Journal of korean Academy of Child and Adolescent Psychiatry

Adolescent suicide and self-harm have become pressing global public health crises.At the 2026 Asian Society of Child and Adolescent Psychiatry and Allied Professions Grand Forum on Suicide and Self-Harming Behavior in Adolescents Worldwide, researchers, clinicians, and policymakers from multiple countries presented current evidence and field experiences.This study synthesizes the forum's major presentations and discussions in the thematic areas.The forum emphasizes that South Korea continues to report one of the highest adolescent suicide rates among Organisation for Economic Co-operation and Development (OECD) countries and that suicide-related behaviors and non-suicidal self-injury have reached concerning levels across Asia.The cross-national evidence presented at the forum indicated a marked post-pandemic increase in adolescent suicide attempts and self-harm, with a disproportionate burden on adolescents and young women.The speakers further emphasized that aggregate national statistics could obscure the heightened risk faced by the most vulnerable subgroups.Major risk factors included psychiatric comorbidities, diminished sense of belonging, social media use, algorithm-driven content exposure, and socioeconomic disparities in healthcare access.The forum emphasized that for many adolescents, self-harm reflected not a wish to die but an attempt to escape overwhelming psychological pain.Proposed solutions centered on a paradigm shift toward primary prevention, integrated school-government-professional systems incorporating AI-based early warning, the "Safety by Design" principle for social media, community-based safe spaces, and strengthening families and communities.Adolescent suicide prevention is not solely a medical issue but a collective societal responsibility that requires international collaboration.

خودکشی و خودآسیبی غیرخودکشی در نوجوانان به بحران‌های فوری بهداشت عمومی در سطح جهان تبدیل شده‌اند. در مجمع بزرگ ۲۰۲۶ انجمن آسیایی روان‌پزشکی کودک و نوجوان و حرفه‌های وابسته درباره خودکشی و رفتارهای خودآسیبی غیرخودکشی در نوجوانان سراسر جهان، پژوهشگران، درمانگران و سیاست‌گذاران از کشورهای متعدد، شواهد روزآمد و تجارب میدانی خود را ارائه کردند. این مطالعه، ارائه‌ها و مباحث اصلی مجمع را در حوزه‌های موضوعی مختلف تلفیق می‌کند. مجمع تأکید می‌کند که کره جنوبی همچنان یکی از بالاترین نرخ‌های خودکشی نوجوانان را در میان کشورهای سازمان همکاری و توسعه اقتصادی (OECD) گزارش می‌کند و رفتارهای مرتبط با خودکشی و خودآسیبی غیرخودکشی در سراسر آسیا به سطوح نگران‌کننده‌ای رسیده است. شواهد فراملی ارائه‌شده در مجمع نشان داد که پس از همه‌گیری، افزایش چشمگیری در تلاش به خودکشی و خودآسیبی غیرخودکشی نوجوانان رخ داده است و این بار به طور نامتناسبی بر دوش نوجوانان و زنان جوان قرار دارد. سخنرانان همچنین تأکید کردند که آمارهای ملی تجمیعی می‌تواند خطر فزاینده‌ای را که زیرگروه‌های آسیب‌پذیرتر با آن مواجه‌اند، پنهان کند. عوامل خطر اصلی شامل همبودی‌های روان‌پزشکی، کاهش احساس تعلق، استفاده از رسانه‌های اجتماعی، مواجهه با محتوای الگوریتم‌محور و نابرابری‌های اجتماعی-اقتصادی در دسترسی به مراقبت‌های سلامت بود. مجمع تأکید کرد که برای بسیاری از نوجوانان، خودآسیبی غیرخودکشی نه بیانگر تمایل به مرگ، بلکه تلاشی برای گریز از درد روانی طاقت‌فرسا است. راه‌حل‌های پیشنهادی بر تغییر پارادایم به سوی پیشگیری اولیه، نظام‌های یکپارچه مدرسه-دولت-حرفه‌ای با بهره‌گیری از هشدار زودهنگام مبتنی بر هوش مصنوعی، اصل «ایمنی در طراحی» برای رسانه‌های اجتماعی، فضاهای امن مبتنی بر جامعه و تقویت خانواده‌ها و جوامع متمرکز بود. پیشگیری از خودکشی نوجوانان صرفاً یک مسئله پزشکی نیست، بلکه مسئولیتی جمعی و اجتماعی است که نیازمند همکاری بین‌المللی می‌باشد.

