Abstract Knowing where to find what kind of food, and when, is essential for survival and reproduction. Studying animals’ foraging strategies thus provides insights into the cognitive processes underlying real-world problem solving. We investigated whether free-ranging Guinea baboons ( Papio papio ) keep track of the spatio-temporal availability of a preferred food resource, the Natal orange ( Strychnos spinosa ). An exceptional wildfire that destroyed most ripe fruits in 2019 provided a quasi-experimental opportunity to assess whether Guinea baboons flexibly adjusted their space use to an unexpected change in resource availability or instead continued to follow habitual routines. The animals’ space use patterns shifted significantly following the wildfire. After one single visit, they stopped going to the area during the period when Natal oranges would normally be available. In the following year, when Natal oranges were available again, the baboons resumed regular space use patterns. We also assessed travel linearity, speed, and departure time from sleeping sites towards the target area with and without ripe fruit. Guinea baboons travelled more linearly, 14% faster, and ca. 40 min earlier toward the target area when S. spinosa was in season than when it was not. In conclusion, Guinea baboons rapidly adjusted their space use patterns in response to changes in the availability of a high-value food resource. These results underscore their capacity for flexible, reward-sensitive decision-making and goal-directed foraging.
Twenty First Century Skills (21st CS) are considered to be a pathway of STEM/STEAM (Science, Technology, Engineering, Arts and Mathematics) Education, yet there is limited evidence at a large scale of the implementation of STEM/STEAM pedagogy in secondary schools of Pakistan. The research sought to understand the self-reported classroom practices of secondary school teachers across nine domains of pedagogical and infrastructural practices associated with STEM/STEAM learning, and to examine the differences in practices by teachers from different localities and males and females. The design of the study was descriptive, cross-sectional survey. The respondents comprised 1,099 STEM/STEAM engaged secondary teachers from all seven administrative provinces/territories of Pakistan who filled an 8-item Yes/No Resource Availability index along with a structured 51 item questionnaire on a 5-point Likert scale, which measured 8 practice constructs: Project- and Problem-Based Learning, Hands-On and Model-Making Practices, Inquiry-Based Learning, Use of Digital Tools and Technology, Arts Integration, Collaborative Learning, Problem-Solving and Design Thinking, and STEM/STEAM Competitions and Achievement Exposure. The instrument was expert validated and showed great internal consistency (α overall was .905). Results: Teachers indicated that they were implementing Project/Problem Based Learning (PBL) at a high level (M = 3.57), Competitions and Achievement Exposure at a high level (M = 3.48), and Arts Integration at a moderate level (M = 3.42), while they were implementing Collaborative Learning at a moderate level (M = 3.39), Problem Solving and Design Thinking at a moderate level (M = 3.34), and Inquiry Based Learning at a moderate level (M = 3.32), and Hands On/Model Making at a comparatively low level (M = 3.05). In general, 49.5% of cases, material and infrastructural resources were available. There was no significant difference between the availability of resources available to teachers by gender, but there was a significant difference by urban and rural (χ² = 22.449, p < .001), with teachers from urban schools saying they had less available in their classroom than teachers from rural schools, possibly because of the overcrowding of urban schools, rather than the fact that rural school resources are superior. Conclusion: relatively high levels of engagement with teacher-directed/low material cost practices and practices depending on sustained student autonomy or on physical materials or infrastructure or on the digital are relatively limited, with the exception of practices that rely on physical materials and infrastructure. Implications: The results justify investing more in infrastructure and professional development in hands-on, inquiry, and technologically focused practice and in the reallocation of resources based on per-capita classroom load instead of on an urban/rural administrative classification.
