Recent advances in artificial intelligence (AI) call for a renewed examination of the ontological meaning of the human being and the nature of psychoanalytic treatment.AI-based mental health interventions show potential for improving the accessibility and efficiency of care; however, current AI systems generate verbal responses on the basis of statistical patterns, and it remains difficult to regard them as capable of performing, in the same manner as human therapists, the embodied emotional experience and relational internal transformation that psychoanalytic treatment entails.This paper conceptualizes the persistent delegation of psychological functions to external systems as the "outsourced ego" and examines the possibility that this phenomenon may, over time, lead to a weakening of ego functions and a delay in the formation of subjectivity.It also discusses the structural problems of AI-based treatment, including the lack of explainability, the reinforcement of self-deceptive narratives through hallucination, and the absence of ethical responsibility.In addition, this paper considers the difficulty of implementing, in an AI-mediated environment, core mechanisms of psychoanalytic interaction such as containment, transference and countertransference, and the analytic third.In response, it proposes four practical virtues for preserving humanity in the age of AI: reflexivity, negative capability, relational courage, and responsible subjectivity.In conclusion, the development of AI technology should not remain confined to the question of whether human therapists can be replaced; rather, it should serve as an opportunity to reflect more clearly on the distinctiveness of human existence, which lies in the capacity to endure imperfection and live with others.
Introduction. This is a qualitative study of the reading habits and experiences of readers of audiobooks and physical fiction books, with a focus on their emotional reactions to the reading process and the format of reading. Method. Qualitative interviews were carried on for Finnish participants (N=6) and transcribed. Analysis. The analysis was interpretative phenomenological analysis, which focuses on the personal interpretations of the participants’ reading experiences. The transcribed interviews were analysed in multiple rounds and the process of coding was used to map out themes. Results. The results suggest that both formats of reading create strong affective and emotional connections in the readers, but in various and often polarizing and dichotomic ways. Feeling of being limited by the format and having control over the environment were two major themes regarding the reading and listening experience. Conclusion. All participants formed strong emotional connections with the medium and felt that the one that they did not prefer had negative connotations and limitations to the reading experience, whereas their preferred medium enhanced their experience and liberated them from the limitations of the not preferred medium.
مقدمه: این پژوهش کیفی به بررسی عادات مطالعه و تجارب خوانندگان کتاب‌های صوتی و کتاب‌های داستانی چاپی می‌پردازد و تمرکز آن بر واکنش‌های هیجانی افراد نسبت به فرایند مطالعه و قالب مطالعه است. روش: مصاحبه‌های کیفی با شرکت‌کنندگان فنلاندی (N=6) انجام و پیاده‌سازی شد. تحلیل: تحلیل به روش تحلیل پدیدارشناختی تفسیری صورت گرفت که بر تفسیرهای شخصی شرکت‌کنندگان از تجارب مطالعه‌شان تمرکز دارد. مصاحبه‌های پیاده‌سازی‌شده در چندین مرحله تحلیل و فرایند کدگذاری برای استخراج مضامین به‌کار گرفته شد. یافته‌ها: نتایج نشان می‌دهد که هر دو قالب مطالعه، پیوندهای عاطفی و هیجانی قوی در خوانندگان ایجاد می‌کنند، اما این پیوندها به شیوه‌های مختلف و اغلب متضاد و دوگانه رخ می‌دهد. احساس محدود شدن توسط قالب و داشتن کنترل بر محیط، دو مضمون اصلی در ارتباط با تجربه مطالعه و شنیدن بودند. نتیجه‌گیری: همه شرکت‌کنندگان پیوندهای هیجانی قوی با رسانه مورد استفاده خود برقرار کردند و احساس کردند قالبی که ترجیح نمی‌دهند، دارای دلالت‌ها و محدودیت‌های منفی برای تجربه مطالعه است، در حالی که رسانه ترجیحی آن‌ها تجربه‌شان را ارتقا داده و آن‌ها را از محدودیت‌های قالب غیرترجیحی رها می‌کند.