Objectives: This study aimed to examine anxiety as a statistical mediator of the association between childhood trauma and social competence among adolescents and young adults.It also aimed to examine whether the proposed model varies across adolescents and young adults. Methods:The study sample consisted of 300 participants, including adolescents (n=150) and young adults (n=150).Participants were recruited through purposive sampling from educational institutions and community settings in the Sargodha District.The age range of the patients was limited to 15-30 years.A cross-sectional survey design was employed.The translated versions of the Depression Anxiety and Stress Scale, Childhood Trauma Questionnaire, and Social Competence Scale were used to assess anxiety, childhood trauma, and social competence, respectively.Maximum likelihood estimation in IBM SPSS Amos was used to test the proposed statistical mediation model. Results:The results indicated that childhood trauma was positively associated with anxiety and negatively associated with social competence among adolescents and young adults.Anxiety statistically mediated the association between childhood trauma and social competence, suggesting a significant but small indirect association rather than a causal pathway.Given the cross-sectional design, the findings should be interpreted as associations and not as evidence of temporal or causal relationships.Exploratory multigroup analyses suggested that structural associations may differ across age groups, with comparatively stronger associations observed among adolescents.However, because formal measurement invariance has not been established, these between-group differences should be interpreted with caution. Conclusion:The results highlight the importance of the early identification of trauma-related anxiety and the need for school-, university-, and community-based interventions that strengthen emotional regulation, coping skills, and social competence.

اهداف: هدف این پژوهش بررسی نقش اضطراب به‌عنوان یک میانجی‌گر آماری در ارتباط بین تروماهای دوران کودکی و شایستگی اجتماعی در میان نوجوانان و بزرگسالان جوان بود. همچنین هدف دیگر پژوهش بررسی این بود که آیا مدل پیشنهادی در گروه‌های سنی نوجوانان و بزرگسالان جوان تفاوت دارد یا خیر. روش‌ها: نمونه پژوهش شامل ۳۰۰ نفر شرکت‌کننده بود که از این میان ۱۵۰ نفر نوجوان و ۱۵۰ نفر بزرگسال جوان بودند. شرکت‌کنندگان با روش نمونه‌گیری هدفمند از مؤسسات آموزشی و محیط‌های اجتماعی در منطقه Sargodha انتخاب شدند. دامنه سنی شرکت‌کنندگان بین ۱۵ تا ۳۰ سال محدود شد. طرح پژوهش به‌صورت مقطعی و پیمایشی اجرا شد. نسخه‌های ترجمه‌شده مقیاس افسردگی، اضطراب و استرس، پرسشنامه تروماهای دوران کودکی و مقیاس شایستگی اجتماعی به‌ترتیب برای سنجش اضطراب، تروماهای دوران کودکی و شایستگی اجتماعی مورد استفاده قرار گرفتند. برای آزمون مدل آماری میانجی‌گری پیشنهادی، از روش برآورد بیشینه درست‌نمایی در نرم‌افزار IBM SPSS Amos استفاده شد. نتایج: نتایج نشان داد که تروماهای دوران کودکی با اضطراب رابطه مثبت و با شایستگی اجتماعی رابطه منفی دارد. اضطراب به‌طور آماری ارتباط بین تروماهای دوران کودکی و شایستگی اجتماعی را میانجی‌گری می‌کند و این امر نشان‌دهنده وجود یک ارتباط غیرمستقیم معنادار اما کوچک است و نه یک مسیر علّی. با توجه به طرح مقطعی پژوهش، یافته‌ها باید به‌عنوان روابط همبستگی تفسیر شوند و نه به‌عنوان شواهدی برای روابط زمانی یا علّی. تحلیل‌های اکتشافی چندگروهی نشان داد که روابط ساختاری ممکن است در گروه‌های سنی متفاوت باشد و این روابط در نوجوانان نسبتاً قوی‌تر مشاهده شد. با این حال، از آنجا که ناهمسانی سنجش به‌طور رسمی تأیید نشده است، این تفاوت‌های بین‌گروهی باید با احتیاط تفسیر شوند. نتیجه‌گیری: نتایج بر اهمیت شناسایی زودهنگام اضطراب مرتبط با تروما و نیاز به مداخلات مبتنی بر مدرسه، دانشگاه و جامعه که به تقویت تنظیم هیجانی، مهارت‌های مقابله‌ای و شایستگی اجتماعی می‌پردازند، تأکید دارد.

