Early childhood education is a crucial stage in preparing children to face further levels of schooling. One important aspect to be developed is naturalistic intelligence, which refers to the ability to recognize, differentiate, and appreciate the natural environment. This study aims to explore how teachers can enhance the naturalistic intelligence of children aged 5–6 years at Al Falah Islamic Kindergarten, Limbur Tembesi, Bathin VIII District, Sarolangun Regency through the use of natural materials. Employing a qualitative case study approach, data were collected through observation, interviews, and documentation. The findings reveal that teachers play a central role in designing lesson plans semester programs, weekly lesson plans, and daily lesson plans that incorporate natural materials as learning media. Teachers also prepare items such as seeds, soil, stones, and vegetables, while instilling habits of caring for plants and maintaining cleanliness in the school environment. In conclusion, the structured and consistent use of natural materials fosters children’s naturalistic intelligence and nurtures environmental awareness from an early age.
This study aims to analyze the model of ecotheological value internalization through bil-hal da’wah in school co-curricular programs at SD Al-Ishlah Tulungagung. The research employed a qualitative approach with a field research design to examine how ecotheological values are introduced, practiced, and integrated into students’ daily habits. Data were collected through observation, interviews, and documentation focusing on the implementation of the Urban Farming program. The findings reveal that ecotheological values are internalized through practical environmental activities, including plant cultivation, environmental care habits, and religious reflections connecting environmental preservation with human responsibility as Khalifah fil Ardh. These activities provide opportunities for students to relate religious values to concrete actions in caring for their surroundings. The internalization model consists of four interconnected components: value transformation, value transaction, value transinternalization, and ecological-spiritual habituation. Its implementation positively contributes to students’ environmental awareness, responsibility, patience, compassion, and spiritual consciousness. This study concludes that bil-hal da’wah through environmental co-curricular activities effectively promotes ecotheological education and character development by integrating practical environmental engagement with religious understanding among elementary school students.
Vocational education has a strategic role in preparing competent graduates according to the needs of the world of work. As the green economy develops and the Society 5.0 era, graduates are not only required to have technical competencies, but also green skills as a provision to face the transformation of the world of work. Green skills are one of the 21st century skills needed to adjust products, services, and processes to be environmentally friendly. There is a need for an improvement in education and a change in mindset or a more advanced mindset in terms of environmental awareness. Teaching modules play an important role in learning independence, the latest in this research is in modules that are environmentally oriented explicitly in non-science materials. These findings indicate that the application of e-modules in other fields such as learning in office management is still relatively limited, so it is a research opportunity that needs to be developed. This research uses a Research and Development (R&D) approach to produce environmentally friendly e-modules in correspondence materials. Product development follows the ADDIE (Analyze, Design, Development, Implementation, Evaluation) model. The product trial uses a quasi-experimental design with a nonequivalent control group design, which involves an experimental group and a control group that are given a pretest and posttest, respectively. The results of the study show that the feasibility level based on material experts is 85% and media experts 93% with an overall average in the category of suitable for use. The response from students obtained an average percentage of 87% with the category of very good. It can be concluded that the environmentally friendly e-module in the correspondence material was declared effective in improving green skills at SMKN 1 Wonomerto. ABSTRAK Pendidikan vokasi memiliki peran strategis dalam menyiapkan lulusan yang kompeten sesuai kebutuhan dunia kerja. Seiring berkembangnya green economy dan era Society 5.0, lulusan tidak hanya