This study investigates children’s understandings of smartphones and their usage configurations in the context of emerging global policies aimed at regulating young people’s smartphone use. Drawing on China’s early implementation of similar regulatory initiatives, we conducted in-depth interviews with children to explore how they conceptualize smartphones in their everyday lives. Coding analysis reveals that children possess differentiated concepts of smartphones. These include “everyday concepts” derived from children’s lived experiences and what this study analytically terms “scientific concepts,” referring to more structured, school-mediated, or institutionally transmitted discourses about smartphone structures, mechanisms, and risks. Building on these findings, the study employs the cognitive–affective–conative (CAC) framework to analyze children’s smartphone usage tendencies, highlighting the crucial role of emotional experience in shaping usage intentions. The analysis further explores how children reinterpret the meaning of “playing with smartphones.” These findings provide insights into the development of targeted media education interventions that build on children’s existing understandings while addressing potential misconceptions. This study situates children’s cognition of smartphones within the global research framework on children’s digital rights, offering empirical insights into how children engage with digital technologies as meaning-makers.
این مطالعه به بررسی درک کودکان از تلفن‌های هوشمند و پیکربندی‌های استفاده آن‌ها در زمینه سیاست‌های نوظهور جهانی که با هدف تنظیم استفاده جوانان از تلفن‌های هوشمند تدوین شده‌اند، می‌پردازد. با بهره‌گیری از تجربه زودهنگام چین در اجرای ابتکارات مقررات‌گذاری مشابه، مصاحبه‌های عمیقی با کودکان انجام شد تا نحوه مفهوم‌سازی تلفن‌های هوشمند در زندگی روزمره آن‌ها مورد بررسی قرار گیرد. تحلیل کدگذاری نشان می‌دهد که کودکان مفاهیم متمایزی از تلفن‌های هوشمند دارند. این مفاهیم شامل «مفاهیم روزمره» برگرفته از تجارب زیسته کودکان و آنچه که این پژوهش به طور تحلیلی «مفاهیم علمی» می‌نامد، یعنی گفتمان‌های ساختارمندتر، مدرسه‌محور یا انتقال‌یافته از سوی نهادها درباره ساختارها، سازوکارها و مخاطرات تلفن‌های هوشمند است. بر اساس این یافته‌ها، پژوهش حاضر از چارچوب شناختی–عاطفی–کنشی (CAC) برای تحلیل گرایش‌های استفاده کودکان از تلفن‌های هوشمند بهره می‌گیرد و نقش اساسی تجربه عاطفی در شکل‌گیری نیت استفاده را برجسته می‌سازد. تحلیل بیشتر نشان می‌دهد که کودکان چگونه معنای «بازی با تلفن هوشمند» را بازتفسیر می‌کنند. این یافته‌ها بینش‌هایی را برای توسعه مداخلات آموزش رسانه‌ای هدفمند که بر درک‌های موجود کودکان بنا می‌شوند و در عین حال به سوءبرداشت‌های احتمالی می‌پردازند، فراهم می‌کند. این مطالعه شناخت کودکان از تلفن‌های هوشمند را در چارچوب پژوهش جهانی درباره حقوق دیجیتال کودکان قرار می‌دهد و بینش‌های تجربی درباره نحوه مواجهه کودکان با فناوری‌های دیجیتال به عنوان معناپردازان ارائه می‌دهد.
Vishada is an Ayurvedic concept describing a state of mental disturbance in which emotional strength, confidence, initiative, and engagement with daily life becomes diminished. It extends beyond temporary sadness and involves changes in mental, behavioural and physical functioning. The present discussion explores the classical understanding of Vishada with emphasis on its etiopathogenesis and therapeutic perspective. Psychological experiences such as Ishta Viyoga and prolonged stress may disturb the equilibrium of Satwa and Tamas, with subsequent involvement of Manas, Vatadi doshas and Manovaha Srotas. Its manifestations, including Kaya-Vak-Manas Sada, Apravritti, Karyeshu Asiddhi Bhaya and impairment of Dhi, Dhriti, and Smriti demonstrate the wide-ranging influence of Vishada on activity, motivation, cognition, communication and social interaction. The Ayurvedic approach further emphasizes restoration of mental well-being through different lines of treatment. Understanding Vishada through this holistic framework highlights the close relationship between emotional experience and overall functioning and provides a foundation for its deeper exploration in contemporary mental-health research.
