madrasah students

ABSTRACT The cognitive dynamics of madrasah students demand profound pedagogical sensitivity to ensure that knowledge transfer proceeds inclusively and aligns with individual needs. This study maps and elaborates the learning style tendencies of eighty-six grade nine pupils at MTs Negeri 5 Bantul through the theoretical lens of Honey and Mumford. Employing a quantitative approach with a descriptive survey design, data were gathered via a short-version dichotomous questionnaire encompassing four core psychological dimensions. Descriptive statistical procedures were utilized to compute means, standard deviations, percentage proportions, and classifications. Empirical findings confirm that the reflective typology occupies the highest rank with a mean score of 8.26 and a dominance share of 28%, followed sequentially by the pragmatic (7.80; 27%), theoretical (7.52; 26%), and activist variants (5.47; 19%). Categorization mapping situates the first three styles within high qualifications and the latter at a moderate level. These numerical insights underscore the urgency for educators to engineer adaptive instructional strategies, such as optimizing observational sessions and critical discussions within the classroom. ABSTRAK Dinamika kognitif peserta didik madrasah menuntut kepekaan pedagogis yang mendalam agar proses transfer pengetahuan dapat berjalan secara inklusif dan selaras dengan kebutuhan personal mereka. Penelitian ini digerakkan untuk memetakan serta menguraikan kecenderungan orientasi belajar delapan puluh enam subjek didik kelas IX di MTs Negeri 5 Bantul melalui kerangka teoretis Honey and Mumford. Menggunakan pendekatan kuantitatif berdesain survei deskriptif, seluruh informasi dikumpulkan lewat instrumen angket dikotomis versi pendek yang mencakup empat dimensi psikologis utama. Prosedur analisis data bertumpu pada kalkulasi statistik deskriptif guna mengekstrak nilai rata-rata, simpangan baku, proporsi persentase, serta kategorisasi kelas. Temuan empiris mengonfirmasi bahwa tipologi reflektif menempati urutan teratas dengan perolehan rerata 8,26 dan porsi dominasi 28%, yang disusul secara berturut-turut oleh varian pragmatis (7,80; 27%), teoretis (7,52; 26%), serta aktivis (5,47; 19%). Pengelompokan kategori menempatkan tiga tipe awal pada kualifikasi tinggi dan tipe terakhir pada tingkat sedang. Konstelasi data ini menyaratkan urgensi bagi para pendidik untuk merancang strategi pembelajaran yang adaptif, seperti mengoptimalkan sesi observasi dan diskusi kritis di ruang kelas.

Arabic language communication skills have become an important competence for madrasah students, not only as an academic ability but also as a means of understanding Islamic knowledge and developing cultural identity. However, Arabic language learning at the elementary level still faces challenges in transforming vocabulary and grammatical knowledge into real communication practices. This study aims to analyze the implementation of an Arabic Language Program in improving students’ communicative competence at MIN Wonosobo. This research employed a qualitative approach with a case study design. Data were collected through in-depth interviews, observations, and document analysis involving 13 participants consisting of the head of the madrasah, curriculum coordinator, Arabic language teacher, program mentors, and students. The data were analyzed using thematic analysis. The findings revealed four main themes: Arabic as a madrasah identity, the transition from vocabulary mastery to communication practice, students’ emotional experiences in speaking Arabic, and challenges in developing a language environment. The study demonstrates that communicative competence is shaped through the interaction between school programs, pedagogical practices, and students’ social experiences. These findings contribute to the development of more contextual and communicative Arabic language programs in Islamic elementary education.