dituntut memiliki kompetensi teknis, tetapi juga green skills sebagai bekal menghadapi transformasi dunia kerja. Green skills merupakan salah satu keterampilan abad ke 21 yang dibutuhkan untuk menyesuaikan produk, layanan, dan proses agar ramah lingkungan. Diperlukan adanya peningkatan pendidikan dan perubahan mindset atau pola pikir yang lebih maju dalam hal kesadaran akan lingkungan. Modul ajar berperan penting dalam kemandirian belajar, Temuan ini mengindikasikan bahwa penerapan e-modul pada bidang lain seperti pembelajaran di manajemen perkantoran masih relatif terbatas sehingga menjadi peluang penelitian yang perlu dikembangkan. Penelitian ini menggunakan pendekatan Research and Development (R&D) untuk menghasilkan e-modul berwawasan lingkungan pada materi korespondensi. Pengembangan produk mengikuti model ADDIE (Analyze, Design, Development, Implementation, Evaluation). Uji coba produk menggunakan quasi-experimental design dengan bentuk nonequivalent control group design, yang melibatkan kelompok eksperimen dan kelompok kontrol yang masing-masing diberi pretest dan posttest. Hasil penelitian menunjukkan bahwa tingkat kelayakan berdasarkan ahli materi 85% dan ahli media 93% dengan rata-rata keseluruhan berada dikategori layak digunakan. Respons dari peserta didik memperoleh rata-rata presentase 87% dengan kategori sangat baik. Produk yang dihasilkan tidak sekadar menyisipkan wacana lingkungan sebagai pelengkap, melainkan mengubah kebiasaan korespondensi berbasis kertas menjadi serba digital melalui email. Peningkatan green skills dapat disimpulkan bahwa e-modul berwawasan lingkungan pada materi korespondensi dinyatakan efektif digunakan dalam meningkatkan green skills di SMKN 1 Wonomerto.
Nature exploration fosters children’s cognitive development and environmental awareness; however, kindergarten curricula are often constrained by limited resources and repetitive interaction, leaving children’s observations only weakly integrated into structured understanding and expression. We present Botune, an AI-supported creative-expression tool for kindergarten planting activities that integrates plant observation, drawing, spoken narration, and animation-based sharing. We conducted an exploratory, fixed-order within-participant study in kindergarten planting classes with 27 children and three educators; 24 complete cases were analysed after excluding data from three children who did not complete the drawing task. The traditional activity preceded the Botune-supported activity by seven days. The proportion of activity time spent observing and teacher-rated involvement scores during sharing were higher in the later session. The later narrations contained significantly more actions and character interactions; character counts were descriptively higher but did not remain statistically significant after Holm correction, and state- or emotion-related expressions did not differ significantly. These semantic counts index narrative elaboration rather than overall narrative quality or general narrative ability. These differences cannot be attributed to Botune alone. Scientific knowledge and conceptual understanding were not directly assessed by these measures. The study offers exploratory observations and design considerations for AI-supported narrative expression in kindergarten nature learning.
کاوش در طبیعت به رشد شناختی و آگاهی زیستمحیطی کودکان کمک میکند؛ با این حال، برنامههای درسی مهدکودکها اغلب به دلیل منابع محدود و تعاملات تکراری، با محدودیت مواجهاند و مشاهدات کودکان بهطور ضعیفی درک و بیان ساختاریافته را شکل میدهد. در این پژوهش، Botune، یک ابزار خلاقیتمحور مبتنی بر هوش مصنوعی برای فعالیتهای کاشت در مهدکودک معرفی میشود که مشاهدهی گیاه، نقاشی، روایت شفاهی و بهاشتراکگذاری مبتنی بر پویانمایی را یکپارچه میکند. یک مطالعهی اکتشافی با طرح درونگروهی با ترتیب ثابت در کلاسهای کاشت مهدکودک با حضور ۲۷ کودک و سه مربی انجام شد؛ پس از حذف دادههای سه کودک که وظیفهی نقاشی را کامل نکردند، ۲۴ مورد کامل مورد تحلیل قرار گرفت. فعالیت سنتی هفت روز پیش از فعالیت پشتیبانیشده با Botune انجام شد. نسبت زمان صرفشده برای مشاهده و امتیازهای مشارکت از دید مربی در زمان بهاشتراکگذاری در جلسهی دوم بالاتر بود. روایتهای جلسهی دوم بهطور معناداری شامل کنشها و تعاملات شخصیتی بیشتری بودند؛ شمار شخصیتها بهصورت توصیفی بالاتر بود اما پس از اصلاح Holm از لحاظ آماری معنادار باقی نماند و بیانهای مرتبط با وضعیت یا هیجان تفاوت معناداری نداشتند. این شمارشهای معنایی شاخص بسط روایت هستند و نه کیفیت کلی روایت یا توانایی عمومی روایتگری. این تفاوتها را نمیتوان صرفاً به Botune نسبت داد. دانش علمی و درک مفهومی بهطور مستقیم با این سنجهها ارزیابی نشد. این مطالعه مشاهدات اکتشافی و ملاحظات طراحی برای بیان روایی پشتیبانیشده با هوش مصنوعی در یادگیری طبیعت در مهدکودک ارائه میدهد.
