This study adopts data triangulation procedures resided on quantitative and qualitative data sources to substantially evaluate the claimed and enacted formative assessment practices of science teachers. Data were obtained from 425 science teachers in Cycle Two schools located in Oman. A questionnaire survey was utilized to gather the quantitative data and classroom observation sessions were conducted to gather the qualitative data. In conclusion of the main findings, although the quantitative results revealed an acceptable level of science teachers claimed formative assessment practices, classroom observations explored that science teachers tend to exaggerate their claimed practices of formative assessment and showed some weaknesses in employing vital formative assessment practices such as “Self & peer assessment” and “Constructive feedback”. The findings contribute to the literature by offering empirical validation and vital theoretical insights into the relationship between teachers claimed and enacted formative assessment practices.
این پژوهش با به‌کارگیری روش‌های مثلث‌سازی داده‌ها مبتنی بر منابع داده‌های کمی و کیفی، به ارزیابی اساسی شیوه‌های ادعا شده و اجرا شدهٔ ارزشیابی تکوینی معلمان علوم می‌پردازد. داده‌ها از ۴۲۵ معلم علوم در مدارس دوره دوم واقع در عمان گردآوری شد. برای جمع‌آوری داده‌های کمی از پرسشنامه استفاده شد و برای گردآوری داده‌های کیفی، جلسات مشاهده کلاسی برگزار گردید. در جمع‌بندی یافته‌های اصلی، اگرچه نتایج کمی سطح قابل قبولی از شیوه‌های ادعا شدهٔ ارزشیابی تکوینی معلمان علوم را نشان داد، اما مشاهدات کلاسی آشکار ساخت که معلمان علوم تمایل دارند در بیان شیوه‌های ارزشیابی تکوینی خود اغراق کنند و در به‌کارگیری شیوه‌های حیاتی ارزشیابی تکوینی مانند «خودارزیابی و همتایابی» و «بازخورد سازنده» ضعف‌هایی نشان دادند. یافته‌ها با ارائه اعتبارسنجی تجربی و بینش‌های نظری مهم دربارهٔ رابطهٔ بین شیوه‌های ادعا شده و اجرا شدهٔ ارزشیابی تکوینی معلمان، به ادبیات پژوهش کمک می‌کند.
The rise of senior influencers on social media is contributing to the reconfiguration of public representations of ageing, challenging ageist stereotypes, and promoting more positive representations of later life. This study explores the emergence of older influencers in Spain, their role in negotiating ageist representations, and in fostering a more inclusive digital environment. An exploratory-descriptive study was conducted, analysing 40 older influencers active on Instagram, TikTok, YouTube, and X. Impact metrics were assessed using Social Blade and Fan Page Karma. Content analysis of 20,370 coded contributions and 12,009 comments identified key attributes and instances of ageist language. Results indicate that Instagram is the dominant platform for women aged +55 focused on fashion, while TikTok is preferred by influencers aged +75 for humorous content. Influencers on X engage with smaller, niche audiences through written posts, whereas Instagram enables broader reach with visually appealing content. Female influencers often employ self-deprecating humour to challenge age and gender stereotypes. Their growing presence highlights the capabilities of older people, offering alternative narratives of later life and social inclusion. This study's strengths lie in its multi-platform approach and the combination of quantitative and qualitative analyses, which provide a comprehensive and nuanced understanding of senior influencers in Spain. These findings underscore the need for further research into the potential of older influencers as advocates for a more age diverse digital culture.
ظهور اینفلوئنسرهای سالمند در شبکه‌های اجتماعی به بازپیکربندی بازنمایی‌های عمومی از سالمندی، به چالش کشیدن کلیشه‌های سن‌گرایانه و ترویج بازنمایی‌های مثبت‌تر از زندگی در سنین بالا کمک می‌کند. این پژوهش به بررسی ظهور اینفلوئنسرهای سالمند در اسپانیا، نقش آن‌ها در مذاکره با بازنمایی‌های سن‌گرایانه و همچنین تقویت محیط دیجیتال فراگیرتر می‌پردازد. یک مطالعه اکتشافی-توصیفی انجام شد که در آن ۴۰ اینفلوئنسر سالمند فعال در اینستاگرام، تیک‌تاک، یوتیوب و X مورد تحلیل قرار گرفتند. شاخص‌های تأثیرگذاری با استفاده از Social Blade و Fan Page Karma ارزیابی شد. تحلیل محتوای ۲۰٬۳۷۰ مشارکت کدگذاری‌شده و ۱۲٬۰۰۹ نظر، ویژگی‌های کلیدی و نمونه‌های زبان سن‌گرایانه را شناسایی کرد. نتایج نشان می‌دهد اینستاگرام پلتفرم غالب برای زنان بالای ۵۵ سال با تمرکز بر مد است، در حالی که تیک‌تاک توسط اینفلوئنسرهای بالای ۷۵ سال برای محتوای طنزآمیز ترجیح داده می‌شود. اینفلوئنسرهای X با مخاطبان کوچک‌تر و خاص‌تر از طریق پست‌های نوشتاری تعامل دارند، در حالی که اینستاگرام امکان دسترسی گسترده‌تر با محتوای بصری جذاب را فراهم می‌کند. اینفلوئنسرهای زن اغلب از طنز خودانتقادی برای به چالش کشیدن کلیشه‌های سنی و جنسیتی استفاده می‌کنند. حضور رو به رشد آن‌ها توانمندی‌های سالمندان را برجسته کرده و روایت‌های جایگزینی از زندگی در سنین بالا و شمول اجتماعی ارائه می‌دهد. نقاط قوت این پژوهش در رویکرد چندپلتفرمی و ترکیب تحلیل‌های کمی و کیفی است که درک جامع و ظریفی از اینفلوئنسرهای سالمند در اسپانیا ارائه می‌دهد. این یافته‌ها بر لزوم پژوهش‌های بیشتر درباره ظرفیت اینفلوئنسرهای سالمند به عنوان مدافعان فرهنگی دیجیتال متنوع از نظر سنی تأکید می‌کند.