مهارت‌های ارتباطی زبان عربی به عنوان یکی از شایستگی‌های مهم برای دانش‌آموزان مدارس، نه تنها به عنوان یک توانایی علمی بلکه به عنوان ابزاری برای فهم دانش اسلامی و توسعه هویت فرهنگی اهمیت یافته است. با این حال، آموزش زبان عربی در سطح ابتدایی همچنان با چالش‌هایی در تبدیل دانش واژگان و دستور زبان به کاربرد واقعی در ارتباطات مواجه است. هدف این پژوهش، تحلیل اجرای برنامه زبان عربی در بهبود شایستگی ارتباطی دانش‌آموزان در MIN Wonosobo است. این پژوهش با رویکرد کیفی و با طرح مطالعه موردی انجام شده است. داده‌ها از طریق مصاحبه‌های عمیق، مشاهده و تحلیل اسناد با مشارکت ۱۳ نفر شامل رئیس مدرسه، هماهنگ‌کننده برنامه درسی، معلم زبان عربی، مربیان برنامه و دانش‌آموزان گردآوری شد. داده‌ها با استفاده از تحلیل تماتیک مورد بررسی قرار گرفت. یافته‌ها چهار مضمون اصلی را نشان داد: زبان عربی به عنوان هویت مدرسه، گذار از تسلط واژگانی به تمرین ارتباطی، تجارب هیجانی دانش‌آموزان در صحبت کردن به زبان عربی و چالش‌های توسعه محیط زبانی. این مطالعه نشان می‌دهد که شایستگی ارتباطی از طریق تعامل میان برنامه‌های مدرسه، شیوه‌های آموزشی و تجارب اجتماعی دانش‌آموزان شکل می‌گیرد. این یافته‌ها به توسعه برنامه‌های زبان عربی زمینه‌مندتر و ارتباطی‌تر در آموزش ابتدایی اسلامی کمک می‌کند.

This study analyzes the impact of implementing a deep learning-based flipped classroom model on Fiqh madrasah students' learning outcomes in madrasah examinations, focusing on developing contextual and meaningful learning. The study uses a quantitative approach with a quasi-experimental pretest-posttest control group design. The research subjects consisted of 70 students divided into a group using the deep learning-based flipped classroom model and a group receiving conventional instruction. Data were collected through learning outcome tests, observation, and documentation. Data analysis used descriptive statistics, the N-Gain test, and the independent-samples t-test, after confirming normality and homogeneity assumptions. The results indicate a significant difference in learning outcomes between the deep learning-based flipped classroom group and the conventional group, with a significance value of 0.031 (<0.05). The experimental group achieved a mean posttest score of 87.65 with an N-Gain of 0.64, whereas the conventional group obtained a mean of 82.67 with an N-Gain of 0.54. The study's implications suggest that the deep learning-based flipped classroom model serves as an alternative instructional strategy for Fiqh that can enhance student engagement, strengthen conceptual understanding, and support the implementation of innovative learning practices in madrasah.

این پژوهش تأثیر اجرای مدل کلاس معکوس مبتنی بر یادگیری عمیق را بر نتایج یادگیری دانش‌آموزان فقه در آزمون‌های مدرسه دینی، با تمرکز بر توسعه یادگیری زمینه‌ای و معنادار، مورد تحلیل قرار می‌دهد. این مطالعه با رویکرد کمی و با طرح شبه‌آزمایشی پیش‌آزمون-پس‌آزمون با گروه کنترل انجام شده است. جامعه پژوهش شامل ۷۰ دانش‌آموز بود که به دو گروه تقسیم شدند: یک گروه از مدل کلاس معکوس مبتنی بر یادگیری عمیق استفاده کردند و گروه دیگر آموزش متداول را دریافت نمودند. داده‌ها از طریق آزمون‌های نتایج یادگیری، مشاهده و مستندسازی گردآوری شد. تحلیل داده‌ها با استفاده از آمار توصیفی، آزمون N-Gain و آزمون t مستقل پس از تأیید فرض نرمال بودن و همگنی انجام گرفت. نتایج نشان داد که بین نتایج یادگیری گروه کلاس معکوس مبتنی بر یادگیری عمیق و گروه متداول تفاوت معناداری وجود دارد (مقدار معناداری ۰.۰۳۱ < ۰.۰۵). گروه آزمایشی میانگین نمره پس‌آزمون ۸۷.۶۵ با N-Gain برابر با ۰.۶۴ را کسب کرد، در حالی که گروه متداول میانگین ۸۲.۶۷ و N-Gain برابر با ۰.۵۴ را به دست آورد. دلالت‌های پژوهش حاکی از آن است که مدل کلاس معکوس مبتنی بر یادگیری عمیق می‌تواند به عنوان یک راهبرد آموزشی جایگزین برای درس فقه، موجب افزایش مشارکت دانش‌آموزان، تقویت درک مفهومی و حمایت از اجرای شیوه‌های نوآورانه یادگیری در مدرسه دینی شود.