This study assessed the management of educational resources in four Mathematics, Science, and Technology Academy (MSTA) sub-hub schools in Mpumalanga, as well as their use in teaching and learning. While these schools are well-resourced, it is unclear how these resources are managed and used. It is critical to provide answers to this issue, considering that MSTA is a specialised project that seeks to support teaching and learning. The focus in this study was on science. Four MSTA-designated schools participated in the study, represented by one principal and one departmental head per school, as well as four teachers from School A, two from School B, three from School C, and two from School D, giving a total of 19 participants who were conveniently available to participate in focus group interviews (FGIs) in 2022 and 2023. One teacher teaching science to eleventh and twelfth graders was also observed in both years through non-participant observation. Inductive analysis was conducted, resulting in two emergent themes: resource availability and its use for teaching and learning, and the management and maintenance of resources. The findings showed that the schools were reasonably well-resourced. However, the management, use, and maintenance of these resources varied across the schools, showing effectiveness as well as some flaws.
این مطالعه به ارزیابی مدیریت منابع آموزشی در چهار مدرسه زیرمجموعه آکادمی ریاضیات، علوم و فناوری (MSTA) در امپومالانگا و همچنین نحوه استفاده از این منابع در آموزش و یادگیری پرداخت. اگرچه این مدارس از نظر منابع وضعیت مناسبی دارند، اما نحوه مدیریت و استفاده از این منابع مشخص نیست. پاسخ به این مسئله با توجه به اینکه MSTA یک پروژه تخصصی با هدف حمایت از آموزش و یادگیری است، اهمیت دارد. تمرکز این پژوهش بر حوزه علوم بوده است. چهار مدرسه تعیینشده توسط MSTA در این مطالعه شرکت کردند که هر یک توسط یک مدیر و یک رئیس بخش و همچنین چهار معلم از مدرسه A، دو معلم از مدرسه B، سه معلم از مدرسه C و دو معلم از مدرسه D نمایندگی میشدند؛ در مجموع ۱۹ نفر که به صورت در دسترس در مصاحبههای گروهی متمرکز (FGIs) در سالهای ۲۰۲۲ و ۲۰۲۳ شرکت کردند. همچنین یک معلم که به دانشآموزان پایه یازدهم و دوازدهم علوم تدریس میکرد، در هر دو سال از طریق مشاهده غیرمشارکتی مورد بررسی قرار گرفت. تحلیل استقرایی انجام شد که منجر به ظهور دو مضمون اصلی گردید: دسترسی به منابع و استفاده از آنها در آموزش و یادگیری، و مدیریت و نگهداری منابع. یافتهها نشان داد که مدارس از نظر منابع وضعیت نسبتاً مناسبی دارند، اما مدیریت، استفاده و نگهداری این منابع در مدارس مختلف متفاوت بوده و هم اثربخشی و هم برخی کاستیها را نشان میدهد.
This study examined the gap between access to mathematics instructional materials and their classroom use in four selected public and private primary schools in Kabul City. A descriptive–comparative survey involved 211 students and 28 mathematics teachers, using verified frequencies and percentages from the approved master’s thesis. Public-school students reported greater access (73.3%) and classroom use (63.6%) than private-school students (49.4% and 42.5%, respectively), while conversion efficiency was nearly identical (86.8% vs. 86.0%). Teacher and student reports differed across indicators of teacher capacity and participation. Constraints were more prominent in private schools, particularly textbook alignment and limited professional development. The findings emphasize distinguishing resource availability from classroom use and considering curriculum alignment, teacher support, and student participation when evaluating instructional-material provision.
این پژوهش به بررسی شکاف میان دسترسی به مواد آموزشی ریاضی و استفاده از آنها در کلاس درس در چهار مدرسه ابتدایی دولتی و غیردولتی منتخب در شهر کابل پرداخت. این مطالعه به روش توصیفی–مقایسهای و با مشارکت ۲۱۱ دانشآموز و ۲۸ معلم ریاضی انجام شد و فراوانیها و درصدهای تأییدشده از پایاننامه کارشناسی ارشد مصوب مورد استفاده قرار گرفت. دانشآموزان مدارس دولتی دسترسی بیشتری (۷۳٫۳٪) و استفاده بیشتری در کلاس (۶۳٫۶٪) نسبت به دانشآموزان مدارس غیردولتی (۴۹٫۴٪ و ۴۲٫۵٪ بهترتیب) گزارش کردند، در حالیکه کارایی تبدیل تقریباً یکسان بود (۸۶٫۸٪ در مقابل ۸۶٫۰٪). گزارشهای معلمان و دانشآموزان در شاخصهای ظرفیت معلم و مشارکت تفاوت داشت. محدودیتها در مدارس غیردولتی برجستهتر بود، بهویژه در همراستایی کتابهای درسی و توسعه حرفهای محدود. یافتهها بر تمایز میان دسترسی به منابع و استفاده از آنها در کلاس و همچنین توجه به همراستایی برنامه درسی، حمایت معلم و مشارکت دانشآموز در ارزیابی تأمین مواد آموزشی تأکید میکند.
