time paradoxes

Time poverty plagues schools worldwide. Current research has focussed on the quantitative analysis of accumulated tasks and duties that serve as the symptoms of a phenomenon known as time poverty. Every school is home to a similar yet unique set of complex, hidden temporal patterns created by different and often conflicting social calendars that combine to influence the rhythm of school life for teachers and students alike. The need for these social calendars to structure school time-and-place arrangements inevitably leads to the formation of the temporal paradox of schools: that to function effectively, time must be fixed; yet to succeed, time needs to be fluid. Rhythm analysis and a taxonomy for understanding the subjective experience of time provide novel lenses through which to reconceive time poverty in schools not solely as a quantitative problem, but instead as contextually specific temporal arrythmia. Activity theory provides an analytical framework to be paired with a new taxonomy of temporal experience to create a novel analytical tool to reframe time poverty in the context of teacher workload and develop a temporal empathy for the purposes of meaningful – school-based – intervention.

فقر زمانی مدارس سراسر جهان را درگیر کرده است. پژوهش‌های کنونی عمدتاً بر تحلیل کمی وظایف و مسئولیت‌های انباشته‌شده تمرکز داشته‌اند که به‌عنوان نشانه‌های پدیده‌ای به نام فقر زمانی شناخته می‌شوند. هر مدرسه میزبان مجموعه‌ای مشابه اما منحصربه‌فرد از الگوهای زمانی پیچیده و پنهان است که توسط تقویم‌های اجتماعی مختلف و اغلب متعارض ایجاد می‌شوند و با هم ریتم زندگی مدرسه‌ای معلمان و دانش‌آموزان را تحت تأثیر قرار می‌دهند. نیاز به این تقویم‌های اجتماعی برای ساختاربندی زمان و مکان مدرسه، به‌طور اجتناب‌ناپذیری به شکل‌گیری پارادوکس زمانی مدارس منجر می‌شود: برای عملکرد مؤثر، زمان باید ثابت باشد؛ اما برای موفقیت، زمان باید سیال باشد. تحلیل ریتم و یک طبقه‌بندی برای فهم تجربه‌ی ذهنی زمان، دیدگاه‌های نوینی فراهم می‌کنند تا فقر زمانی در مدارس نه صرفاً به‌عنوان یک مسئله‌ی کمی، بلکه به‌عنوان آریتمی زمانی خاص بافت بازاندیشی شود. نظریه فعالیت چارچوب تحلیلی‌ای فراهم می‌کند که می‌توان آن را با طبقه‌بندی جدید تجربه زمانی ترکیب کرد تا ابزار تحلیلی نوینی برای بازتعریف فقر زمانی در زمینه‌ی بارکاری معلمان و توسعه‌ی همدلی زمانی به‌منظور مداخلات معنادار مبتنی بر مدرسه ایجاد شود.