Objectives Childbirth is a universally intense physiological and psychological event. For primigravida women, the lack of prior experience often leads to heightened anxiety and lower pain tolerance during the first stage of labour. This study evaluates the efficacy of a specialized instrumental sound therapy as a non-pharmacological nursing intervention to manage these outcomes. Material and Methods A quasi-experimental pre-test/post-test control group design was utilized at a tertiary care hospital in Mangaluru. Sixty-eight primigravida women were recruited via purposive sampling and divided into intervention ( n = 34) and control ( n = 34) groups. The intervention consisted of two 30-min sessions of traditional Indian instrumental music administered via headphones during the latent phase (2-4 cm dilatation) with a 30-min rest interval. Pain was assessed using the Numerical Pain Rating Scale (NPRS), and anxiety was measured via the Visual Analogue Scale for Anxiety (VASA). Results The study of 68 primigravida mothers found that following the music intervention, the experimental group showed highly significant reductions in mean pain score (6.44–5.00) and anxiety (4.50–3.59) score, whereas scores in the control group naturally increased as labour progressed. Post-test comparisons confirmed that traditional Indian instrumental music significantly lowered pain and anxiety levels compared to standard care, establishing it as an effective non-pharmacological labour aid. Conclusion Specialized instrumental music is a highly effective, low-cost tool for improving maternal comfort and psychological stability during labour. These findings support the integration of structured music therapy into standard obstetric care protocols to enhance the birthing experience in modern, home-like labour environments.
اهداف: زایمان یک رویداد فیزیولوژیک و روان‌شناختی بسیار شدید و جهانی است. برای زنان نخست‌زا، فقدان تجربه قبلی اغلب منجر به افزایش اضطراب و تحمل پایین‌تر درد در مرحله اول زایمان می‌شود. این مطالعه اثربخشی یک درمان صوتی تخصصی با سازهای بدون کلام را به عنوان یک مداخله پرستاری غیر دارویی برای مدیریت این پیامدها ارزیابی می‌کند. مواد و روش‌ها: یک طرح شبه‌آزمایشی با گروه کنترل و پیش‌آزمون/پس‌آزمون در یک بیمارستان مراقبت‌های سطح سوم در مانگالورو اجرا شد. شصت‌وهشت زن نخست‌زا با نمونه‌گیری هدفمند انتخاب و به دو گروه مداخله (n = 34) و کنترل (n = 34) تقسیم شدند. مداخله شامل دو جلسه ۳۰ دقیقه‌ای موسیقی سنتی هندی بدون کلام از طریق هدفون در فاز نهفته (اتساع ۲ تا ۴ سانتی‌متر) با فاصله استراحت ۳۰ دقیقه‌ای بود. درد با استفاده از مقیاس عددی سنجش درد (NPRS) و اضطراب با مقیاس بصری سنجش اضطراب (VASA) ارزیابی شد. نتایج: مطالعه بر روی ۶۸ مادر نخست‌زا نشان داد که پس از مداخله موسیقی، گروه آزمایش کاهش بسیار معناداری در میانگین نمره درد (۶٫۴۴ تا ۵٫۰۰) و اضطراب (۴٫۵۰ تا ۳٫۵۹) داشت، در حالی که نمرات گروه کنترل به طور طبیعی با پیشرفت زایمان افزایش یافت. مقایسه‌های پس‌آزمون تأیید کرد که موسیقی سنتی هندی بدون کلام به طور معناداری سطوح درد و اضطراب را نسبت به مراقبت استاندارد کاهش می‌دهد و آن را به عنوان یک ابزار غیر دارویی مؤثر در زایمان معرفی می‌کند. نتیجه‌گیری: موسیقی تخصصی بدون کلام ابزاری بسیار مؤثر و کم‌هزینه برای بهبود راحتی مادر و ثبات روان‌شناختی در طول زایمان است. این یافته‌ها از ادغام موسیقی‌درمانی ساختارمند در پروتکل‌های مراقبت مامایی استاندارد برای ارتقای تجربه زایمان در محیط‌های مدرن و شبیه به خانه حمایت می‌کند.