Manipulatives are widely recognised as effective tools for simplifying abstract mathematical concepts, yet their integration into primary mathematics classrooms remains limited, particularly in resource-constrained contexts in the Global South. Existing literature has documented general benefits and barriers of manipulative use but has given limited attention to how teachers make decisions regarding manipulative selection within under-resourced primary classrooms. This study investigated the factors influencing the selection and integration of manipulatives in teaching place value among Grade 4 teachers in the Rundu Circuit, Kavango East Region, Namibia. Ten Grade 4 Mathematics teachers were purposively selected based on a minimum of two years teaching experience at Grade 4 level. Data were collected through semi-structured interviews and document analysis of teachers’ lesson plans. Thematic analysis was used to identify patterns and categories within the data. The findings revealed that teacher preparedness, knowledge of learners, linguistic flexibility, and availability of the abacus constituted enabling factors, while overcrowded classrooms, insufficient professional development, inadequate resources, and time constraints emerged as significant barriers. These findings demonstrate that manipulative integration is shaped not only by resource availability but by teachers' beliefs, pedagogical content knowledge, and the structural conditions of their schools. The study contributes empirical evidence from the Global South to a predominantly Global North body of literature and provides data-driven recommendations regarding professional development, resource allocation, curriculum review, and time allocation to support effective place value teaching at the primary school level.
ابزارهای دستورزی به عنوان ابزارهایی مؤثر برای سادهسازی مفاهیم انتزاعی ریاضی به طور گستردهای شناخته شدهاند، اما ادغام آنها در کلاسهای ریاضی ابتدایی، به ویژه در زمینههای دارای محدودیت منابع در کشورهای جنوب جهانی، همچنان محدود باقی مانده است. ادبیات موجود، مزایا و موانع کلی استفاده از ابزارهای دستورزی را مستند کرده است، اما توجه محدودی به نحوه تصمیمگیری معلمان درباره انتخاب ابزارهای دستورزی در کلاسهای ابتدایی کممنبع داشته است. این پژوهش به بررسی عوامل مؤثر بر انتخاب و ادغام ابزارهای دستورزی در آموزش ارزش مکانی در میان معلمان پایه چهارم در حوزه آموزشی Rundu، منطقه Kavango East، نامیبیا پرداخت. ده معلم ریاضی پایه چهارم به صورت هدفمند و بر اساس حداقل دو سال سابقه تدریس در این پایه انتخاب شدند. دادهها از طریق مصاحبههای نیمهساختاریافته و تحلیل اسناد برنامههای درسی معلمان گردآوری شد. برای شناسایی الگوها و مقولهها در دادهها از تحلیل تماتیک استفاده شد. یافتهها نشان داد که آمادگی معلم، شناخت از دانشآموزان، انعطافپذیری زبانی و در دسترس بودن چرتکه از جمله عوامل تسهیلکننده بودهاند، در حالی که شلوغی کلاسها، ناکافی بودن توسعه حرفهای، کمبود منابع و محدودیت زمانی به عنوان موانع مهم ظاهر شدند. این یافتهها نشان میدهد که ادغام ابزارهای دستورزی نه تنها توسط دسترسی به منابع بلکه توسط باورهای معلمان، دانش محتوایی-تدریسی و شرایط ساختاری مدارس آنها شکل میگیرد. این پژوهش شواهد تجربی از جنوب جهانی را به بدنه عمدتاً شمال جهانی ادبیات میافزاید و توصیههایی مبتنی بر داده در زمینه توسعه حرفهای، تخصیص منابع، بازنگری برنامه درسی و تخصیص زمان برای حمایت از آموزش مؤثر ارزش مکانی در سطح ابتدایی ارائه میدهد.