ویشادا مفهومی در آیورودا است که به وضعیتی از اختلال ذهنی اشاره دارد که در آن قدرت عاطفی، اعتماد به نفس، ابتکار عمل و درگیری با زندگی روزمره کاهش می‌یابد. این وضعیت فراتر از اندوه موقتی بوده و شامل تغییراتی در عملکرد ذهنی، رفتاری و جسمانی می‌شود. بحث حاضر به بررسی درک کلاسیک ویشادا با تأکید بر اتیوپاتوژنز و دیدگاه درمانی آن می‌پردازد. تجارب روان‌شناختی مانند ایشتا ویوگا و استرس طولانی‌مدت می‌توانند تعادل ساتوا و تاماس را بر هم زنند و در پی آن، مناس، واتادی دوشاها و منواها سرُتاس را درگیر کنند. تظاهرات آن، از جمله کایا-واک-ماناس سادا، اپراوریتی، کاریشو اسیدّی بهیا و اختلال در دھی، دھرتی و سمریتی، تأثیر گسترده ویشادا بر فعالیت، انگیزش، شناخت، ارتباط و تعامل اجتماعی را نشان می‌دهد. رویکرد آیورودایی همچنین بر بازگرداندن بهزیستی ذهنی از طریق خطوط مختلف درمان تأکید دارد. درک ویشادا در این چارچوب کل‌نگر، رابطه نزدیک تجربه عاطفی و عملکرد کلی را برجسته ساخته و زمینه‌ای برای بررسی عمیق‌تر آن در پژوهش‌های معاصر سلامت روان فراهم می‌آورد.
Vishada is an Ayurvedic concept describing a state of mental disturbance in which emotional strength, confidence, initiative, and engagement with daily life becomes diminished. It extends beyond temporary sadness and involves changes in mental, behavioural and physical functioning. The present discussion explores the classical understanding of Vishada with emphasis on its etiopathogenesis and therapeutic perspective. Psychological experiences such as Ishta Viyoga and prolonged stress may disturb the equilibrium of Satwa and Tamas, with subsequent involvement of Manas, Vatadi doshas and Manovaha Srotas. Its manifestations, including Kaya-Vak-Manas Sada, Apravritti, Karyeshu Asiddhi Bhaya and impairment of Dhi, Dhriti, and Smriti demonstrate the wide-ranging influence of Vishada on activity, motivation, cognition, communication and social interaction. The Ayurvedic approach further emphasizes restoration of mental well-being through different lines of treatment. Understanding Vishada through this holistic framework highlights the close relationship between emotional experience and overall functioning and provides a foundation for its deeper exploration in contemporary mental-health research.
ویشادا مفهومی در آیورودا است که به وضعیتی از اختلال ذهنی اشاره دارد که در آن قدرت عاطفی، اعتماد به نفس، ابتکار عمل و درگیری با زندگی روزمره کاهش می‌یابد. این وضعیت فراتر از اندوه موقتی بوده و شامل تغییراتی در عملکرد ذهنی، رفتاری و جسمانی می‌شود. بحث حاضر به بررسی درک کلاسیک ویشادا با تأکید بر اتیوپاتوژنز و دیدگاه درمانی آن می‌پردازد. تجارب روان‌شناختی مانند ایشتا ویوگا و استرس طولانی‌مدت می‌توانند تعادل ساتوا و تاماس را بر هم زنند و در پی آن، مناس، واتادی دوشاها و منواها سرُتاس را درگیر کنند. تظاهرات آن، از جمله کایا-واک-ماناس سادا، اپراوریتی، کاریشو اسیدّی بهیا و اختلال در دھی، دھرتی و سمریتی، تأثیر گسترده ویشادا بر فعالیت، انگیزش، شناخت، ارتباط و تعامل اجتماعی را نشان می‌دهد. رویکرد آیورودایی همچنین بر بازگرداندن بهزیستی ذهنی از طریق خطوط مختلف درمان تأکید دارد. درک ویشادا در این چارچوب کل‌نگر، رابطه نزدیک تجربه عاطفی و عملکرد کلی را برجسته ساخته و زمینه‌ای برای بررسی عمیق‌تر آن در پژوهش‌های معاصر سلامت روان فراهم می‌آورد.
