policy documents

The teacher shortage is a global challenge. However, some countries are less prone to teacher shortages. The aim of this study was to examine three countries with little or no teacher shortage to explore what these countries do to attract and retain educated teachers. The three countries selected for this case study were Finland (Europe), Singapore, and the Republic of Korea (Southeast Asia). The data pertaining to these countries, as three specific case studies, come from policy documents, statistics, reports, and peer-reviewed articles. The themes in each case were thematically encoded and categorised by the described case context. The themes were identified deductively and strongly linked to the data. The results indicate that the teacher shortage and supply are related to teacher status and grounded in students’ performance and results, teacher training/education, systems for incoming and graduated teacher students, and support during their first years in their profession. Teacher status is seen as a loop in which higher teacher status leads to a lower likelihood of a teacher shortage. The conclusion is that attracting and retaining teachers is a multifaceted and complex process that is the result of many interacting aspects in each specific country’s context. Keywords: Finland, multiple case study, Sing

Insecurity has become a significant threat to the effective delivery of basic education in Nigeria, particularly in communities affected by banditry, kidnapping, armed attacks, and communal violence. This study examined the influence of insecurity on teaching-learning outcomes in Universal Basic Education primary schools in Kagarko Local Government Area, Kaduna State, Nigeria. Specifically, it investigated the effects of insecurity on pupils’ academic performance and school attendance and identified strategies for reducing its adverse effects. The study adopted a qualitative documentary research design and relied on secondary data obtained from government publications, policy documents, institutional reports, international organisations, and peer-reviewed journal articles. The selected documents were analysed using qualitative content analysis and organised according to the study’s major themes. The findings revealed that insecurity negatively affects pupils’ academic performance by reducing instructional time, disrupting curriculum coverage, weakening concentration, and creating fear within the learning environment. It also reduces school attendance as parents may prevent their children from attending school because of kidnapping, attacks, unsafe travel routes, and instability within surrounding communities. Consequently, insecurity undermines the implementation of Universal Basic Education by limiting regular participation and disrupting stable teaching and learning conditions. The study concludes that ensuring school safety is essential for achieving the objectives of free and compulsory basic education. It recommends strengthening school security, implementing the Minimum Standards for Safe Schools, improving community participation, providing psychosocial support, protecting routes to school, establishing emergency response systems, and adopting flexible learning arrangements during periods of disruption.

Abstract Faculty development (FD) and the preparation of future faculty are central to university teaching quality, yet in Japan they are studied separately and remain underexamined in English. Pre-faculty development (pre-FD), a term coined within Japanese higher education, exclusively denotes the pre-service teaching preparation of doctoral students and other prospective academics, broadly corresponding to the American “Preparing Future Faculty” movement. Treating the two as tracks of a single academic-development continuum, this article asks how each has been institutionalized and localized in Japan, and what constrains the translation of policy into teaching improvement. The study is a narrative, document-based conceptual review of policy documents, statutory standards, national surveys, and Japanese- and English-language scholarship, using the Scholarship of Teaching and Learning (SoTL) as an analytical lens. Three findings emerge. First, both tracks advanced through top-down policy-driven and policy-induced reform: In-service FD became a legal mandate in 2008, whereas pre-FD remains a best-effort obligation. Second, in-service FD has developed a distinctive cluster of locally grounded practices: inter-university networks, mutual FD, the collegial model, and student-engaged FD. Third, national survey data show participation rising while collegial formats and dedicated provision declined over the same period, indicating that participation rates are a poor proxy for teaching-development quality. Reading the tracks together reveals what single-track accounts obscure: shared organizational carriers and a common ceiling set by the absence of a continuing professional role in academic development. The article argues, as a proposition derived from the analysis, that sustainable development depends on connecting the two tracks into a continuous career pathway framed by SoTL.

This study investigates the alignment between teacher allocation and learner enrolment patterns in Eswatini high schools following the 2023 teacher allocation policy, assessing whether deployment corresponds to learner demand and to the policy goals of equity and efficiency. Guided by the Theory of Compensating Differences, it analysed disparities in enrolment and teacher distribution using documentary evidence from enrolment records, class registers, staffing information, and policy documents from 23 high schools, supplemented by contextual observations. Findings revealed substantial variation: some schools faced overcrowded classrooms, while others had enrolments far below the advised threshold of 400 students required for certain staffing provisions, with several reporting between 172 and 286 students. This raised concerns about the effective use of human and financial resources, particularly in high-density communities where staffing levels did not consistently reflect student numbers. The study concludes that reallocating teachers is necessary but complex, requiring a more responsive and context-sensitive model that goes beyond fixed enrolment thresholds to incorporate regular monitoring, redistribution mechanisms, and consideration of demographic and school-specific conditions. Such an approach would better balance educational equity, resource efficiency, and sustainability of teaching provision. Limitations include reliance on documentary and administrative records from a convenience sample of 23 schools, restricting generalisation to all Eswatini high schools. Nonetheless, the study provides valuable evidence to inform refinement of teacher allocation policy and offers lessons for other resource-constrained education systems experiencing uneven teacher distribution and shifting enrolment patterns.

