obsessive-compulsive symptoms

Background Digital mental health platforms routinely deliver self-administered symptom scales on the assumption that users with more severe symptoms are more likely to enter professional care. That assumption is rarely tested with linked participant-level data, and almost never in the Arabic-speaking Gulf. Objective To examine whether symptom severity at a user’s first self-assessment predicts booking a professional session within 90 days, across four symptom domains, on a Saudi commercial digital mental health platform. Methods Retrospective cohort analysis of 10,100 first assessments — depression, generalized anxiety, panic, and obsessive-compulsive scales — contributed by 5,524 unique users of the Talbinah platform and linked to demographic and session-booking records through a pseudonymous (SHA-256 hashed) user identifier. The primary outcome was any session booked within 90 days after the assessment. Severity was banded by the established cut-offs for the PHQ-9 and GAD-7, and by percentage of scale maximum for the panic and obsessive-compulsive measures, for which no severity thresholds are established. Per-scale multivariable logistic regression estimated adjusted odds ratios (aOR) for severity band (reference None/Minimal), adjusting for age, sex, and device type. Pre-specified sensitivity analyses used 30- and 180-day windows, an attended-session outcome, percentage-of-maximum banding applied to all four scales, and a subset with no prior booking (incident help-seeking). Reporting followed STROBE. Results Users were young (mean age 26.7 years, SD 8.1) and predominantly female (78.1%); 16.6% of first assessments were followed by a booking within 90 days. No severity band on any of the four scales was associated with higher odds of booking (severe vs None/Minimal: depression aOR 0.71, 95% CI 0.51–1.01; generalized anxiety 0.76, 0.49–1.16; panic 0.83, 0.52–1.31; obsessive-compulsive 1.01, 0.59–1.74). One severity contrast was statistically significant, in the opposite direction: moderate depression was associated with lower odds of booking (0.66, 95% CI 0.45–0.97). Older age (aOR ~1.2 per decade) and iOS device use (1.4–2.0) were associated with booking across scales. This absence of a positive severity–booking association was consistent across 30-, 90-, and 180-day windows, the attended-session outcome, and percentage-of-maximum banding; a nominal association for moderate anxiety seen under percentage banding did not persist with validated GAD-7 cut-offs. Estimates for the panic and obsessive-compulsive scales, which lack established severity thresholds, are exploratory. Conclusions On a Saudi digital mental health platform, greater self-reported symptom severity at first assessment was not followed by higher subsequent booking of professional care, consistently across specifications, and for moderate depression was associated with lower odds of booking; demographic and access-related attributes showed stronger associations with booking than symptom load did. Self-screening on its own appears insufficient as a pathway into care.

Orthorexia nervosa (ON) is a newly described mental disorder characterized by an extreme obsession with the consumption of healthy foods, resulting in anxiety and impaired functionality. This systematic review and meta-analysis aims to synthesize the association between social media use and orthorexic tendencies among adolescents and adults. PubMed, Web of Science, Embase, Scopus, and PsycINFO were searched through January 2026. Original studies assessing the association between social media use and ON were included. Zero-order correlations between social media and orthorexia measures were pooled using Fisher’s z under a random-effects (REML) model; heterogeneity, subgroup and meta-regression, sensitivity and publication-bias analyses were performed; certainty was rated with GRADE. Of 33 included studies, 22 contributed to meta-analysis of the correlation between social media use and ON symptoms, yielding a small positive pooled correlation (r = 0.20, 95% CI 0.15–0.25; I² = 84.3%; very low certainty by GRADE). This association remained stable across leave-one-out, subgroup, and sensitivity analyses (r = 0.18–0.20), and after adjustment for potential publication bias (bias-adjusted r = 0.17). A secondary analysis of two studies with reconstructable 2 × 2 data suggested greater odds of ON among heavier users (OR = 1.57, 95% CI 1.25–1.97). Pooled ON prevalence differed sharply with the diagnostic threshold (39.9% at the ORTO-15 cutoff below 35 versus 65.5% below 40), reflecting extreme heterogeneity (I² > 90%) across studies. Narrative synthesis indicated that the type of content consumed was more consistently associated with ON than platform or duration of use alone Social media use is associated with greater orthorexic tendencies. However, because all included studies were cross-sectional and overall certainty of evidence was very low, causality and directionality cannot be established and reverse causality remains plausible. Longitudinal and experimental research is needed to clarify the direction of this relationship.

