چکیده
Introduction The capacity for cumulative culture depends on the interplay between social learning and innovation, yet the social-ecological factors that shape individual variation in these processes remain poorly understood. Children’s position within peer networks has been theorised to influence learning strategies by shaping exposure to social models and normative conformity pressures, but this prediction remains untested in experimental contexts. Methods We tested whether children’s sociometric position predicted social learning and innovation across three complementary experimental tasks. 256 children aged 7–11 completed sociometric friendship nominations within their school classrooms and three tasks: the Multi-Method Box, a puzzlebox measuring learning strategy choice and innovation-by-modification; a tool innovation task, the hook task; and the Alternate Uses divergent thinking task. We derived three peer-nomination indices — out-degree, reciprocated friendships, and in-degree — and tested their associations with task performance using multilevel models controlling for age and classroom clustering. Results Across all tasks and outcome measures, none of the sociometric indices predicted children’s learning strategy choice, imitation fidelity, innovation-by-modification, tool innovation success, solution method, or divergent thinking performance. In contrast, age consistently predicted innovation-related outcomes: older children produced more reward-exit and tool-entrance innovations on the Multi-Method Box, were more likely to solve the hook task and to use a hook rather than a dragging strategy, and generated more divergent thinking responses. These age effects replicated well-established developmental findings and held independently of children’s network position. Discussion These findings suggest that individual-level dispositions and developmental cognitive gains may carry greater explanatory weight than relational embeddedness for micro-level learning decisions in middle childhood. Network structure may regulate the flow of cultural information across populations without determining the immediate learning strategy choices of individual children in individually administered experimental contexts.
مقدمه: ظرفیت فرهنگ تجمعی به تعامل بین یادگیری اجتماعی و نوآوری وابسته است، اما عوامل اجتماعی-بومشناختی که تغییرپذیری فردی در این فرایندها را شکل میدهند، همچنان بهخوبی درک نشدهاند. فرض شده است که موقعیت کودکان در شبکههای همسالان میتواند راهبردهای یادگیری را از طریق شکلدهی به میزان مواجهه با الگوهای اجتماعی و فشارهای همنوایی هنجاری تحت تأثیر قرار دهد، اما این پیشبینی در زمینههای آزمایشی مورد آزمون قرار نگرفته است. روشها: ما بررسی کردیم که آیا موقعیت سوسیومتریک کودکان میتواند یادگیری اجتماعی و نوآوری را در سه تکلیف آزمایشی مکمل پیشبینی کند یا خیر. ۲۵۶ کودک ۷ تا ۱۱ ساله در کلاسهای درس خود نامگذاری دوستی سوسیومتریک را تکمیل کردند و سه تکلیف را انجام دادند: جعبه چندروشی (Multi-Method Box)، یک جعبه معما برای سنجش انتخاب راهبرد یادگیری و نوآوری از طریق اصلاح؛ تکلیف نوآوری ابزاری (hook task)؛ و تکلیف تفکر واگرا (Alternate Uses). سه شاخص نامگذاری همسالان — درجه خروجی (out-degree)، دوستیهای متقابل و درجه ورودی (in-degree) — استخراج شد و ارتباط آنها با عملکرد در تکالیف با استفاده از مدلهای چندسطحی و کنترل سن و خوشهبندی کلاسی آزمون شد. نتایج: در تمام تکالیف و شاخصهای پیامدی، هیچیک از شاخصهای سوسیومتریک انتخاب راهبرد یادگیری، دقت تقلید، نوآوری از طریق اصلاح، موفقیت در نوآوری ابزاری، روش حل مسئله یا عملکرد تفکر واگرا را در کودکان پیشبینی نکرد. در مقابل، سن به طور مداوم پیامدهای مرتبط با نوآوری را پیشبینی کرد: کودکان بزرگتر نوآوریهای بیشتری در خروج پاداش و ورود ابزار در جعبه چندروشی داشتند، احتمال بیشتری داشت که تکلیف قلاب را حل کنند و از راهبرد قلاب به جای کشیدن استفاده نمایند و پاسخهای تفکر واگرای بیشتری تولید کردند. این اثرات سنی یافتههای رشدشناختی شناختهشده را تکرار کرد و مستقل از موقعیت شبکهای کودکان باقی ماند. بحث: این یافتهها نشان میدهد که ویژگیهای فردی و دستاوردهای شناختی رشدی ممکن است نسبت به جایگاه رابطهای، وزن تبیینی بیشتری برای تصمیمات یادگیری در سطح خرد در دوره میانه کودکی داشته باشند. ساختار شبکه ممکن است جریان اطلاعات فرهنگی را در جمعیتها تنظیم کند، بدون آنکه انتخابهای فوری راهبرد یادگیری کودکان را در زمینههای آزمایشی فردی تعیین کند.