The digital revolution has fundamentally transformed childhood experience across the globe. In Ghana, rapid mobile internet penetration, the proliferation of low-cost smartphones, and COVID-19-induced remote learning have dramatically intensified basic school children's exposure to digital screens. Emerging evidence links digital screen addiction (DSA) to significant impairments in children's psychological well-being encompassing emotional, cognitive, social, and behavioural dimensions. Yet, school management responses in Ghanaian basic schools remain underdeveloped and largely uncoordinated. This narrative literature review synthesizes global and sub-Saharan African evidence on digital screen addiction and its psychological well-being consequences among basic school children (ages 5–15), critically examines existing school management frameworks, and proposes a School-Based Digital Wellness Management Framework (SBDWMF) for Ghanaian basic schools. A narrative synthesis approach was employed. Literature was sourced from PubMed, Google Scholar, Scopus, PsycINFO, African Journals Online (AJOL), and grey literature from the WHO, UNESCO, UNICEF, Ghana Education Service (GES), Ghana Health Service (GHS), and the Ministry of Education. Peer-reviewed empirical studies, systematic reviews, meta-analyses, and policy documents published from 2010 to 2024 were included, with a total of 72 sources forming the evidence base. DSA is prevalent among basic school-age children globally, with pooled prevalence estimates ranging from 19% to 38% depending on measurement tools and contexts. Excessive screen exposure is consistently associated with psychological distress, anxiety, depression, attentional difficulties, emotional dysregulation, impaired self-esteem, peer-relationship deficits, and poor academic well-being. In Ghana, contextual risk amplifiers, including parental digital literacy gaps, absent school mental health services, post-COVID normalization of extended screen use, and fragmented policy, compound the psychological burden. School management frameworks in Ghanaian basic schools are largely inadequate to address DSA, with critical deficits in policy, counselling capacity, teacher training, and parental engagement. DSA poses a mounting psychological well-being challenge for Ghanaian basic school children, demanding an urgent, evidence-informed school management response. The proposed six-pillar SBDWMF offers a practical governance architecture for Ghanaian basic school heads, district education officers, and national policymakers to address DSA comprehensively within the school setting.

The purpose of this study is to give an overview of the evolution of digital learning paradigms, its implementation in Indian institutions and the challenges and opportunities which it provides. The review also seeks to identify gaps in the current research that can be used to direct future empirical and theoretical research. The study adopts a systematic literature review methodology to explore the academic literature on the topic of online education and digital learning paradigm in India. Secondary data sources such as peer-reviewed journal articles, conference proceedings, government reports, policy documents and institutional publications were referred for the exhaustive review of literature. The search strings and keywords used were in various combinations such as online education, digital learning, distance education, e-learning, MOOCs, SWAYAM, OER and ICT in education and e-learning in Indian higher education. Only English-language publications that had an Indian focus were considered. To ensure comprehensive coverage, conceptual, empirical and review studies were included. The literature was broken down into themes and the following main categories were identified: distance learning, online education models, digital learning technologies, OER initiatives and national educational platforms. This systematic synthesis enables the structured understanding of the developments, trends and research gaps in the field. It is evident in the literature that low completion rates, lack of multilingual content, digital divide issues as well as a lack of learner engagement and mentoring, are still issues. However, the platforms are crucial for lifelong learning and skill development.

Nigeria’s ambition to build a one-trillion-dollar economy by 2030 requires more than macroeconomic reforms, infrastructure development and increased investment. It requires a well-educated, highly skilled and productive population capable of generating knowledge, developing technologies, creating businesses and solving national problems. Quality education is therefore one of the most important foundations for achieving this economic ambition. This paper examines the critical role of quality education in supporting Nigeria’s aspiration for a one-trillion-dollar economy by 2030. Methodologically, the study adopts a qualitative documentary research design, applying thematic content analysis to eighteen secondary sources drawn from national policy documents, reports of international organisations and peer-reviewed literature. It argues that quality education contributes to economic transformation through the development of a skilled workforce, promotion of science, technology and innovation, expansion of entrepreneurship and employment, strengthening of research and industrial productivity, promotion of inclusive economic growth, and development of effective leadership and institutional capacity. The paper observes that Nigeria’s challenge is no longer simply increasing access to education but ensuring that what learners acquire is relevant to the changing requirements of the Nigerian and global economy. The paper suggests increased and sustainable investment in education, curriculum reform, stronger university-industry partnerships, expansion of technical and vocational education, improved funding for research and innovation, digital transformation of education, and stronger accountability in educational institutions. It concludes that the one-trillion-dollar economic ambition cannot be sustainably achieved without corresponding investment in the quality of Nigeria’s human capital. Quality education should therefore be treated as productive economic infrastructure and a central pillar of Nigeria’s long-term economic transformation.