ارتورکسیا نروزا (ON) یک اختلال روانی تازه توصیف‌شده است که با اشتغال ذهنی افراطی نسبت به مصرف غذاهای سالم مشخص می‌شود و منجر به اضطراب و اختلال در عملکرد می‌گردد. این مرور نظام‌مند و فراتحلیل با هدف ترکیب شواهد مربوط به ارتباط بین استفاده از شبکه‌های اجتماعی و گرایش‌های ارتورکسیک در نوجوانان و بزرگسالان انجام شده است. پایگاه‌های PubMed، Web of Science، Embase، Scopus و PsycINFO تا ژانویه ۲۰۲۶ جست‌وجو شدند. مطالعات اصیلی که ارتباط بین استفاده از شبکه‌های اجتماعی و ON را ارزیابی کرده بودند، وارد شدند. همبستگی‌های مرتبه صفر بین استفاده از شبکه‌های اجتماعی و سنجه‌های ارتورکسیا با استفاده از Fisher’s z و تحت مدل اثرات تصادفی (REML) تجمیع شدند؛ ناهمگنی، تحلیل‌های زیرگروه و فراتحلیل رگرسیون، حساسیت و سوگیری انتشار بررسی شدند؛ قطعیت شواهد با GRADE ارزیابی شد. از میان ۳۳ مطالعه واردشده، ۲۲ مطالعه در فراتحلیل همبستگی بین استفاده از شبکه‌های اجتماعی و علائم ON مشارکت داشتند که همبستگی مثبت کوچک تجمیع‌شده‌ای را نشان دادند (r = 0.20، ۹۵٪ CI: 0.15–0.25؛ I² = ۸۴.۳٪؛ قطعیت بسیار پایین طبق GRADE). این ارتباط در تحلیل‌های leave-one-out، زیرگروه و حساسیت (r = 0.18–0.20) و پس از تعدیل برای سوگیری انتشار احتمالی (r تعدیل‌شده = 0.17) پایدار باقی ماند. تحلیل ثانویه دو مطالعه با داده‌های ۲ × ۲ قابل بازسازی، شانس بیشتر ابتلا به ON را در میان کاربران سنگین‌تر نشان داد (OR = 1.57، ۹۵٪ CI: 1.25–1.97). شیوع تجمیعی ON با آستانه تشخیصی تفاوت چشمگیری داشت (۳۹.۹٪ در نقطه برش ORTO-15 زیر ۳۵ در مقابل ۶۵.۵٪ زیر ۴۰)، که نشان‌دهنده ناهمگنی شدید (I² > ۹۰٪) میان مطالعات بود. سنتز روایتی نشان داد که نوع محتوای مصرف‌شده نسبت به پلتفرم یا مدت زمان استفاده به طور مداوم‌تری با ON مرتبط است. استفاده از شبکه‌های اجتماعی با گرایش‌های ارتورکسیک بیشتر همراه است. با این حال، با توجه به اینکه تمام مطالعات واردشده مقطعی بودند و قطعیت کلی شواهد بسیار پایین بود، علیت و جهت‌گیری قابل اثبات نیست و علیت معکوس همچنان محتمل است. پژوهش‌های طولی و تجربی برای روشن شدن جهت این رابطه مورد نیاز است.