Maternal behaviors are evolutionarily conserved yet sensitive to environmental factors such as resource availability. Scarcity-adversity, modeled by providing dams with reduced bedding and nesting materials, reliably induces changes in sensitive and insensitive pup-directed maternal behaviors. Ventral tegmental area (VTA) dopamine (DA) neurons are activated by pup interactions and required for the expression of normal maternal behaviors. However, the effects of postpartum scarcity-adversity on dam VTA DA neuron activity during caregiving alterations remain unexplored. We conducted in vivo fiber photometry recordings of VTA DA neuron activity using Cre-dependent GCaMP7f in postpartum female TH-Cre rat dams in control or scarcity-adversity conditions. Dams were assigned to control or scarcity-adversity conditions on postpartum day (PD) 2 and underwent daily fiber photometry recordings during naturalistic maternal behavior observation sessions and a food pellet reward retrieval task through PD 5. Scarcity-adversity dams showed significantly elevated VTA DA neuron activity during insensitive caregiving, reflected by increased area under the curve, with no group differences during sensitive care. Additionally, scarcity-adversity dams exhibited a decrease in frequency of peaks when separated from their pups (i.e., out of nest), with no group differences during pup contact or nursing. Critically, alterations in VTA DA neuron activity in scarcity-adversity dams were not observed during food reward retrieval, suggesting that postpartum scarcity-adversity selectively disrupts VTA DA dynamics within the maternal caregiving context. These findings show that postpartum resource scarcity induces context-specific alterations in VTA DA neuron activity and provide a foundation for future investigation of projection-specific mechanisms underlying adversity-induced maternal behavior deficits. Significance Statement Postpartum adversity compromises maternal caregiving and increases risk for postpartum depression, but how it alters real-time maternal brain function during active caregiving is poorly understood. Using fiber photometry in TH-Cre dams exposed to resource scarcity, we demonstrate that adversity alters ventral tegmental area (VTA) dopamine (DA) neuron activity during ongoing maternal behavior in a context-dependent manner. Adversity elevated VTA DA neuron activity during insensitive caregiving and reduced VTA DA activity during pup separation, without affecting VTA DA responses to food. These findings reveal that postpartum scarcity-adversity shapes the motivational architecture of maternal caregiving through context-specific alterations in VTA DA neuron dynamics, providing a neurobiological framework for understanding how adverse postpartum environments impair maternal care quality without broadly affecting reward processing.
رفتارهای مادری از لحاظ تکاملی حفظ شدهاند، اما نسبت به عوامل محیطی مانند دسترسی به منابع حساس هستند. کمبود و سختی، که با فراهم کردن مواد بستر و لانهسازی کاهشیافته برای مادران مدلسازی میشود، به طور قابل اعتمادی موجب تغییر در رفتارهای مادری حساس و غیرحساس نسبت به تولهها میگردد. نورونهای دوپامینرژیک ناحیه تهویه شکمی (VTA) با تعاملات با تولهها فعال میشوند و برای بروز رفتارهای مادری طبیعی ضروری هستند. با این حال، اثرات کمبود و سختی پس از زایمان بر فعالیت نورونهای دوپامینرژیک VTA در مادران طی تغییرات مراقبتی هنوز بررسی نشده است. ما با استفاده از فوتومتری فیبری درونزنده و GCaMP7f وابسته به Cre، فعالیت نورونهای دوپامینرژیک VTA را در موشهای ماده TH-Cre در شرایط کنترل یا کمبود و سختی پس از زایمان ثبت کردیم. مادران در روز دوم پس از زایمان (PD2) به شرایط کنترل یا کمبود و سختی تخصیص داده شدند و طی روزهای بعد، ثبتهای روزانه فوتومتری فیبری در طول جلسات مشاهده رفتار مادری طبیعی و یک آزمون دریافت پاداش غذایی تا روز پنجم پس از زایمان (PD5) انجام شد. مادران گروه کمبود و سختی، افزایش معنیداری در فعالیت نورونهای دوپامینرژیک VTA طی مراقبت غیرحساس نشان دادند که با افزایش مساحت زیر منحنی منعکس شد، در حالی که در مراقبت حساس تفاوتی بین گروهها مشاهده نشد. همچنین، مادران کمبود و سختی کاهش در