تلاش نیجریه برای ساختن اقتصادی با ارزش یک تریلیون دلار تا سال ۲۰۳۰، نیازمند چیزی فراتر از اصلاحات کلان اقتصادی، توسعه زیرساخت‌ها و افزایش سرمایه‌گذاری است. این هدف مستلزم جمعیتی تحصیل‌کرده، دارای مهارت بالا و بهره‌ور است که قادر به تولید دانش، توسعه فناوری‌ها، ایجاد کسب‌وکار و حل مسائل ملی باشند. بنابراین، آموزش با کیفیت یکی از مهم‌ترین پایه‌های دستیابی به این هدف اقتصادی به‌شمار می‌رود. این مقاله نقش حیاتی آموزش با کیفیت را در حمایت از آرمان نیجریه برای دستیابی به اقتصاد یک تریلیون دلاری تا سال ۲۰۳۰ بررسی می‌کند. از نظر روش‌شناسی، این پژوهش از طرح پژوهش کیفی اسنادی بهره می‌گیرد و با استفاده از تحلیل محتوای تماتیک، هجده منبع ثانویه برگرفته از اسناد سیاستی ملی، گزارش‌های سازمان‌های بین‌المللی و متون داوری‌شده را مورد بررسی قرار می‌دهد. مقاله استدلال می‌کند که آموزش با کیفیت از طریق توسعه نیروی کار ماهر، ترویج علم، فناوری و نوآوری، گسترش کارآفرینی و اشتغال، تقویت پژوهش و بهره‌وری صنعتی، ارتقای رشد اقتصادی فراگیر و توسعه رهبری مؤثر و ظرفیت نهادی، به تحول اقتصادی کمک می‌کند. مقاله خاطرنشان می‌سازد که چالش نیجریه دیگر صرفاً افزایش دسترسی به آموزش نیست، بلکه اطمینان از مرتبط بودن آنچه فراگیران کسب می‌کنند با نیازهای متغیر اقتصاد نیجریه و جهان است. مقاله پیشنهاد می‌کند که سرمایه‌گذاری پایدار و افزایشی در آموزش، اصلاح برنامه درسی، تقویت همکاری دانشگاه و صنعت، گسترش آموزش فنی و حرفه‌ای، بهبود تأمین مالی پژوهش و نوآوری، تحول دیجیتال آموزش و افزایش پاسخگویی در نهادهای آموزشی باید مورد توجه قرار گیرد. در پایان نتیجه‌گیری می‌شود که هدف اقتصادی یک تریلیون دلاری بدون سرمایه‌گذاری متناسب در کیفیت سرمایه انسانی نیجریه به‌طور پایدار قابل تحقق نیست. بنابراین، آموزش با کیفیت باید به‌عنوان زیرساخت اقتصادی مولد و ستون مرکزی تحول اقتصادی بلندمدت نیجریه تلقی شود.

Educational transformation in the digital era requires a shift in the learning paradigm that emphasizes not only mastery of subject matter but also the development of students' creativity, critical thinking, digital literacy, and other essential competencies. The implementation of the Merdeka Curriculum provides greater flexibility for educational institutions and teachers to design learning activities according to students' needs while utilizing technological developments. Within this context, the integration of digital technology and Artificial Intelligence (AI) has the potential to accelerate the transformation of learning practices. This study aims to analyze the transformation of the Merdeka Curriculum through the integration of technology and Artificial Intelligence in learning, while identifying its impacts, opportunities, challenges, and implications for the roles of teachers and students' learning experiences. This research employs a qualitative approach using a literature review method. Data were obtained through the examination of books, scholarly journal articles, educational policy documents, and academic publications relevant to the Merdeka Curriculum, educational technology, and Artificial Intelligence in education. The data were analyzed using a descriptive-analytical approach by identifying, classifying, comparing, and synthesizing relevant findings from the literature. The results indicate that the integration of technology and AI can broaden access to learning resources, support more personalized and adaptive learning, assist teachers in developing instructional materials and assessments, and facilitate project-based learning and the development of twenty-first-century skills. Nevertheless, this transformation also presents several challenges, including unequal access to technology, disparities in teachers' digital competencies, the reliability of AI-generated information, data privacy concerns, potential student dependency on technology, and ethical issues related to academic integrity. Therefore, the integration of technology and AI within the Merdeka Curriculum should be positioned as a pedagogical instrument that supports educational objectives rather than as a replacement for teachers. Sustainable curriculum transformation requires strengthening teachers' digital and pedagogical competencies, establishing clear policies for the responsible use of AI, developing students' AI literacy, and implementing technology in ways that remain oriented toward human development and educational needs.