Digital transformation has reshaped technical and vocational education and training (TVET), accelerating the adoption of learning management systems, mobile learning, immersive technologies, and AI-enabled instructional tools. Although technology acceptance has been widely studied, existing research remains theoretically fragmented and insufficiently synthesised within vocational contexts characterised by practice-oriented, skill-based, and industry-aligned learning.This study presents a systematic review of approximately 100 empirical and review studies published between 1989 and 2025, guided by PRISMA 2020 guidelines. Integrating perspectives from the Technology Acceptance Model, UTAUT/UTAUT2, Social Cognitive Theory, the Stimulus–Organism–Response framework, and learning sciences, the review identifies four overarching categories of factors influencing technology acceptance in TVET: technical, psychological, environmental and institutional, and cognitive–affective mechanisms.The findings demonstrate that technology acceptance in vocational education is a multi-level, learning-centred process shaped by learners’ cognitive processing, emotional experience, motivation, and engagement. Building on this synthesis, the study proposes an integrated conceptual framework that embeds technology acceptance within the pedagogical and institutional context of TVET, highlighting procedural learning, authenticity, industry alignment, and cultural context.
تحول دیجیتال آموزش‌های فنی و حرفه‌ای (TVET) را دگرگون ساخته و به تسریع پذیرش سامانه‌های مدیریت یادگیری، یادگیری سیار، فناوری‌های غوطه‌ور و ابزارهای آموزشی مبتنی بر هوش مصنوعی انجامیده است. اگرچه پذیرش فناوری به طور گسترده‌ای مورد مطالعه قرار گرفته است، پژوهش‌های موجود از نظر نظری پراکنده بوده و در زمینه‌های فنی و حرفه‌ای که با یادگیری مبتنی بر عمل، مهارت‌محور و همسو با صنعت مشخص می‌شوند، به اندازه کافی تلفیق نشده‌اند. این مطالعه مرور نظام‌مند حدود ۱۰۰ مطالعه تجربی و مروری منتشرشده بین سال‌های ۱۹۸۹ تا ۲۰۲۵ را با راهنمایی دستورالعمل‌های PRISMA 2020 ارائه می‌دهد. با ادغام دیدگاه‌های مدل پذیرش فناوری، UTAUT/UTAUT2، نظریه شناخت اجتماعی، چارچوب محرک–سازمان–پاسخ و علوم یادگیری، این مرور چهار دسته کلی از عوامل مؤثر بر پذیرش فناوری در TVET را شناسایی می‌کند: عوامل فنی، روان‌شناختی، محیطی و نهادی، و سازوکارهای شناختی–عاطفی. یافته‌ها نشان می‌دهد که پذیرش فناوری در آموزش فنی و حرفه‌ای فرایندی چندسطحی و یادگیرنده‌محور است که تحت تأثیر پردازش شناختی، تجربه عاطفی، انگیزش و درگیری یادگیرندگان قرار دارد. بر اساس این تلفیق، مطالعه حاضر چارچوب مفهومی یکپارچه‌ای را پیشنهاد می‌کند که پذیرش فناوری را در بستر آموزشی و نهادی TVET جای می‌دهد و بر یادگیری فرایندی، اصالت، همسویی با صنعت و زمینه فرهنگی تأکید می‌کند.