فراوانی قلههای فعالیت هنگام جدایی از تولهها (یعنی خارج از لانه) نشان دادند، بدون تفاوت گروهی در هنگام تماس با تولهها یا شیردهی. به طور مهم، تغییرات فعالیت نورونهای دوپامینرژیک VTA در مادران کمبود و سختی هنگام دریافت پاداش غذایی مشاهده نشد، که نشان میدهد کمبود و سختی پس از زایمان به طور انتخابی پویایی VTA DA را در زمینه مراقبت مادری مختل میکند. این یافتهها نشان میدهد که کمبود منابع پس از زایمان موجب تغییرات زمینهمحور در فعالیت نورونهای دوپامینرژیک VTA میشود و زمینهای برای بررسیهای آینده درباره سازوکارهای اختصاصی مسیرهای عصبی در نقص رفتار مادری ناشی از سختی فراهم میآورد. اهمیت پژوهش: سختی پس از زایمان موجب تضعیف مراقبت مادری و افزایش خطر افسردگی پس از زایمان میشود، اما نحوه تأثیر آن بر عملکرد مغز مادر در زمان واقعی طی مراقبت فعال به خوبی شناخته نشده است. با استفاده از فوتومتری فیبری در موشهای TH-Cre تحت کمبود منابع، نشان دادیم که سختی، فعالیت نورونهای دوپامینرژیک ناحیه تهویه شکمی (VTA) را طی رفتار مادری جاری به صورت وابسته به زمینه تغییر میدهد. سختی موجب افزایش فعالیت نورونهای دوپامینرژیک VTA در مراقبت غیرحساس و کاهش فعالیت VTA DA در زمان جدایی از تولهها شد، بدون تأثیر بر پاسخ VTA DA به غذا. این یافتهها نشان میدهد که کمبود و سختی پس از زایمان معماری انگیزشی مراقبت مادری را از طریق تغییرات زمینهمحور در پویایی نورونهای دوپامینرژیک VTA شکل میدهد و چارچوبی عصبزیستی برای درک چگونگی تضعیف کیفیت مراقبت مادری توسط محیطهای نامطلوب پس از زایمان بدون تأثیر گسترده بر پردازش پاداش فراهم میکند.
This study aimed to evaluate the inclusive education policy for persons with disabilities in Makindye Division, Kampala District. The objectives of the study were to identify the environmental and socio-cultural factors influencing the implementation of inclusive education for persons with disabilities; to assess the availability and adequacy and to evaluate the outcomes of the inclusive education policy in terms of school access, participation, and academic achievement among persons with disabilities. The sample size comprised of 175 respondents, and the target population comprised teachers, NGOs officials, policy makers, administrators and parents of children with disabilities. This study was underpinned by the Social Model of Disability (1970), which states that disability arises from societal and environmental barriers, not an individual's impairment. The study used a structured questionnaire and semi-structured interviews. Data were analyzed using both descriptive and inferential statistics. Descriptive statistics, such as frequencies, percentages, and means, summarized the quantitative data, while thematic content analysis was employed to analyze qualitative data from the interviews. The findings revealed mixed perceptions regarding environmental and socio-cultural factors influencing the implementation of inclusive education, with an average mean score of 2.634 (SD = 0.836). While a significant portion of respondents (43.33%) strongly agreed that the inclusive education policy addresses the learning needs of children with disabilities (mean = 3.00, SD = 1.05), there were notable concerns about the policy's responsiveness to socio-cultural and economic contexts. The analysis of resource availability and adequacy yielded an average mean score of 2.93 (SD = 1.00), reflecting a positive perception among stakeholders. The availability of trained special needs education teachers received the highest mean score of 3.13 (SD = 1.02), with 50% of respondents agreeing or strongly agreeing that there are enough trained teachers in their schools. The study concluded that the analysis of environmental and socio-cultural factors reveals a significant relationship between policy intentions and implementation realities in Uganda's inclusive education system. Therefore, the study recommended that schools should develop context-specific implementation strategies that explicitly address local socio-cultural factors, including collaborative planning with community leaders, parents, and persons with disabilities, to ensure interventions respond to specific cultural contexts rather than relying on generalized strategies.