تحول آموزشی در عصر دیجیتال مستلزم تغییر در پارادایم یادگیری است که نه تنها بر تسلط بر محتوای درسی تأکید دارد، بلکه بر توسعهٔ خلاقیت، تفکر انتقادی، سواد دیجیتال و سایر شایستگی‌های اساسی دانش‌آموزان نیز تمرکز می‌کند. اجرای برنامهٔ درسی مردکا انعطاف‌پذیری بیشتری را برای مؤسسات آموزشی و معلمان فراهم می‌کند تا فعالیت‌های یادگیری را متناسب با نیازهای دانش‌آموزان و با بهره‌گیری از پیشرفت‌های فناوری طراحی کنند. در این زمینه، ادغام فناوری دیجیتال و هوش مصنوعی (AI) پتانسیل تسریع تحول در شیوه‌های یادگیری را دارد. هدف این پژوهش، تحلیل تحول برنامهٔ درسی مردکا از طریق ادغام فناوری و هوش مصنوعی در آموزش و شناسایی تأثیرات، فرصت‌ها، چالش‌ها و پیامدهای آن برای نقش معلمان و تجارب یادگیری دانش‌آموزان است. این پژوهش با رویکرد کیفی و با استفاده از روش مرور ادبیات انجام شده است. داده‌ها از طریق بررسی کتاب‌ها، مقالات علمی-پژوهشی، اسناد سیاست‌گذاری آموزشی و انتشارات دانشگاهی مرتبط با برنامهٔ درسی مردکا، فناوری آموزشی و هوش مصنوعی در آموزش گردآوری شده‌اند. داده‌ها با رویکرد توصیفی-تحلیلی و از طریق شناسایی، طبقه‌بندی، مقایسه و تلفیق یافته‌های مرتبط از منابع مورد بررسی قرار گرفتند. نتایج نشان می‌دهد که ادغام فناوری و هوش مصنوعی می‌تواند دسترسی به منابع یادگیری را گسترش دهد، از یادگیری شخصی‌سازی‌شده و تطبیقی حمایت کند، به معلمان در توسعهٔ مواد آموزشی و ارزشیابی‌ها یاری رساند و یادگیری مبتنی بر پروژه و توسعهٔ مهارت‌های قرن بیست‌ویکم را تسهیل کند. با این حال، این تحول با چالش‌هایی نیز همراه است؛ از جمله دسترسی نابرابر به فناوری، تفاوت در شایستگی‌های دیجیتال معلمان، پایایی اطلاعات تولیدشده توسط هوش مصنوعی، نگرانی‌های مربوط به حریم خصوصی داده‌ها، احتمال وابستگی دانش‌آموزان به فناوری و مسائل اخلاقی مرتبط با صداقت علمی. بنابراین، ادغام فناوری و هوش مصنوعی در برنامهٔ درسی مردکا باید به عنوان ابزاری آموزشی در خدمت اهداف تربیتی و نه جایگزین معلم تلقی شود. تحول پایدار برنامهٔ درسی مستلزم تقویت شایستگی‌های دیجیتال و آموزشی معلمان، تدوین سیاست‌های شفاف برای استفادهٔ مسئولانه از هوش مصنوعی، توسعهٔ سواد هوش مصنوعی در دانش‌آموزان و به‌کارگیری فناوری به گونه‌ای است که همچنان بر رشد انسانی و نیازهای آموزشی متمرکز باشد.

Islamic higher education continues to face challenges from the dominance of secular, materialistic, and positivistic Western epistemology in curriculum development, theory building, and academic research. This indicates curriculum colonialism operating through the secularization of course content and the hegemony of international publication standards, a condition that ultimately affects how Islamic Religious Education (PAI) is designed and taught in elementary schools, since PAI teachers and curriculum developers are themselves trained within that same higher-education system. This study aims to uncover these practices, analyze their impact on Islamic education, and examine their implications for PAI instruction at the elementary level (SD/MI). Using a qualitative library-research method, this study analyzes 12 journal articles published in 2021–2025 as the main sources, supported by methodology books, policy documents, and primary works of the key thinkers, on the decolonization of knowledge. The results show that curriculum colonialism operates through the dominance of Western theories in the learning process, the separation of knowledge from divine values, and higher education's dependence on publication standards set by institutions such as Scopus and Web of Science. This dichotomy of knowledge risks being reproduced in elementary PAI instruction whenever teacher-training curricula remain uncritically Western in orientation, while integrated schools that succeed in bridging faith and science tend to do so through grassroots initiative rather than systemic curriculum reform. Curriculum reconstruction is therefore needed at both levels through integrating knowledge and religion, strengthening Islamic scholarship, reforming PAI teacher-education curricula, and building an independent scientific publication system. In conclusion, curriculum colonialism in Islamic higher education has the potential to be passed on to elementary PAI instruction through teacher education. This study recommends integrating knowledge and religion in the curricula of Islamic higher education and PAI teacher education, and conducting further empirical research in elementary schools (SD/MI).