This article investigates the function of sarcasm as a sophisticated tool for character creation in cinematic narratives, using the character of Norman Thayer Jr. in On Golden Pond as a case study. Moving beyond classical Gricean models, this study adopts an integrated pragmatic stylistic framework that combines Relevance Theory (RT) with Impoliteness Theory and the study of telecinematic discourse. By examining emblematic excerpts from the film's dialogue, the analysis demonstrates how Norman's acerbic wit operates not merely as a psychological defence mechanism but as a calculated series of intentional face-attacks. Through RT's concept of echoic use and Bousfield's (2008) impoliteness framework, the article explains how Norman forces his interlocutors into cognitive traps, demanding significant inferential work to decode his hostility. Furthermore, situating these interactions within the realm of telecinematic discourse reveals that Norman's interpersonal aggression simultaneously functions as “entertaining impoliteness” for the overhearing audience (Simpson, 2003). Ultimately, this research illuminates the structural and cognitive artistry behind complex character portrayal, offering a systematic paradigm for analysing sarcasm as a narrative engine in screen discourse.
این مقاله به بررسی کارکرد طنز تلخ به‌عنوان ابزاری پیچیده برای خلق شخصیت در روایت‌های سینمایی می‌پردازد و شخصیت Norman Thayer Jr. در فیلم «در کنار برکه طلایی» را به‌عنوان مطالعه موردی انتخاب می‌کند. این پژوهش با عبور از مدل‌های کلاسیک گریس، چارچوبی تلفیقی در سبک‌شناسی کاربردی اتخاذ می‌کند که نظریه ارتباط (RT) را با نظریه بی‌ادبی و مطالعات گفتمان تلوسینمایی ترکیب می‌کند. با تحلیل گزیده‌های شاخصی از دیالوگ‌های فیلم، پژوهش نشان می‌دهد که شوخ‌طبعی تند و گزنده نورمن صرفاً به‌عنوان یک مکانیسم دفاع روان‌شناختی عمل نمی‌کند، بلکه مجموعه‌ای حساب‌شده از حملات عمدی به وجهه مخاطب است. با بهره‌گیری از مفهوم کاربرد اکوئیک در RT و چارچوب بی‌ادبی Bousfield (2008)، مقاله توضیح می‌دهد که چگونه نورمن مخاطبان خود را در دام‌های شناختی قرار می‌دهد و آن‌ها را وادار به تلاش استنباطی قابل توجهی برای رمزگشایی از خصومتش می‌کند. افزون بر این، قرار دادن این تعاملات در بستر گفتمان تلوسینمایی نشان می‌دهد که پرخاشگری بین‌فردی نورمن به‌طور همزمان به‌عنوان «بی‌ادبی سرگرم‌کننده» برای مخاطب شنونده (Simpson, 2003) عمل می‌کند. در نهایت، این پژوهش به ظرافت‌های ساختاری و شناختی در پسِ بازنمایی پیچیده شخصیت‌ها نور می‌افکند و الگویی نظام‌مند برای تحلیل طنز تلخ به‌عنوان موتور روایی در گفتمان سینمایی ارائه می‌دهد.
Teacher-student relationships play a crucial role in students' learning as learning is inherently a social process. Drawing on Self-Determination Theory (SDT), this study explored students' perspectives on and experiences with teachers' relatedness support in enhancing their learning. The study employed a qualitative interpretive descriptive approach. Data were collected through focus group discussions with twenty-eight (N = 28) students from four secondary schools in Iringa Municipality and were analysed thematically. Findings revealed inadequate teachers' relatedness support, characterised by a limited understanding of students' behaviours and individual needs, unresponsiveness, favouritism, harassment, and breaches of confidentiality of students' issues. Consistent with SDT, an unfulfilled need for relatedness undermined students' general well-being, resulting in reduced interest in school, decreased motivation and engagement in learning, absenteeism, and school dropout. The study recommends strengthening teachers' relational competencies, responsiveness and safe school environments to foster students’ well-being and effective learning.