این پژوهش با هدف ارزیابی سیاست آموزش فراگیر برای افراد دارای معلولیت در ناحیه Makindye، منطقه Kampala انجام شد. اهداف پژوهش شامل شناسایی عوامل محیطی و اجتماعیفرهنگی مؤثر بر اجرای آموزش فراگیر برای افراد دارای معلولیت؛ ارزیابی میزان دسترسی و کفایت منابع و همچنین ارزیابی پیامدهای سیاست آموزش فراگیر از نظر دسترسی به مدرسه، مشارکت و پیشرفت تحصیلی افراد دارای معلولیت بود. حجم نمونه شامل ۱۷۵ نفر از معلمان، مسئولان سازمانهای غیردولتی، سیاستگذاران، مدیران و والدین کودکان دارای معلولیت بود. این پژوهش مبتنی بر مدل اجتماعی معلولیت (۱۹۷۰) بود که بیان میکند معلولیت ناشی از موانع اجتماعی و محیطی است، نه نقص فردی. ابزار گردآوری دادهها شامل پرسشنامه ساختاریافته و مصاحبههای نیمهساختاریافته بود. دادهها با استفاده از آمار توصیفی و استنباطی تحلیل شدند. آمار توصیفی مانند فراوانی، درصد و میانگین برای خلاصهسازی دادههای کمی و تحلیل محتوای تماتیک برای تحلیل دادههای کیفی حاصل از مصاحبهها بهکار رفت. یافتهها نشاندهنده ادراکات متفاوت نسبت به عوامل محیطی و اجتماعیفرهنگی مؤثر بر اجرای آموزش فراگیر بود، بهطوریکه میانگین نمره ۲٫۶۳۴ (انحراف معیار = ۰٫۸۳۶) بهدست آمد. در حالی که بخش قابل توجهی از پاسخدهندگان (۴۳٫۳۳٪) کاملاً موافق بودند که سیاست آموزش فراگیر به نیازهای یادگیری کودکان دارای معلولیت پاسخ میدهد (میانگین = ۳٫۰۰، انحراف معیار = ۱٫۰۵)، نگرانیهای قابل توجهی درباره پاسخگویی سیاست به زمینههای اجتماعیفرهنگی و اقتصادی وجود داشت. تحلیل میزان دسترسی و کفایت منابع میانگین نمره ۲٫۹۳ (انحراف معیار = ۱٫۰۰) را نشان داد که بیانگر ادراک مثبت ذینفعان بود. بیشترین میانگین نمره مربوط به دسترسی به معلمان آموزشدیده در حوزه نیازهای ویژه آموزشی بود (میانگین = ۳٫۱۳، انحراف معیار = ۱٫۰۲) و ۵۰٪ پاسخدهندگان موافق یا کاملاً موافق بودند که در مدارس آنها معلمان آموزشدیده کافی وجود دارد. پژوهش نتیجه گرفت که تحلیل عوامل محیطی و اجتماعیفرهنگی رابطه معناداری بین اهداف سیاست و واقعیتهای اجرایی در نظام آموزش فراگیر اوگاندا نشان میدهد. بنابراین، پژوهش توصیه کرد که مدارس باید راهبردهای اجرایی متناسب با زمینه محلی را تدوین کنند که بهطور مشخص به عوامل اجتماعیفرهنگی بومی بپردازد، از جمله برنامهریزی مشارکتی با رهبران جامعه، والدین و افراد دارای معلولیت، تا مداخلات به جای اتکا به راهبردهای کلی، به زمینههای فرهنگی خاص پاسخ دهند.