آموزش عالی اسلامی همچنان با چالش‌هایی ناشی از سلطهٔ معرفت‌شناسی غربی سکولار، مادی‌گرا و پوزیتیویستی در توسعهٔ برنامهٔ درسی، نظریه‌پردازی و پژوهش‌های علمی مواجه است. این امر نشان‌دهندهٔ استعمار برنامهٔ درسی است که از طریق سکولاریزه‌کردن محتوای دروس و هژمونی استانداردهای بین‌المللی انتشار علمی عمل می‌کند؛ وضعیتی که در نهایت بر نحوهٔ طراحی و آموزش تعلیمات دینی اسلامی (PAI) در مدارس ابتدایی تأثیر می‌گذارد، چرا که معلمان و برنامه‌ریزان درسی PAI خود در همین نظام آموزش عالی تربیت می‌شوند. هدف این پژوهش، کشف این رویه‌ها، تحلیل تأثیرات آن بر آموزش اسلامی و بررسی پیامدهای آن برای آموزش PAI در سطح ابتدایی (SD/MI) است. این پژوهش با استفاده از روش کیفی کتابخانه‌ای، ۱۲ مقالهٔ علمی منتشرشده در سال‌های ۲۰۲۱ تا ۲۰۲۵ را به‌عنوان منابع اصلی و همچنین کتاب‌های روش‌شناسی، اسناد سیاستی و آثار اصلی اندیشمندان کلیدی حوزهٔ استعمارزدایی معرفت را تحلیل می‌کند. نتایج نشان می‌دهد که استعمار برنامهٔ درسی از طریق سلطهٔ نظریه‌های غربی در فرایند یادگیری، جدایی دانش از ارزش‌های الهی و وابستگی آموزش عالی به استانداردهای انتشار علمی نهادهایی مانند Scopus و Web of Science عمل می‌کند. این دوگانگی معرفتی در آموزش PAI ابتدایی زمانی بازتولید می‌شود که برنامه‌های تربیت معلم بدون نقدپذیری، همچنان با رویکرد غربی باقی بمانند؛ در حالی که مدارس تلفیقی که موفق به پیوند ایمان و علم می‌شوند، عمدتاً این کار را از طریق ابتکار عمل‌های مردمی و نه اصلاحات نظام‌مند برنامهٔ درسی انجام می‌دهند. بنابراین بازسازی برنامهٔ درسی در هر دو سطح از طریق ادغام دانش و دین، تقویت دانش اسلامی، اصلاح برنامه‌های تربیت معلم PAI و ایجاد نظام مستقل انتشار علمی ضروری است. در نتیجه، استعمار برنامهٔ درسی در آموزش عالی اسلامی این پتانسیل را دارد که از طریق تربیت معلم به آموزش PAI ابتدایی منتقل شود. این پژوهش ادغام دانش و دین را در برنامه‌های درسی آموزش عالی اسلامی و تربیت معلم PAI توصیه می‌کند و انجام پژوهش‌های تجربی بیشتر در مدارس ابتدایی (SD/MI) را پیشنهاد می‌دهد.

Nigerian postgraduate education drives the nation's research capacity, yet it risks pedagogical inertia when quality assurance, including the National Universities Commission's minimum academic standards and accreditation, is reduced to procedural compliance. This paper rethinks postgraduate education by shifting attention toward pedagogies that foster intellectual agency, dialogue, epistemic plurality and context-sensitive knowledge production. Drawing on critical pedagogy, decolonial theory, Ubuntu and Igwebuike, and situated-learning theory, it uses a critical-integrative conceptual method and a purposive review of policy documents and Nigerian, African and international literature. The evidence is strongest for structural constraints on supervision and staff retention and for the Eurocentric orientation of methodological training in African research, but thin or inferential for prevailing pedagogy and examination practice; these claims are therefore advanced as nine testable hypotheses rather than established facts. The paper proposes four connected commitments (relational supervision, epistemic plurality, creative rigour and public relevance), operationalised through the CARE model (Criticality, Agency, Relationality and Epistemic creativity). It argues that standards should be an enabling floor rather than an intellectual ceiling, that resourcing rather than intent is the main obstacle to reform, and that CARE can be adopted through a staged, low-cost, workload-neutral pathway viable for early-career supervisors and under-funded state universities.

