eudaimonia

Background Rooted in positive psychology, human flourishing scholarship focuses on the presence of health and wellbeing beyond the absence of illness. Contemporary flourishing research has increasingly expanded its focus beyond individuals to larger systems, including families. Family flourishing is an emerging concept with limited clarity in its conceptualizations and measurements. This scoping review synthesized existing literature on the unit-level conceptualizations and operationalizations of family flourishing and wellbeing and examined the extent to which existing measures align with contemporary understandings of human flourishing. Methods Arksey and O'Malley's methodology and the PRISMA-ScR reporting guidelines were followed. Searches were conducted in PubMed, CINAHL, ERIC, PsycINFO, Social Work Abstracts, Academic Search Premier, and Web of Science. Eligible studies presented explicit unit-level conceptualizations or quantitative measures of family flourishing or wellbeing as a multidimensional construct. Only studies written in English and published since 2000 were included. Title and abstract screening, full-text screening, and data extraction were conducted by two independent researchers, while monitoring inter-coder reliability. Discrepancies were resolved through consensus in consultation with the PI. Data extraction utilized a standardized form for consistency, which was iteratively revised through discussion. Results The final sample included 13 studies, which represented diverse regions, including China, Japan, Taiwan, Malaysia, Thailand, Indonesia, New Zealand, the Philippines, and the United States. Studies were published between 2005 and 2025, with most studies published since 2020. Seven quantitative measures of family wellbeing were identified while no family flourishing measures were found. Conceptualizations represented diverse roots including Aristotelian eudaimonia, Indigenous cultural beliefs, and local spiritual teachings. While boundaries were often unclear, six broad categories of conceptualizations were identified, including relational/functional. eudaimonic/existential, hedonic/emotional, social/community, socioeconomic/environmental, and spiritual/religious domains. Relational/functional domains were most frequently covered while spiritual/religious domains were least frequently covered by existing measures. Most measures were developed more than a decade ago, and psychometric evidence beyond internal consistency was limited. Conclusion Family flourishing is an underdeveloped but promising area of scholarship. Further studies are needed to achieve greater conceptual clarity and to develop culturally responsive and psychometrically robust measures. Systematic review registration https://doi.org/10.17605/OSF.IO/E6WXM

Abstract We examine the age profile of subjective wellbeing and illbeing in the 22 countries appearing in the Global Flourishing Study (GFS) 2022–2024. We propose an alternative to the Flourishing Index at the heart of so much of the GFS literature which has better statistical properties. We call it the Revised Flourishing Index (RFI). The age profile of the original Flourishing Index and some of its sub-components are U-shaped in age. However, the RFI rises linearly in age. We also introduce a new Not Flourishing Index (NFI) capturing illbeing. The NFI and each of its four sub-components fall markedly with age. These results are broadly replicated among those surveyed via a computer-assisted web-based interview (CAWI), except in the case of the original Flourishing Index which, like the RFI, now rises in age. However, the RFI, NFI and the original Flourishing Index age profiles have the opposite signs to the CAWI profiles when conducted via computer-assisted telephone interviews (CATI). We argue these differences by survey mode arise due to social desirability bias and non-random selection into CATI. Analyses of the European Social Survey (ESS) 2023–2024 and the CAWI-based Global Minds (GM) surveys 2020–2026 for the subset of countries appearing in the GFS support these CAWI findings in the GFS, albeit with alternative metrics, providing some external validity for our GFS findings.

در این پژوهش، نمایه سنی بهزیستی و نابهنجاری ذهنی در ۲۲ کشور حاضر در مطالعه جهانی شکوفایی (GFS) ۲۰۲۲–۲۰۲۴ مورد بررسی قرار می‌گیرد. ما جایگزینی برای شاخص شکوفایی که در مرکز بسیاری از مطالعات GFS قرار دارد و ویژگی‌های آماری بهتری دارد، پیشنهاد می‌کنیم. این شاخص را شاخص بازنگری‌شده شکوفایی (RFI) می‌نامیم. نمایه سنی شاخص اصلی شکوفایی و برخی از زیرمؤلفه‌های آن به صورت U شکل است. با این حال، RFI به طور خطی با افزایش سن افزایش می‌یابد. همچنین شاخص جدیدی به نام شاخص عدم شکوفایی (NFI) معرفی می‌کنیم که نابهنجاری را اندازه‌گیری می‌کند. NFI و هر یک از چهار زیرمؤلفه آن با افزایش سن به طور قابل توجهی کاهش می‌یابند. این نتایج عمدتاً در میان افرادی که از طریق مصاحبه مبتنی بر وب با کمک رایانه (CAWI) مورد بررسی قرار گرفته‌اند، تکرار می‌شود، به جز در مورد شاخص اصلی شکوفایی که مانند RFI اکنون با افزایش سن افزایش می‌یابد. با این حال، نمایه‌های سنی RFI، NFI و شاخص اصلی شکوفایی، علائم مخالفی نسبت به نمایه‌های CAWI زمانی که از طریق مصاحبه تلفنی با کمک رایانه (CATI) انجام می‌شود، دارند. ما استدلال می‌کنیم که این تفاوت‌ها بر اساس شیوه گردآوری داده‌ها ناشی از سوگیری مطلوبیت اجتماعی و انتخاب غیرتصادفی در CATI است. تحلیل‌های پیمایش اجتماعی اروپا (ESS) ۲۰۲۳–۲۰۲۴ و پیمایش‌های مبتنی بر CAWI Global Minds (GM) ۲۰۲۰–۲۰۲۶ برای زیرمجموعه‌ای از کشورها که در GFS حضور دارند، این یافته‌های CAWI در GFS را تأیید می‌کند، هرچند با معیارهای جایگزین، که مقداری روایی بیرونی برای یافته‌های ما در GFS فراهم می‌کند.