Plant awareness is an essential component of biology and sustainability education, yet it remains relatively underdeveloped because plants are often overlooked in both formal learning contexts and everyday life. This study aimed to examine the relationships among science literacy, digital literacy, self-regulated learning, and plant awareness among 513 active biology students from higher education institutions in Eastern Indonesia. A quantitative cross-sectional survey design was employed. Data were collected through an online questionnaire administered via Google Forms and distributed through WhatsApp, and were analyzed using Partial Least Squares Structural Equation Modeling. The findings showed that science literacy and digital literacy were positively associated with self-regulated learning and plant awareness. Self-regulated learning was also positively associated with plant awareness and served as a partial mediator in the relationships between both forms of literacy and plant awareness. The mediation model provided a stronger conceptual explanation of how literacy resources are translated into plant awareness, although the direct-effects model showed slightly better predictive accuracy. These findings imply that efforts to strengthen plant awareness should not rely only on biology content delivery, but should also integrate science literacy, digital literacy, and self-regulated learning into contextual learning activities, campus-based plant conservation programs, and higher education policies that support digital, reflective, and sustainability-oriented biology learning.
آگاهی گیاهی یکی از اجزای اساسی آموزش زیستشناسی و پایداری است، اما به دلیل نادیده گرفتهشدن گیاهان در زمینههای یادگیری رسمی و زندگی روزمره، نسبتاً کمتر توسعه یافته است. این مطالعه با هدف بررسی روابط میان سواد علمی، سواد دیجیتال، یادگیری خودتنظیمی و آگاهی گیاهی در میان ۵۱۳ دانشجوی فعال زیستشناسی از مؤسسات آموزش عالی در شرق اندونزی انجام شد. طرح پژوهش کمی مقطعی مورد استفاده قرار گرفت. دادهها از طریق پرسشنامه آنلاین که با استفاده از Google Forms تهیه و از طریق WhatsApp توزیع شد، گردآوری و با استفاده از مدلیابی معادلات ساختاری حداقل مربعات جزئی تحلیل گردید. یافتهها نشان داد که سواد علمی و سواد دیجیتال با یادگیری خودتنظیمی و آگاهی گیاهی ارتباط مثبت دارند. یادگیری خودتنظیمی نیز با آگاهی گیاهی ارتباط مثبت داشته و به عنوان یک میانجی جزئی در روابط میان هر دو نوع سواد و آگاهی گیاهی عمل میکند. مدل میانجیگری توضیح مفهومی قویتری از نحوه تبدیل منابع سواد به آگاهی گیاهی ارائه داد، اگرچه مدل اثرات مستقیم دقت پیشبینی کمی بهتری نشان داد. این یافتهها نشان میدهد که تلاشها برای تقویت آگاهی گیاهی نباید صرفاً به ارائه محتوای زیستشناسی محدود شود، بلکه باید سواد علمی، سواد دیجیتال و یادگیری خودتنظیمی را در فعالیتهای یادگیری زمینهمحور، برنامههای حفاظت از گیاهان مبتنی بر دانشگاه و سیاستهای آموزش عالی که از یادگیری زیستشناسی دیجیتال، تأملی و مبتنی بر پایداری حمایت میکنند، ادغام نماید.