آموزش تحصیلات تکمیلی در نیجریه ظرفیت پژوهشی کشور را هدایت می‌کند، اما زمانی که تضمین کیفیت، از جمله استانداردهای حداقل علمی و اعتباربخشی کمیسیون دانشگاه‌های ملی، به رعایت صرف رویه‌ها تقلیل یابد، با خطر رکود پداگوژیک مواجه می‌شود. این مقاله با تغییر تمرکز به سوی پداگوژی‌هایی که عاملیت فکری، گفت‌وگو، تکثر معرفتی و تولید دانش حساس به زمینه را تقویت می‌کنند، به بازاندیشی در آموزش تحصیلات تکمیلی می‌پردازد. با بهره‌گیری از پداگوژی انتقادی، نظریه استعمارزدایی، Ubuntu و Igwebuike و نظریه یادگیری موقعیتی، این پژوهش از روش مفهومی انتقادی-ادغامی و مرور هدفمند اسناد سیاستی و ادبیات نیجریه‌ای، آفریقایی و بین‌المللی استفاده می‌کند. شواهد قوی‌ترین برای محدودیت‌های ساختاری در نظارت و نگهداشت اعضای هیئت علمی و جهت‌گیری اروپامحور آموزش روش‌شناسی در پژوهش آفریقایی است، اما برای پداگوژی رایج و شیوه‌های ارزشیابی، شواهد ضعیف یا استنتاجی است؛ بنابراین این ادعاها به صورت نه فرضیه قابل آزمون و نه به عنوان واقعیت‌های اثبات‌شده مطرح می‌شوند. مقاله چهار تعهد مرتبط (نظارت رابطه‌مند، تکثر معرفتی، دقت خلاقانه و ارتباط عمومی) را پیشنهاد می‌کند که از طریق مدل CARE (تفکر انتقادی، عاملیت، رابطه‌مندی و خلاقیت معرفتی) عملیاتی می‌شود. استدلال می‌شود که استانداردها باید کف توانمندساز باشند نه سقف فکری، تأمین منابع نه نیت، مانع اصلی اصلاحات است و مدل CARE می‌تواند از طریق مسیری مرحله‌ای، کم‌هزینه و بدون افزایش بار کاری که برای ناظران جوان و دانشگاه‌های دولتی کم‌برخوردار عملی است، اتخاذ شود.

Evidence suggests that academic staff in Nigerian public universities are under-supported in ways that directly undermine the delivery of Sustainable Development Goal 4. Previous research has established that stakeholder engagement matters for educational quality, but only a few empirical studies have tested the specific institutional mechanisms through which this engagement produces performance outcomes in resource constrained African higher education systems. To date, studies have not examined how training and development programmes function as an institutional bridge between training and development plans and academic staff performance in this context. This study set out to investigate the extent to which stakeholder support drives academic staff performance, specifically highlighting how institutional training and development initiatives serve as the crucial bridge for this impact. Grounded in Stakeholder Theory and Social Exchange Theory, the study tests four hypotheses using a quantitative design. Data were collected from 197 academic staff across three public universities in South-West Nigeria, using stratified random sampling. Partial Least Squares Structural Equation Modelling was conducted using SmartPLS 4. Analysis showed that stakeholder support had a significant direct effect on academic staff performance ( β = 0.423, t = 5.935, p < 0.001). Training and development programmes fully mediated the relationship between training and development plans and performance ( β = 0.210, 95% CI [0.090, 0.353]), the study's hypothesised mediation pathway (H4). The results indicate a persistent gap between institutional planning and programme execution. A further exploratory finding is the fifth hypothesis (H5). A feedback path from programme execution back to stakeholder support (TDProg → KSS, β = 0.511, p < 0.001). This finding extends Freeman’s (1984) instrumental framework. It adds nuance to Mitchell et al.’s (1997) salience theory by suggesting that visible programme quality can reinforce stakeholder commitment, rather than being solely a precondition for programme delivery. This pathway has not previously been documented in the African higher education literature and carries direct implications for institutional governance and SDG 4 policy coordination. The findings of this study carry implications for stakeholder coordination, institutional policy, and the delivery of SDG 4 in resource constrained higher education systems. Policy documents and strategic plans are necessary but insufficient. Decisive progress depends on funded, executed, and monitored training programmes backed by coordinated multi-stakeholder commitment.