Objectives: Perceptions that something is not "just right" and feelings of incompleteness are forms of premonitory urges that extend beyond simple bodily sensations; they involve subjective interpretations of those sensations and may therefore be regarded as mental phenomena.These phenomena may precede tics but can also trigger compulsive behaviors.Investigating these phenomena is essential for understanding intermediate clinical phenotypes between tic disorders and obsessive-compulsive disorder (OCD). Methods:We retrospectively reviewed the medical records of 71 patients older than 10 years with tic disorders who attended the department of psychiatry at a hospital.Clinical assessments included the Korean versions of the Premonitory Urge for Tics Scale, Yale Global Tic Severity Scale, and (Children's) Yale-Brown Obsessive-Compulsive Scale.Results: Among patients with Tourette syndrome, 71.21% reported experiencing "just right" perceptions.Both the frequency and severity of "just right" perceptions were significantly greater in patients with tic disorders and comorbid OCD (n=8) than in those without comorbid OCD (n=63).In addition, the severity of premonitory urges showed a significant correlation with the severity of obsessivecompulsive symptoms.Conclusion: "Just right" perceptions are not only an intrinsic characteristic of tic disorders but are also associated with repetitive behaviors in OCD.These results provide preliminary clinical support for Tourettic OCD as an intermediate phenotype between tic disorders and OCD.

اهداف: ادراک این‌که چیزی «درست نیست» و احساسات ناتمامی، اشکالی از امیال پیش‌آگهی‌دهنده هستند که فراتر از احساسات ساده بدنی می‌روند؛ این ادراکات شامل تفسیرهای ذهنی از آن احساسات بوده و بنابراین می‌توان آن‌ها را پدیده‌های ذهنی تلقی کرد. این پدیده‌ها ممکن است پیش از تیک‌ها رخ دهند اما همچنین می‌توانند رفتارهای اجباری را تحریک کنند. بررسی این پدیده‌ها برای درک فنوتیپ‌های بالینی واسطه‌ای میان اختلالات تیک و اختلال وسواس فکری-عملی (OCD) ضروری است. روش‌ها: سوابق پزشکی ۷۱ بیمار بالای ۱۰ سال مبتلا به اختلالات تیک که به بخش روان‌پزشکی یک بیمارستان مراجعه کرده بودند، به صورت گذشته‌نگر بررسی شد. ارزیابی‌های بالینی شامل نسخه‌های کره‌ای مقیاس میل پیش‌آگهی برای تیک‌ها، مقیاس شدت تیک جهانی ییل و مقیاس وسواس-اجبار ییل-براون (کودکان) بود. نتایج: در میان بیماران مبتلا به سندرم تورت، ۷۱/۲۱٪ گزارش کردند که ادراکات «درست بودن» را تجربه کرده‌اند. هم فراوانی و هم شدت ادراکات «درست بودن» در بیماران مبتلا به اختلالات تیک همراه با اختلال وسواس فکری-عملی (n=8) به طور معناداری بیشتر از بیماران بدون اختلال وسواس فکری-عملی همراه (n=63) بود. علاوه بر این، شدت امیال پیش‌آگهی‌دهنده با شدت علائم وسواس فکری-عملی همبستگی معناداری نشان داد. نتیجه‌گیری: ادراکات «درست بودن» نه تنها ویژگی ذاتی اختلالات تیک هستند، بلکه با رفتارهای تکراری در اختلال وسواس فکری-عملی نیز مرتبط‌اند. این نتایج حمایت بالینی مقدماتی برای اختلال وسواس فکری-عملی تورتیک به عنوان یک فنوتیپ واسطه‌ای میان اختلالات تیک و اختلال وسواس فکری-عملی فراهم می‌کند.

