییر آن به عنوان تابعی از فاصله فیزیکی بین نوزادان و مراقبان آن‌ها می‌پردازد. در این پژوهش، ۶۱ زوج مادر-نوزاد زمانی که نوزادان در بازه سنی ۵ تا ۱۴ ماه بودند، طی جلسات ضبط طولانی‌مدت در خانه (میانگین = ۷.۲ ساعت؛ انحراف معیار = ۲.۳؛ دامنه = ۱ تا ۱۳) با استفاده از حسگرهای صوتی و مجاورت پوشیدنی مورد بررسی قرار گرفتند. در مجموع، ۷۳۷ ساعت داده صوتی داخلی با استفاده از فرآیندهای مبتنی بر یادگیری ماشین به منظور استخراج و طبقه‌بندی خودکار آواها پردازش شد. با در نظر گرفتن تمامی سنین و فواصل، مشاهده شد که مادران به طور هم‌زمانی به نوزادان خود واکنش صوتی نشان می‌دهند، اما نوزادان چنین واکنشی نداشتند. برخلاف انتظار، هم‌زمانی بالاتر از شانس با افزایش سن در هیچ‌یک از طرفین افزایش نیافت. با این حال، هم‌زمانی با فاصله به صورت درجه‌دوم تغییر کرد: زمانی که زوج‌ها به هم نزدیک‌تر بودند، هم‌زمانی تقویت شد و در حدود ۰.۴ متر به اوج رسید و سپس کاهش یافت. این الگو در طول سنین مختلف پایدار باقی ماند. نکته مهم این است که هم‌زمانی بالاتر از شانس در نوزادان (علاوه بر مادران) نیز در فواصل بین ۰.۳ تا ۰.۵ متر مشاهده شد. ظهور انتخابی هم‌زمانی صوتی نوزاد در این فواصل نشان می‌دهد که قرار گرفتن در محدوده دسترسی می‌تواند هم‌زمانی صوتی را در دوران نوزادی تقویت کند.
Family mealtime is a recurring everyday context for parent-child interaction, typically involving family members sitting together with the shared purpose of eating and socializing. However, little is known about the quality of parent-child interaction in this context, as this is often assessed during play or structured tasks. The aim of this study was to examine whether family mealtime constituted a context evoking specific parent-child interaction quality. Participants were 110 families with 24–36-month-old toddlers from the Copenhagen metropolitan area. Parent–toddler interactions during free play, clean-up, and mealtime were video-recorded in the home. Interactions were coded using the Coding Interactive Behavior manual to assess parental Acknowledging, Overriding, and Dyadic Reciprocity. We assessed mean-level differences (contextual continuity) and rank-order consistency (contextual stability) across the three contexts. Means for Overriding and Dyadic Reciprocity were significantly lower during family mealtime than during both play and clean-up, suggesting contextual discontinuity; i.e., that at the group level, mealtime interactions involve less inappropriate parental disruption and redirection, but also lower mutual responsiveness within the dyad. Acknowledging, Overriding, and Dyadic Reciprocity showed no significant correlations across family mealtime and the other contexts, indicating contextual instability, i.e., that within families, interaction quality during mealtime is not necessarily associated with interaction quality in other contexts. Our results suggest that interaction quality cannot be assumed to generalize across contexts. Family mealtime appears to elicit distinct interaction patterns on more parameters and may be an important setting for observational assessment. Clarifying for whom and under what conditions mealtime fosters positive or negative interaction patterns may guide future research and intervention design.
وعده‌های غذایی خانوادگی زمینه‌ای روزمره و تکرارشونده برای تعامل والد-کودک است که معمولاً اعضای خانواده را در کنار هم و با هدف مشترک خوردن و معاشرت گرد هم می‌آورد. با این حال، اطلاعات اندکی درباره کیفیت تعامل والد-کودک در این زمینه وجود دارد، چرا که این کیفیت اغلب در حین بازی یا وظایف ساختاریافته ارزیابی می‌شود. هدف این مطالعه بررسی این بود که آیا وعده غذایی خانوادگی زمینه‌ای است که کیفیت خاصی از تعامل والد-کودک را برمی‌انگیزد یا خیر. شرکت‌کنندگان شامل ۱۱۰ خانواده با کودکان نوپای ۲۴ تا ۳۶ ماهه از منطقه کلان‌شهری کپنهاگ بودند. تعاملات والد-کودک در طول بازی آزاد، جمع‌آوری اسباب‌بازی و وعده غذایی در خانه فیلم‌برداری شد. تعاملات با استفاده از راهنمای Coding Interactive Behavior برای ارزیابی شاخص‌های Acknowledging، Overriding و Dyadic Reciprocity والدین کدگذاری شد. تفاوت‌های میانگین (تداوم زمینه‌ای) و ثبات رتبه‌ای (پایداری زمینه‌ای) در سه زمینه مورد ارزیابی قرار گرفت. میانگین‌های Overriding و Dyadic Reciprocity در طول وعده غذایی خانوادگی به طور معناداری کمتر از هر دو زمینه بازی و جمع‌آوری اسباب‌بازی بود که نشان‌دهنده ناپیوستگی زمینه‌ای است؛ یعنی در سطح گروهی، تعاملات وعده غذایی شامل اختلال و هدایت نامناسب والدین به میزان کمتر، اما همچنین پاسخ‌دهی متقابل کمتر درون دیاد است. هیچ همبستگی معناداری بین Acknowledging، Overriding و Dyadic Reciprocity در وعده غذایی خانوادگی و سایر زمینه‌ها مشاهده نشد که بیانگر ناپایداری زمینه‌ای است؛ یعنی درون خانواده‌ها، کیفیت تعامل در طول وعده غذایی لزوماً با کیفیت تعامل در زمینه‌های دیگر مرتبط نیست. نتایج ما نشان می‌دهد که نمی‌توان فرض کرد کیفیت تعامل در زمینه‌های مختلف تعمیم‌پذیر است. به نظر می‌رسد وعده غذایی خانوادگی الگوهای تعاملی متمایزی را در پارامترهای بیشتری برمی‌انگیزد و ممکن است زمینه‌ای مهم برای ارزیابی مشاهده‌ای باشد. روشن شدن اینکه برای چه کسانی و تحت چه شرایطی وعده غذایی الگوهای تعاملی مثبت یا منفی را تقویت می‌کند، می‌تواند راهنمای پژوهش‌ها و طراحی مداخلات آینده باشد.