Exploration and reflection on problem-based learning building critical thinking. Implementation constrains problem-based learning in elementary schools, students' ability to understand problems is crucial. Media are needed to stimulate the ability to analyze real-world problems, express logical opinions, and implement solutions as critical thinking skills that foster an attitude of environmental concern. The purpose of this study was to analyze the influence of the use of storybooks and wordwall deep problem-based learning on critical thinking skills and environmental awareness simultaneously. The study used quantitative methods, with a quasi-experimental design. Partial Eta Squared 0.556, significance value (p = 0.000 < 0.05), proves that the use of storybooks and wordwall deep problem-based learning have a strong influence on critical thinking skills and environmental awareness simultaneously. There is a difference in partial influence between the two dependent variables based on the value in the tests of between-subjects’ effects, the use of storybooks and wordwalls contributed 49.8% to critical thinking skills, while the contribution to environmental awareness was 30.1%. Therefore, the critical thinking variable was the variable most affected using storybooks and wordwall in the problem-based learning compared to environmental concern attitude variables.
کاوش و تأمل در یادگیری مبتنی بر مسئله به منظور تقویت تفکر انتقادی صورت گرفته است. اجرای یادگیری مبتنی بر مسئله در مدارس ابتدایی با محدودیتهایی مواجه است و توانایی دانشآموزان در درک مسائل بسیار حیاتی است. به کارگیری رسانههایی برای تحریک توانایی تحلیل مسائل واقعی، بیان نظرات منطقی و اجرای راهحلها به عنوان مهارتهای تفکر انتقادی که منجر به تقویت نگرش مسئولیتپذیری زیستمحیطی میشود، ضروری است. هدف این پژوهش، تحلیل تأثیر استفاده از کتابهای داستانی و دیوارکلمات در یادگیری مبتنی بر مسئله عمیق بر مهارتهای تفکر انتقادی و آگاهی زیستمحیطی به طور همزمان بود. این پژوهش با روش کمی و طرح شبهآزمایشی انجام شد. مقدار Partial Eta Squared برابر با 0.556 و مقدار معناداری (p = 0.000 < 0.05) نشان میدهد که استفاده از کتابهای داستانی و دیوارکلمات در یادگیری مبتنی بر مسئله تأثیر قوی و معناداری بر مهارتهای تفکر انتقادی و آگاهی زیستمحیطی به طور همزمان دارد. بر اساس نتایج آزمون اثرات بین آزمودنیها، بین دو متغیر وابسته تفاوت تأثیر جزئی وجود دارد؛ به طوری که استفاده از کتابهای داستانی و دیوارکلمات 49.8٪ به مهارتهای تفکر انتقادی و 30.1٪ به آگاهی زیستمحیطی کمک کرده است. بنابراین، متغیر تفکر انتقادی بیشترین تأثیر را از استفاده از کتابهای داستانی و دیوارکلمات در یادگیری مبتنی بر مسئله نسبت به متغیر نگرش مسئولیتپذیری زیستمحیطی داشته است.
In the increasingly advanced digital era, the problem of low reading and writing skills of Arabic-Hijaiyah scripts among some students of Madrasah Ibtidaiyah and the less than optimal use of technology in religious learning is still encountered today. The learning process is still dominated by conventional methods, causing students to easily feel bored and less motivated in learning. In addition, learning approaches that integrate Islamic values and environmental awareness have not been widely implemented in madrasah environments. This Community Service Program aims to improve students' reading and writing skills of Arabic-Hijaiyah scripts through digital-ecotheological-based mentoring. The implementation method is carried out through several stages, namely observing partner needs, preparing digital learning media, implementing mentoring, and evaluating activities. The learning media used are interactive videos, educational games, reading and writing exercises of Hijaiyah scripts, and the delivery of ecotheological values linked to Islamic teachings and environmental awareness. The implementation of the activity involved the Community Service team, teachers, and students of Madrasah Ibtidaiyah as the main partners. The results of the activity showed an increase in students' abilities to recognize, read, and write Arabic-Hijaiyah scripts better. Students also demonstrated greater enthusiasm and motivation to learn during the mentoring process. Furthermore, teachers gained more innovative and interactive alternative learning media for use in teaching and learning activities. Thus, the digital-ecotheological Arabic-Hijaiyah literacy mentoring program can be an effective, engaging, and relevant learning solution to technological developments and the needs of Islamic education in Islamic elementary schools.