Objectives: Internet Gaming Disorder (IGD) is associated with emotional distress and functional impairment in adolescents.This study evaluated the effectiveness of Acceptance and Commitment Group Therapy (ACGT) in reducing problematic gaming symptoms and associated depression, anxiety, and stress among high school students.Methods: In this randomized controlled trial, 40 adolescents with problematic gaming symptoms, identified using a prespecified 7-item Game Addiction Scale (GAS-7) screening threshold of ≥14, were randomly assigned to either ACGT (n=20) or a control group (n=20).Participants in the intervention group received eight weekly sessions of ACGT, whereas the control group received no structured intervention.Outcomes were assessed at baseline, post-intervention, and three-month follow-up using GAS-7 and the Depression Anxiety Stress Scale-Youth version.Results: Participants who received the intervention demonstrated reductions in problematic gaming symptoms that were maintained at follow-up.The median GAS-7 scores decreased from 16.5 at baseline to 11.0 post-intervention and 11.5 at the three-month follow-up, whereas scores increased in the control group (all p<0.001).In the adjusted analyses, a significant "treatment group×baseline GAS-7" interaction was observed at both post-intervention (F[1,33]=10.36;p=0.003) and follow-up (F[1,33]=6.79;p=0.014), indicating that between-group differences varied according to baseline problematic gaming severity.Secondary emotional outcomes were exploratory and should be interpreted with caution.Conclusion: A group-based intervention that incorporated Acceptance and Commitment Therapy was associated with a sustained reduction in problematic gaming symptoms among adolescents.These findings support the need for further evaluation of this approach in larger randomized trials with active control conditions and diagnostic confirmation of IGD.

اهداف: اختلال بازی اینترنتی (IGD) با پریشانی هیجانی و اختلال عملکرد در نوجوانان همراه است. این مطالعه اثربخشی درمان گروهی مبتنی بر پذیرش و تعهد (ACGT) را در کاهش نشانه‌های بازی‌کردن مسئله‌ساز و افسردگی، اضطراب و استرس مرتبط با آن در دانش‌آموزان دبیرستانی ارزیابی کرد. روش‌ها: در این کارآزمایی تصادفی‌شده‌ی کنترل‌شده، ۴۰ نوجوان با نشانه‌های بازی‌کردن مسئله‌ساز که با استفاده از آستانه‌ی غربالگری از پیش تعیین‌شده‌ی مقیاس اعتیاد به بازی ۷ ماده‌ای (GAS-7) با نمره‌ی ≥۱۴ شناسایی شدند، به طور تصادفی به گروه ACGT (n=20) یا گروه کنترل (n=20) تخصیص یافتند. شرکت‌کنندگان گروه مداخله، هشت جلسه‌ی هفتگی درمان گروهی مبتنی بر پذیرش و تعهد را دریافت کردند، در حالی که گروه کنترل هیچ مداخله‌ی ساختاریافته‌ای دریافت نکرد. پیامدها در سه زمان: خط پایه، پس از مداخله و پیگیری سه‌ماهه با استفاده از GAS-7 و مقیاس افسردگی، اضطراب و استرس-نسخه نوجوانان ارزیابی شد. نتایج: شرکت‌کنندگانی که مداخله را دریافت کردند، کاهش نشانه‌های بازی‌کردن مسئله‌ساز را نشان دادند که این کاهش در پیگیری نیز حفظ شد. میانه‌ی نمرات GAS-7 از ۱۶.۵ در خط پایه به ۱۱.۰ پس از مداخله و ۱۱.۵ در پیگیری سه‌ماهه کاهش یافت، در حالی که نمرات در گروه کنترل افزایش یافت (همه p<0.001). در تحلیل‌های تعدیل‌شده، تعامل معنادار «گروه درمان×GAS-7 خط پایه» هم در پس از مداخله (F[1,33]=10.36؛ p=0.003) و هم در پیگیری (F[1,33]=6.79؛ p=0.014) مشاهده شد که نشان‌دهنده‌ی تفاوت‌های بین‌گروهی بر اساس شدت اولیه‌ی بازی‌کردن مسئله‌ساز بود. پیامدهای هیجانی ثانویه اکتشافی بوده و باید با احتیاط تفسیر شوند. نتیجه‌گیری: مداخله‌ی گروهی که درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد را دربرمی‌گرفت، با کاهش پایدار نشانه‌های بازی‌کردن مسئله‌ساز در نوجوانان همراه بود. این یافته‌ها بر لزوم ارزیابی بیشتر این رویکرد در کارآزمایی‌های تصادفی‌شده‌ی بزرگ‌تر با شرایط کنترل فعال و تأیید تشخیصی IGD تأکید می‌کند.