From ancient times to the present, the concept of happiness has consistently occupied a significant place in philosophical discourse and religious doctrine. People have pursued a “good” and “happy” life and have thought about the reasons behind such a life. Although existing literature suggests that positive childhood experiences (PCEs) are positively linked to flourishing, the underlying psychological processes remain relatively unexplored. Therefore, this study aims to address this limitation by examining associational relations between PCEs and flourishing, including self-compassion and gratitude as potential associated variables, as well as their sequential association. The participant group consisted of 499 Turkish adults aged between 18 and 52 years ( M = 27.11, SD = 8.14), representing a broad range of adulthood stages. The results revealed that PCEs were positively related to self-compassion, gratitude, and flourishing. Similarly, self-compassion was positively linked with gratitude and flourishing, and gratitude was positively correlated with flourishing. It was also found that both self-compassion and gratitude indicated significant associative relations in the relationship between PCEs and flourishing. The results also indicated a smaller but significant sequential association involving self-compassion and gratitude. The present study contributes to the expanding literature by providing a more comprehensive understanding of the link between childhood experiences and adult psychological outcomes. It also highlights the significance of childhood experiences for practitioners and identifies critical psychological factors that may be important to foster to improve flourishing in adulthood.

از دوران باستان تا به امروز، مفهوم خوشبختی همواره جایگاه مهمی در گفتمان فلسفی و آموزه‌های دینی داشته است. انسان‌ها همواره در پی یک زندگی «خوب» و «شاد» بوده‌اند و درباره دلایل چنین زندگی‌ای اندیشیده‌اند. اگرچه پژوهش‌های موجود نشان می‌دهند که تجارب مثبت دوران کودکی (PCEs) با شکوفایی رابطه مثبت دارند، اما فرایندهای روان‌شناختی زیربنایی آن نسبتاً کمتر مورد بررسی قرار گرفته‌اند. بنابراین، این مطالعه با هدف رفع این محدودیت، به بررسی روابط همبستگی بین تجارب مثبت دوران کودکی و شکوفایی، با در نظر گرفتن شفقت به خود و قدردانی به عنوان متغیرهای مرتبط بالقوه و همچنین ارتباطات متوالی آن‌ها می‌پردازد. گروه شرکت‌کنندگان شامل ۴۹۹ بزرگسال ترک در بازه سنی ۱۸ تا ۵۲ سال (میانگین = ۲۷٫۱۱، انحراف معیار = ۸٫۱۴) بود که طیف وسیعی از مراحل بزرگسالی را نمایندگی می‌کردند. نتایج نشان داد که تجارب مثبت دوران کودکی با شفقت به خود، قدردانی و شکوفایی رابطه مثبت دارد. به همین ترتیب، شفقت به خود نیز با قدردانی و شکوفایی رابطه مثبت داشت و قدردانی نیز با شکوفایی همبستگی مثبت نشان داد. همچنین مشخص شد که هم شفقت به خود و هم قدردانی، روابط همبستگی معناداری را در رابطه بین تجارب مثبت دوران کودکی و شکوفایی نشان می‌دهند. نتایج همچنین حاکی از وجود یک ارتباط متوالی کوچک‌تر اما معنادار شامل شفقت به خود و قدردانی بود. مطالعه حاضر با ارائه درک جامع‌تر از پیوند بین تجارب دوران کودکی و پیامدهای روان‌شناختی بزرگسالی، به ادبیات رو به گسترش این حوزه کمک می‌کند. همچنین اهمیت تجارب دوران کودکی را برای متخصصان برجسته می‌سازد و عوامل روان‌شناختی مهمی را که ممکن است برای ارتقای شکوفایی در بزرگسالی ضروری باشند، شناسایی می‌کند.