Objectives Being an art form, dance requires extraordinary posture and flexibility to perform complex movements. The physical demands of Indian classical and Western dancing styles differ; Indian classical dancers emphasise precise, controlled movements, whereas Western dancers frequently use broad, dynamic gestures. There is a paucity of research comparing posture and flexibility between these two dancing styles. Therefore, this study aimed to compare upper and lower limb flexibility and postural characteristics between Indian classical and Western dancers Material and Methods This observational study was conducted over 6 months with 34 (33 females; 1 male) Indian classical dancers and 34 (32 females; 2 males) Western dancers from dance academies in Belagavi city. Dancers aged 18–40 years with at least 4 years of experience were included. Flexibility of the upper limb was assessed using Apley’s scratch test, while lower limb flexibility was measured with the sit-and-reach test. Posture was analysed using Kinovea software from sagittal plane photographs for the craniovertebral angle, thoracic kyphosis angle, lumbar lordosis angle, and anterior pelvic tilt. Results Indian classical dancers, all participants had typical or high upper limb flexibility; 88.24% demonstrated below-average lower limb flexibility, 76.47% showed abnormal forward head posture, 64.71% exhibited abnormal lumbar hyperlordosis, and 70.59% had anterior pelvic tilt. In contrast, Western dancers had 17.65% (right) and 20.59% (left), showing low upper limb flexibility, but none had below-average lower limb flexibility; 5.88% of Western dancers exhibited abnormal forward head posture and lumbar hyperlordosis, while 11.76% had anterior pelvic tilt. The mean scores of all parameters except thoracic kyphosis were statistically significant between the two dance form groups ( p <0.05) Conclusion This study demonstrates that Indian classical dancers exhibit greater upper limb flexibility, with a corresponding decrease in lower limb flexibility and postural malalignment. However, Western dancers exhibit superior lower limb flexibility and better postural alignment. This finding highlights the distinct physical adaptation associated with each dance style.
اهداف: رقص به عنوان یک هنر، نیازمند وضعیت بدنی و انعطاف‌پذیری فوق‌العاده برای اجرای حرکات پیچیده است. الزامات فیزیکی سبک‌های رقص کلاسیک هندی و رقص غربی متفاوت است؛ رقصندگان کلاسیک هندی بر حرکات دقیق و کنترل‌شده تأکید دارند، در حالی که رقصندگان غربی اغلب از حرکات گسترده و پویاتر استفاده می‌کنند. پژوهش‌های اندکی به مقایسه وضعیت بدنی و انعطاف‌پذیری بین این دو سبک رقص پرداخته‌اند. بنابراین، هدف این مطالعه مقایسه انعطاف‌پذیری اندام فوقانی و تحتانی و ویژگی‌های وضعیت بدنی بین رقصندگان کلاسیک هندی و رقصندگان غربی بود. مواد و روش‌ها: این مطالعه مشاهده‌ای طی ۶ ماه با حضور ۳۴ رقصنده کلاسیک هندی (۳۳ زن؛ ۱ مرد) و ۳۴ رقصنده غربی (۳۲ زن؛ ۲ مرد) از آکادمی‌های رقص شهر Belagavi انجام شد. رقصندگانی با سن ۱۸ تا ۴۰ سال و حداقل ۴ سال سابقه فعالیت وارد مطالعه شدند. انعطاف‌پذیری اندام فوقانی با آزمون Apley’s scratch و انعطاف‌پذیری اندام تحتانی با آزمون sit-and-reach سنجیده شد. وضعیت بدنی با استفاده از نرم‌افزار Kinovea و عکس‌های صفحه ساژیتال برای زاویه کرانیوورتبرال، زاویه کیفوز توراسیک، زاویه لوردوز کمری و تیلت قدامی لگن تحلیل شد. نتایج: در میان رقصندگان کلاسیک هندی، همه شرکت‌کنندگان دارای انعطاف‌پذیری معمولی یا بالا در اندام فوقانی بودند؛ ۸۸/۲۴٪ انعطاف‌پذیری اندام تحتانی کمتر از حد متوسط داشتند، ۷۶/۴۷٪ وضعیت سر به جلو غیرطبیعی، ۶۴/۷۱٪ لوردوز کمری غیرطبیعی و ۷۰/۵۹٪ تیلت قدامی لگن داشتند. در مقابل، در رقصندگان غربی، ۱۷/۶۵٪ (راست) و ۲۰/۵۹٪ (چپ) انعطاف‌پذیری پایین اندام فوقانی داشتند، اما هیچ‌کدام انعطاف‌پذیری اندام تحتانی کمتر از حد متوسط نداشتند؛ ۵/۸۸٪ از رقصندگان غربی وضعیت سر به جلو و لوردوز کمری غیرطبیعی و ۱۱/۷۶٪ تیلت قدامی لگن داشتند. میانگین نمرات همه پارامترها به جز کیفوز توراسیک بین دو گروه رقص به طور آماری معنادار بود (p<0.05). نتیجه‌گیری: این مطالعه نشان می‌دهد که رقصندگان کلاسیک هندی انعطاف‌پذیری بیشتری در اندام فوقانی دارند، اما این امر با کاهش انعطاف‌پذیری اندام تحتانی و ناهنجاری‌های وضعیتی همراه است. در مقابل، رقصندگان غربی انعطاف‌پذیری برتر اندام تحتانی و alignment وضعیتی بهتری دارند. این یافته بر سازگاری فیزیکی متمایز مرتبط با هر سبک رقص تأکید می‌کند.