شواهد نشان می‌دهد که اعضای هیئت علمی در دانشگاه‌های دولتی نیجریه از حمایت کافی برخوردار نیستند و این امر به طور مستقیم تحقق هدف چهارم توسعه پایدار را تضعیف می‌کند. پژوهش‌های پیشین اهمیت مشارکت ذینفعان را برای کیفیت آموزشی اثبات کرده‌اند، اما تنها تعداد اندکی از مطالعات تجربی، سازوکارهای نهادی مشخصی را که از طریق آن‌ها این مشارکت به پیامدهای عملکردی در نظام‌های آموزش عالی آفریقا با منابع محدود منجر می‌شود، مورد آزمون قرار داده‌اند. تاکنون، مطالعات بررسی نکرده‌اند که چگونه برنامه‌های آموزش و توسعه به عنوان پلی نهادی میان طرح‌های آموزش و توسعه و عملکرد اعضای هیئت علمی در این زمینه عمل می‌کنند. این پژوهش با هدف بررسی میزان تأثیر حمایت ذینفعان بر عملکرد اعضای هیئت علمی انجام شد و به طور خاص، نقش برنامه‌های آموزش و توسعه نهادی را به عنوان پل اساسی این تأثیر برجسته می‌کند. این مطالعه با تکیه بر نظریه ذینفعان و نظریه تبادل اجتماعی، چهار فرضیه را با رویکرد کمی مورد آزمون قرار داده است. داده‌ها از ۱۹۷ عضو هیئت علمی در سه دانشگاه دولتی جنوب غرب نیجریه با استفاده از نمونه‌گیری تصادفی طبقه‌بندی‌شده گردآوری شد. مدل‌یابی معادلات ساختاری حداقل مربعات جزئی با استفاده از نرم‌افزار SmartPLS 4 انجام شد. تحلیل‌ها نشان داد که حمایت ذینفعان اثر مستقیم معناداری بر عملکرد اعضای هیئت علمی دارد (β = 0.423، t = 5.935، p < 0.001). برنامه‌های آموزش و توسعه به طور کامل رابطه میان طرح‌های آموزش و توسعه و عملکرد را میانجی‌گری کردند (β = 0.210، 95% CI [0.090, 0.353]) که مسیر میانجی‌گری فرضیه چهارم پژوهش بود (H4). نتایج نشان‌دهنده شکاف مداوم میان برنامه‌ریزی نهادی و اجرای برنامه‌ها است. یافته اکتشافی دیگر، فرضیه پنجم (H5) است: مسیر بازخورد از اجرای برنامه به حمایت ذینفعان (TDProg → KSS، β = 0.511، p < 0.001). این یافته چارچوب ابزاری Freeman (1984) را گسترش می‌دهد و با افزودن ظرافت به نظریه برجستگی Mitchell و همکاران (1997) نشان می‌دهد که کیفیت مشهود برنامه می‌تواند تعهد ذینفعان را تقویت کند، نه اینکه صرفاً پیش‌شرط اجرای برنامه باشد. این مسیر پیش‌تر در ادبیات آموزش عالی آفریقا مستندسازی نشده و پیامدهای مستقیمی برای حکمرانی نهادی و هماهنگی سیاستی هدف چهارم توسعه پایدار دارد. یافته‌های این پژوهش دارای پیامدهایی برای هماهنگی ذینفعان، سیاست‌گذاری نهادی و تحقق هدف چهارم توسعه پایدار در نظام‌های آموزش عالی با منابع محدود است. اسناد سیاستی و برنامه‌های راهبردی ضروری اما ناکافی هستند؛ پیشرفت قاطعانه مستلزم برنامه‌های آموزشی تأمین مالی‌شده، اجراشده و پایش‌شده با پشتوانه تعهد هماهنگ چندذینفعی است.

The equine sector provides employment opportunities and leisure activities for a substantial number of people in Sweden. Although these activities are closely connected to nature and dependent on ecosystem services, the sector faces significant ecological challenges. This article explores how representatives of the equine sector—particularly riding schools—conceptualize and articulate their work with environmental sustainability in policy documents and “talk about” everyday practice. The analysis is informed by the Sustainable Development Goals (SDGs) and grounded in an ecolinguistic framework. Our results show that national level policy documents are closely aligned with the established sustainability terminology, whereas local documents and interviewees rarely employ SDG related terminology. Despite this discursive distance, riding schools demonstrate strong engagement and considerable creativity in addressing local environmental challenges. However, this ambition is constrained by limited knowledge, resources, and authority to address more complex ecological issues. Within the pedagogical environments that riding schools constitute, systematic instruction on environmental sustainability holds a marginal position. We identified five “stories we live by”: “the responsible local care taker”, “we try, but we lack resources”, “learning through everyday practice”, “sustainability without sustainability terminology” and “small action matters”. We have interpreted this as emerging eco-benifical narratives that can carry pedagogical potential. We argue that with strengthened organizational support, clearer conceptual tools, and structured opportunities for capacity building, riding schools could play a more active role in shaping sustainability-oriented “stories to live by” and contribute more fully to the broader societal transition toward sustainable development.