Contamination-related obsessive-compulsive disorder (OCD) can cause substantial distress and functional impairment, particularly when compulsive behaviors become intertwined with familial and culturally shaped beliefs about purity and cleanliness.Understanding the distinction between culturally normative practices and clinically impairing compulsions is important for culturally sensitive assessment and treatment.This case report describes an 18-year-old woman with adolescent-onset, contamination-related obsessivecompulsive symptoms that developed at approximately 14-15 years of age during a period of academic and family stress.Her symptoms included persistent feelings of being unclean after toileting, prolonged bathing and toileting, repeated checking of undergarments after urination, counting rituals, avoidance of food and water to reduce elimination-related urges, and avoidance of physical contact in crowded or public settings.A distinctive feature of the presentation was its development within a familial environment in which purity and cleanliness were associated with bodily practices and social boundaries.The patient reported routine post-defecation bathing by family members, restrictions on physical contact with individuals from Scheduled Caste backgrounds, cleansing of the household after such contact, and repeated scrutiny of the adequacy of her own washing.These experiences were considered contextual influences that may have shaped the meaning and reinforcement of contamination concerns rather than direct causes of OCD.Her behaviors were distinguished from the family practices she described by their excessive duration, associated distress, impaired control, and functional interference.The baseline Yale-Brown Obsessive Compulsive Scale (Y-BOCS) score was 24, indicating severe symptoms.Treatment focused on psychoeducation, reduction of ritualized behaviors, distraction and urgemanagement strategies, toilet retraining, relaxation, and supportive psychotherapy, alongside concurrent pharmacological treatment.By sessions six to seven, checking and counting had ceased, bathing and toileting duration had markedly decreased, food and water avoidance had resolved, and previously avoided bus travel and crowded settings were tolerated.At session nine, approximately two months after baseline, the Y-BOCS score had decreased to 4, indicating symptoms in the subclinical range.The remaining sessions focused primarily on maintaining improvement and adjustment to college, with no recurrence of the principal rituals documented through the final session.This case highlights how familial and culturally transmitted concepts of purity may shape the content of contamination-related OCD symptoms.Substantial improvement occurred during a symptom-focused behavioral intervention without directly challenging the family's broader cultural framework.However, concurrent pharmacological treatment and the availability of only one follow-up Y-BOCS assessment limit conclusions about the independent effect of psychotherapy and the durability of improvement.

اختلال وسواس فکری-عملی مرتبط با آلودگی می‌تواند موجب ناراحتی قابل توجه و اختلال عملکرد شود، به‌ویژه زمانی که رفتارهای وسواسی با باورهای خانوادگی و فرهنگی درباره پاکیزگی و طهارت درهم می‌آمیزد. درک تمایز میان رفتارهای هنجار فرهنگی و اجبارهای بالینی که موجب اختلال می‌شوند، برای ارزیابی و درمان حساس به فرهنگ اهمیت دارد. این گزارش موردی به شرح زنی ۱۸ ساله با شروع علائم وسواس فکری-عملی مرتبط با آلودگی در نوجوانی می‌پردازد که این علائم تقریباً در سنین ۱۴ تا ۱۵ سالگی و در دوره‌ای از فشارهای تحصیلی و خانوادگی بروز یافته‌اند. علائم وی شامل احساس مداوم ناپاکی پس از استفاده از سرویس بهداشتی، استحمام و استفاده طولانی از سرویس بهداشتی، بررسی مکرر لباس زیر پس از ادرار، آیین‌های شمارش، اجتناب از خوردن و آشامیدن به‌منظور کاهش تمایلات مرتبط با دفع، و اجتناب از تماس فیزیکی در محیط‌های شلوغ یا عمومی بود. ویژگی متمایز این ارائه، شکل‌گیری آن در محیط خانوادگی بود که در آن پاکیزگی و طهارت با اعمال بدنی و مرزهای اجتماعی مرتبط بود. بیمار گزارش داد که اعضای خانواده به طور معمول پس از اجابت مزاج استحمام می‌کنند، تماس فیزیکی با افراد دارای پیشینه Scheduled Caste محدود می‌شود، پس از چنین تماسی خانه تطهیر می‌شود و شست‌وشوی خود را بارها از نظر کفایت بررسی می‌کند. این تجارب به‌عنوان تأثیرات زمینه‌ای در نظر گرفته شدند که ممکن است معنای نگرانی‌های آلودگی و تقویت آن‌ها را شکل داده باشند، نه علل مستقیم اختلال وسواس فکری-عملی. رفتارهای او از نظر مدت زمان بیش از حد، ناراحتی همراه، کنترل مختل‌شده و تداخل عملکردی از رفتارهای خانوادگی توصیف‌شده متمایز بودند. نمره پایه مقیاس وسواس فکری-عملی ییل-براون (Y-BOCS) برابر با ۲۴ بود که نشان‌دهنده علائم شدید است. درمان بر آموزش روانی، کاهش رفتارهای آیینی، راهبردهای حواس‌پرتی و مدیریت تمایل، بازآموزی توالت، آرام‌سازی و روان‌درمانی حمایتی همراه با درمان دارویی همزمان متمرکز بود. تا جلسات ششم تا هفتم، بررسی و شمارش متوقف شد، مدت زمان استحمام و استفاده از سرویس بهداشتی به طور قابل توجهی کاهش یافت، اجتناب از خوردن و آشامیدن برطرف شد و سفر با اتوبوس و حضور در محیط‌های شلوغ که قبلاً اجتناب می‌شد، تحمل گردید. در جلسه نهم، تقریباً دو ماه پس از خط پایه، نمره Y-BOCS به ۴ کاهش یافت که نشان‌دهنده علائم در محدوده تحت‌بالینی بود. جلسات باقی‌مانده عمدتاً بر حفظ بهبود و سازگاری با دانشگاه متمرکز بود و هیچ عود آیین‌های اصلی تا جلسه پایانی مستند نشد. این مورد نشان می‌دهد که چگونه مفاهیم خانوادگی و فرهنگی انتقال‌یافته درباره طهارت می‌تواند محتوای علائم اختلال وسواس فکری-عملی مرتبط با آلودگی را شکل دهد. بهبود قابل توجهی در طول مداخله رفتاری متمرکز بر علائم بدون به چالش کشیدن مستقیم چارچوب فرهنگی گسترده‌تر خانواده رخ داد. با این حال، درمان دارویی همزمان و وجود تنها یک ارزیابی پیگیری Y-BOCS نتیجه‌گیری درباره اثر مستقل روان‌درمانی و پایداری بهبود را محدود می‌کند.