در عصر دیجیتال که بهطور فزایندهای پیشرفته است، همچنان مسئله پایین بودن مهارتهای خواندن و نوشتن خط عربی-حجاییه در میان برخی دانشآموزان مدارس ابتدایی اسلامی و استفاده کمتر از حد مطلوب فناوری در آموزش دینی مشاهده میشود. فرایند یادگیری همچنان تحت سلطه روشهای سنتی است که باعث میشود دانشآموزان بهراحتی احساس خستگی و کاهش انگیزه در یادگیری کنند. علاوه بر این، رویکردهای آموزشی که ارزشهای اسلامی و آگاهی زیستمحیطی را ادغام میکنند، هنوز بهطور گستردهای در محیط مدارس اسلامی اجرا نشدهاند. هدف این برنامه خدمترسانی به جامعه، ارتقای مهارتهای خواندن و نوشتن خط عربی-حجاییه دانشآموزان از طریق همراهی مبتنی بر رویکرد دیجیتال-اکوتئولوژیک است. روش اجرای برنامه از طریق چندین مرحله انجام میشود، از جمله مشاهده نیازهای شرکای آموزشی، تهیه رسانههای یادگیری دیجیتال، اجرای همراهی و ارزیابی فعالیتها. رسانههای یادگیری مورد استفاده شامل ویدئوهای تعاملی، بازیهای آموزشی، تمرینهای خواندن و نوشتن خط حجاییه و انتقال ارزشهای اکوتئولوژیک مرتبط با آموزههای اسلامی و آگاهی زیستمحیطی است. اجرای این فعالیت با مشارکت تیم خدمترسانی به جامعه، معلمان و دانشآموزان مدارس ابتدایی اسلامی بهعنوان شرکای اصلی صورت گرفت. نتایج فعالیت نشان داد که توانایی دانشآموزان در شناسایی، خواندن و نوشتن خط عربی-حجاییه بهبود یافته است. همچنین دانشآموزان شور و انگیزه بیشتری برای یادگیری در طول فرایند همراهی از خود نشان دادند. افزون بر این، معلمان به رسانههای یادگیری جایگزین نوآورانه و تعاملی بیشتری برای استفاده در فعالیتهای آموزشی دست یافتند. بنابراین، برنامه همراهی سوادآموزی عربی-حجاییه مبتنی بر رویکرد دیجیتال-اکوتئولوژیک میتواند راهحلی مؤثر، جذاب و مرتبط با تحولات فناوری و نیازهای آموزش اسلامی در مدارس ابتدایی اسلامی باشد.
The rapid development of digital technology has influenced students' social interaction patterns, leading to a decline in social awareness and an increase in individualistic attitudes. This condition encourages schools to implement school culture habituation as a strategy for strengthening character education. This study aims to analyze the implementation of the Sebumi Program and its role in fostering students' social care character at SMP Negeri 19 Malang. A qualitative descriptive approach was employed. Data were collected through observations, interviews, and documentation, and analyzed using the interactive model of Miles, Huberman, and Saldaña. Data credibility was ensured through source and technique triangulation. The findings reveal that the Sebumi Program is implemented regularly through Edufun and Gelar Karya activities as part of the school's culture. The program contributes to improving students' social care character, as reflected in their empathy, cooperation, responsibility, environmental awareness, and participation in social activities. These findings indicate that consistent school culture habituation effectively strengthens students' social care character.