روابط معلم و دانش‌آموز نقش اساسی در یادگیری دانش‌آموزان ایفا می‌کند، چرا که یادگیری ذاتاً فرایندی اجتماعی است. این پژوهش با بهره‌گیری از نظریه خودتعیین‌گری (SDT)، به بررسی دیدگاه‌ها و تجارب دانش‌آموزان درباره حمایت معلمان از ارتباط‌مندی و نقش آن در ارتقای یادگیری پرداخت. این مطالعه با رویکرد کیفی توصیفی-تفسیری انجام شد. داده‌ها از طریق بحث‌های گروهی متمرکز با بیست‌وهشت (N = ۲۸) دانش‌آموز از چهار مدرسه متوسطه در شهرداری ایرینگا گردآوری و به شیوه تحلیل تماتیک بررسی شد. یافته‌ها نشان داد که حمایت معلمان از ارتباط‌مندی ناکافی است و این امر با درک محدود از رفتارها و نیازهای فردی دانش‌آموزان، عدم پاسخگویی، جانبداری، آزار و اذیت و نقض محرمانگی مسائل دانش‌آموزان مشخص می‌شود. مطابق با نظریه SDT، ارضا نشدن نیاز به ارتباط‌مندی به تضعیف بهزیستی کلی دانش‌آموزان منجر شده و پیامدهایی چون کاهش علاقه به مدرسه، کاهش انگیزش و مشارکت در یادگیری، غیبت و ترک تحصیل را به دنبال داشته است. این پژوهش تقویت شایستگی‌های ارتباطی معلمان، افزایش پاسخگویی و ایجاد محیط‌های مدرسه‌ای ایمن را برای ارتقای بهزیستی و یادگیری مؤثر دانش‌آموزان توصیه می‌کند.
Identifying the perceptions of service users and professionals regarding mental health services is key to understanding the gap between the supply of and demand for care. This systematic review (PRISMA 2020; EBSCOhost, SAGE Journals, Taylor & Francis Online, and SciELO; 2010–2025) identified these perceptions and the accessibility of services. Thirty-three studies were included and synthesized through thematic and narrative analysis, from which five cross-cutting themes and four population groups emerged. Users and professionals converge in an unfavorable perception of access and in identifying structural barriers (cost, waiting times, fragmentation, staff shortages), but diverge in how they situate suffering: individual and psychobiological for professionals, social and cultural for users. Stigma falls less on distress than on the act of seeking consultation, and its institutional dimension is reported almost exclusively by those who experience it, whereas professionals locate it in the community. Despite community-oriented regulatory frameworks, services remain hospital-based and regulated by severity, while community care practices emerge outside the system. These results call for a participatory and culturally situated approach that recognizes users’ knowledge and integrates sociocultural barriers into the design and evaluation of services.
شناسایی ادراک‌های کاربران خدمات و متخصصان نسبت به خدمات سلامت روان، کلید درک شکاف میان عرضه و تقاضای مراقبت است. این مرور نظام‌مند (PRISMA 2020؛ EBSCOhost، SAGE Journals، Taylor & Francis Online و SciELO؛ ۲۰۱۰–۲۰۲۵) به شناسایی این ادراک‌ها و دسترسی‌پذیری خدمات پرداخت. سی‌وسه مطالعه وارد مرور شده و از طریق تحلیل موضوعی و روایی ترکیب شدند که از آن‌ها پنج مضمون مشترک و چهار گروه جمعیتی استخراج شد. کاربران و متخصصان در ادراک نامطلوب از دسترسی و شناسایی موانع ساختاری (هزینه، زمان انتظار، پراکندگی، کمبود نیروی انسانی) هم‌نظر هستند، اما در نحوه تبیین رنج تفاوت دارند: برای متخصصان، فردی و روان‌زیستی و برای کاربران، اجتماعی و فرهنگی است. انگ کمتر متوجه تجربه رنج است تا اقدام به جستجوی مشاوره، و بُعد نهادی آن تقریباً منحصراً توسط تجربه‌کنندگان گزارش می‌شود، در حالی که متخصصان آن را در جامعه می‌بینند. علی‌رغم چارچوب‌های مقرراتی مبتنی بر جامعه، خدمات همچنان بیمارستان‌محور و مبتنی بر شدت باقی مانده‌اند، در حالی که رویه‌های مراقبت اجتماعی خارج از نظام ظهور می‌یابند. این نتایج بر رویکردی مشارکتی و مبتنی بر زمینه فرهنگی تأکید دارد که دانش کاربران را به رسمیت شناخته و موانع اجتماعی‌فرهنگی را در طراحی و ارزیابی خدمات ادغام می‌کند.