Obsessive-compulsive symptoms (OCS) have been noted in a significant portion of patients with schizophrenia. Currently, there are limited studies involving patients with both obsessive-compulsive disorder (OCD) and schizophrenia which compare their clinical characteristics with those of patients with OCD without schizophrenia. This project aims to investigate the most common OCS experienced by patients with a diagnosis of both schizophrenia and OCD in comparison to those experienced by patients with OCD without schizophrenia. This retrospective cohort study involved patients referred to the Western Sydney Obsessive-Compulsive and Related Disorders Service. The likelihood of a patient with either OCD without schizophrenia or OCD with schizophrenia presenting with a subtype of OCS was assessed using a series of multiple logistic regression models which were adjusted for demographic variables. Model results were presented as odds ratios (OR) and 95% confidence intervals (CI). Within the cohort of 99 patients, one third had a diagnosis of schizophrenia or related disorders. When adjusted for age, sex, marital status, education, employment, and Yale-Brown Obsessive-Compulsive Scale (Y-BOCS) assessment, the group of patients with co-occurring schizophrenia were more likely to experience aggressive, religious, and miscellaneous obsessions and checking compulsions. However, they were less likely to present with contamination obsessions and cleaning compulsions. This study reports the OCS that are more commonly associated with patients with both OCD and schizophrenia compared to OCD alone within a clinical sample. Future areas of research include performing a similar logistic regression analysis process on a larger cohort to allow for more symptom models to converge.

علائم وسواس فکری-عملی (OCS) در بخش قابل توجهی از بیماران مبتلا به اسکیزوفرنی مشاهده شده است. در حال حاضر، مطالعات محدودی در مورد بیمارانی که همزمان به اختلال وسواس فکری-عملی (OCD) و اسکیزوفرنی مبتلا هستند و ویژگی‌های بالینی آن‌ها را با بیماران مبتلا به OCD بدون اسکیزوفرنی مقایسه می‌کنند، وجود دارد. هدف این پژوهش بررسی شایع‌ترین علائم OCS در بیماران با تشخیص همزمان اسکیزوفرنی و OCD در مقایسه با علائم تجربه‌شده توسط بیماران مبتلا به OCD بدون اسکیزوفرنی است. این مطالعه کوهورت گذشته‌نگر شامل بیمارانی بود که به مرکز اختلالات وسواس فکری-عملی و اختلالات مرتبط وسترن سیدنی ارجاع داده شده بودند. احتمال بروز یک زیرنوع از OCS در بیماران مبتلا به OCD بدون اسکیزوفرنی یا OCD همراه با اسکیزوفرنی با استفاده از مجموعه‌ای از مدل‌های رگرسیون لجستیک چندگانه که برای متغیرهای جمعیت‌شناختی تعدیل شده بودند، ارزیابی شد. نتایج مدل‌ها به صورت نسبت شانس (OR) و فاصله اطمینان ۹۵٪ (CI) ارائه شد. در میان کوهورت ۹۹ نفره، یک سوم بیماران دارای تشخیص اسکیزوفرنی یا اختلالات مرتبط بودند. پس از تعدیل برای سن، جنس، وضعیت تأهل، تحصیلات، اشتغال و ارزیابی مقیاس وسواس فکری-عملی ییل-براون (Y-BOCS)، گروه بیماران با اسکیزوفرنی همزمان احتمال بیشتری برای تجربه وسواس‌های پرخاشگرانه، مذهبی و متفرقه و اجبارهای بررسی داشتند. با این حال، احتمال بروز وسواس‌های آلودگی و اجبارهای پاک‌سازی در این گروه کمتر بود. این مطالعه علائم OCS را که در بیماران مبتلا به هر دو اختلال OCD و اسکیزوفرنی نسبت به OCD به تنهایی در یک نمونه بالینی شایع‌تر است، گزارش می‌کند. حوزه‌های پژوهشی آینده شامل انجام فرایند مشابه تحلیل رگرسیون لجستیک بر روی کوهورت بزرگ‌تر به منظور امکان همگرایی مدل‌های علائم بیشتر می‌شود.