توسعه سریع فناوری دیجیتال بر الگوهای تعامل اجتماعی دانشآموزان تأثیر گذاشته و منجر به کاهش آگاهی اجتماعی و افزایش نگرشهای فردگرایانه شدهاست. این وضعیت مدارس را بر آن داشته تا عادتدهی به فرهنگ مدرسه را بهعنوان راهبردی برای تقویت آموزش منش به کار گیرند. هدف این پژوهش، تحلیل اجرای برنامه Sebumi و نقش آن در پرورش منش مراقبت اجتماعی دانشآموزان در مدرسه متوسطه دولتی شماره ۱۹ مالانگ است. این مطالعه با رویکرد توصیفی-کیفی انجام شدهاست. دادهها از طریق مشاهده، مصاحبه و اسناد جمعآوری و با استفاده از مدل تعاملی Miles، Huberman و Saldaña تحلیل شدند. اعتبار دادهها از طریق مثلثسازی منبع و روش تضمین گردید. یافتهها نشان میدهند که برنامه Sebumi بهطور منظم از طریق فعالیتهای Edufun و Gelar Karya بهعنوان بخشی از فرهنگ مدرسه اجرا میشود. این برنامه به بهبود منش مراقبت اجتماعی دانشآموزان کمک میکند که در همدلی، همکاری، مسئولیتپذیری، آگاهی زیستمحیطی و مشارکت در فعالیتهای اجتماعی آنان منعکس شدهاست. این یافتهها نشان میدهد که عادتدهی مستمر به فرهنگ مدرسه بهطور مؤثری منش مراقبت اجتماعی دانشآموزان را تقویت میکند.
Abstract This study examines how students in a faculty of architecture develop environmental awareness through sustained engagement with the multi-layered historic and ecological setting of a place. It explores how the city’s complex historical fabric functions as an active pedagogical agent, moving beyond abstract instruction towards a transformative relationship between the student and the environment. Learning is examined as an ontological bond in which the physical, social and cultural contexts of the site actively shape architectural perception and environmental awareness. Drawing on students’ reflections, the study investigates how direct engagement with a real-world setting supports the development of socio-ecological consciousness within the framework of place-based pedagogy. Data were collected through reflective interviews with graduates of Istanbul Technical University who voluntarily participated in design studies in Mardin. Both qualitative and quantitative data were obtained and analysed. The findings suggest that future pedagogical models could benefit from more sustained site-specific engagement, enabling the environment to function as a central catalyst in architectural learning processes.
این مطالعه بررسی میکند که چگونه دانشجویان دانشکده معماری از طریق مشارکت مستمر با بستر تاریخی و اکولوژیکی چندلایه یک مکان، به آگاهی محیطی دست مییابند. این پژوهش به این موضوع میپردازد که چگونه بافت تاریخی پیچیده شهر به عنوان یک عامل پداگوژیک فعال عمل میکند و فراتر از آموزش انتزاعی، به سوی رابطهای تحولآفرین میان دانشجو و محیط حرکت میکند. یادگیری به عنوان پیوندی هستیشناختی مورد بررسی قرار میگیرد که در آن زمینههای فیزیکی، اجتماعی و فرهنگی مکان به طور فعال ادراک معماری و آگاهی محیطی را شکل میدهند. با بهرهگیری از تأملات دانشجویان، این مطالعه بررسی میکند که چگونه مشارکت مستقیم با یک بستر واقعی به توسعه آگاهی اجتماعی-اکولوژیکی در چارچوب پداگوژی مبتنی بر مکان کمک میکند. دادهها از طریق مصاحبههای تأملی با فارغالتحصیلان دانشگاه فنی استانبول که به طور داوطلبانه در مطالعات طراحی در ماردین شرکت کردهاند، جمعآوری شده است. دادههای کیفی و کمی هر دو گردآوری و تحلیل شدهاند. یافتهها نشان میدهد که مدلهای پداگوژیک آینده میتوانند از مشارکت مستمرتر و مبتنی بر مکان بهرهمند شوند و به محیط اجازه دهند به عنوان یک عامل محرک مرکزی در فرآیندهای یادگیری معماری عمل کند.