Objectives: Perceptions that something is not "just right" and feelings of incompleteness are forms of premonitory urges that extend beyond simple bodily sensations; they involve subjective interpretations of those sensations and may therefore be regarded as mental phenomena.These phenomena may precede tics but can also trigger compulsive behaviors.Investigating these phenomena is essential for understanding intermediate clinical phenotypes between tic disorders and obsessive-compulsive disorder (OCD). Methods:We retrospectively reviewed the medical records of 71 patients older than 10 years with tic disorders who attended the department of psychiatry at a hospital.Clinical assessments included the Korean versions of the Premonitory Urge for Tics Scale, Yale Global Tic Severity Scale, and (Children's) Yale-Brown Obsessive-Compulsive Scale.Results: Among patients with Tourette syndrome, 71.21% reported experiencing "just right" perceptions.Both the frequency and severity of "just right" perceptions were significantly greater in patients with tic disorders and comorbid OCD (n=8) than in those without comorbid OCD (n=63).In addition, the severity of premonitory urges showed a significant correlation with the severity of obsessivecompulsive symptoms.Conclusion: "Just right" perceptions are not only an intrinsic characteristic of tic disorders but are also associated with repetitive behaviors in OCD.These results provide preliminary clinical support for Tourettic OCD as an intermediate phenotype between tic disorders and OCD.

اهداف: ادراک این‌که چیزی «درست نیست» و احساسات ناتمامی، اشکالی از امیال پیش‌آگهی‌دهنده هستند که فراتر از احساسات ساده بدنی می‌روند؛ این ادراکات شامل تفسیرهای ذهنی از آن احساسات بوده و بنابراین می‌توان آن‌ها را پدیده‌های ذهنی تلقی کرد. این پدیده‌ها ممکن است پیش از تیک‌ها رخ دهند اما همچنین می‌توانند رفتارهای اجباری را تحریک کنند. بررسی این پدیده‌ها برای درک فنوتیپ‌های بالینی واسطه‌ای میان اختلالات تیک و اختلال وسواس فکری-عملی (OCD) ضروری است. روش‌ها: سوابق پزشکی ۷۱ بیمار بالای ۱۰ سال مبتلا به اختلالات تیک که به بخش روان‌پزشکی یک بیمارستان مراجعه کرده بودند، به صورت گذشته‌نگر بررسی شد. ارزیابی‌های بالینی شامل نسخه‌های کره‌ای مقیاس میل پیش‌آگهی برای تیک‌ها، مقیاس شدت تیک جهانی ییل و مقیاس وسواس-اجبار ییل-براون (کودکان) بود. نتایج: در میان بیماران مبتلا به سندرم تورت، ۷۱/۲۱٪ گزارش کردند که ادراکات «درست بودن» را تجربه کرده‌اند. هم فراوانی و هم شدت ادراکات «درست بودن» در بیماران مبتلا به اختلالات تیک همراه با اختلال وسواس فکری-عملی (n=8) به طور معناداری بیشتر از بیماران بدون اختلال وسواس فکری-عملی همراه (n=63) بود. علاوه بر این، شدت امیال پیش‌آگهی‌دهنده با شدت علائم وسواس فکری-عملی همبستگی معناداری نشان داد. نتیجه‌گیری: ادراکات «درست بودن» نه تنها ویژگی ذاتی اختلالات تیک هستند، بلکه با رفتارهای تکراری در اختلال وسواس فکری-عملی نیز مرتبط‌اند. این نتایج حمایت بالینی مقدماتی برای اختلال وسواس فکری-عملی تورتیک به عنوان یک فنوتیپ واسطه‌ای میان اختلالات تیک و اختلال وسواس فکری-عملی فراهم می‌کند.