بخش اسب فرصت‌های شغلی و فعالیت‌های اوقات فراغت را برای تعداد قابل توجهی از افراد در سوئد فراهم می‌کند. اگرچه این فعالیت‌ها ارتباط نزدیکی با طبیعت داشته و وابسته به خدمات اکوسیستمی هستند، این بخش با چالش‌های زیست‌محیطی قابل توجهی مواجه است. این مقاله بررسی می‌کند که نمایندگان بخش اسب—به ویژه مدارس سوارکاری—چگونه کار خود را با پایداری زیست‌محیطی در اسناد سیاستی مفهوم‌سازی و بیان می‌کنند و درباره عمل روزمره «صحبت می‌کنند». تحلیل حاضر با اهداف توسعه پایدار (SDGs) هدایت شده و بر چارچوب اکولینگویستیکی استوار است. نتایج ما نشان می‌دهد که اسناد سیاستی در سطح ملی با واژگان تثبیت‌شده پایداری همسویی نزدیکی دارند، در حالی که اسناد محلی و مصاحبه‌شوندگان به ندرت از واژگان مرتبط با SDG استفاده می‌کنند. با وجود این فاصله گفتمانی، مدارس سوارکاری مشارکت قوی و خلاقیت قابل توجهی در مواجهه با چالش‌های زیست‌محیطی محلی از خود نشان می‌دهند. با این حال، این انگیزه به دلیل محدودیت دانش، منابع و اختیار برای پرداختن به مسائل پیچیده‌تر زیست‌محیطی، محدود می‌شود. در محیط‌های آموزشی که مدارس سوارکاری ایجاد می‌کنند، آموزش نظام‌مند درباره پایداری زیست‌محیطی جایگاه حاشیه‌ای دارد. ما پنج «روایت زیسته» را شناسایی کردیم: «سرپرست مسئول محلی»، «تلاش می‌کنیم اما منابع کافی نداریم»، «یادگیری از طریق عمل روزمره»، «پایداری بدون واژگان پایداری» و «اقدام کوچک اهمیت دارد». ما این موارد را به عنوان روایت‌های نوظهور سودمند برای محیط زیست تفسیر کرده‌ایم که می‌توانند ظرفیت آموزشی داشته باشند. استدلال می‌کنیم که با تقویت حمایت سازمانی، ابزارهای مفهومی شفاف‌تر و فرصت‌های ساختاریافته برای توانمندسازی، مدارس سوارکاری می‌توانند نقش فعال‌تری در شکل‌دهی به «روایت‌های زیستنی» مبتنی بر پایداری ایفا کرده و سهم بیشتری در گذار اجتماعی گسترده‌تر به سوی توسعه پایدار داشته باشند.

Curriculum changes in Indonesia have brought about shifts in the planning, implementation, and evaluation of instruction in primary schools. A notable change is the transition from the thematic learning approach used in the 2013 Curriculum to the more flexible learning approach of the *Kurikulum Merdeka* (Independent Curriculum). This transition has also influenced the instructional materials and teaching models employed by teachers. This article aims to compare the instructional materials and teaching models associated with the Thematic Curriculum and the *Kurikulum Merdeka*. A literature review method was employed, analyzing various books, policy documents, and scholarly sources relevant to instructional materials and teaching models. The findings indicate that the 2013 Curriculum relied heavily on syllabi, lesson plans (RPP), teaching materials, media, and assessment instruments, with instruction integrated through themes. In contrast, the *Kurikulum Merdeka* utilizes components such as Learning Outcomes (*Capaian Pembelajaran* or CP), Learning Objectives (*Tujuan Pembelajaran* or TP), Learning Objective Sequences (*Alur Tujuan Pembelajaran* or ATP), teaching modules, teaching materials, media, and assessment instruments. Regarding teaching models, the 2013 Curriculum frequently employed a scientific approach alongside models that supported thematic integration, whereas the *Kurikulum Merdeka* offers teachers greater latitude to select teaching models based on student characteristics, subject matter, and the learning context. These changes reflect a shift from relatively structured instructional components toward those that are more flexible and contextual.

تغییرات برنامه درسی در اندونزی منجر به تحولات قابل توجهی در برنامه‌ریزی، اجرا و ارزیابی آموزش در مدارس ابتدایی شده است. یکی از تغییرات مهم، گذار از رویکرد یادگیری موضوع‌محور مورد استفاده در برنامه درسی ۲۰۱۳ به رویکرد یادگیری منعطف‌تر در *Kurikulum Merdeka* (برنامه درسی مستقل) است. این گذار همچنین بر مواد آموزشی و الگوهای تدریس مورد استفاده معلمان تأثیر گذاشته است. هدف این مقاله مقایسه مواد آموزشی و الگوهای تدریس مرتبط با برنامه درسی موضوع‌محور و *Kurikulum Merdeka* است. این پژوهش با استفاده از روش مرور ادبیات و تحلیل منابعی چون کتاب‌ها، اسناد سیاستی و منابع علمی مرتبط با مواد آموزشی و الگوهای تدریس انجام شده است. یافته‌ها نشان می‌دهد که برنامه درسی ۲۰۱۳ به شدت متکی بر طرح درس (RPP)، مواد آموزشی، رسانه‌ها و ابزارهای ارزشیابی بوده و آموزش از طریق موضوعات یکپارچه می‌شد. در مقابل، *Kurikulum Merdeka* از اجزایی مانند نتایج یادگیری (*Capaian Pembelajaran* یا CP)، اهداف یادگیری (*Tujuan Pembelajaran* یا TP)، توالی اهداف یادگیری (*Alur Tujuan Pembelajaran* یا ATP)، ماژول‌های تدریس، مواد آموزشی، رسانه‌ها و ابزارهای ارزشیابی بهره می‌گیرد. در زمینه الگوهای تدریس، برنامه درسی ۲۰۱۳ عمدتاً از رویکرد علمی و الگوهایی که از یکپارچگی موضوعی حمایت می‌کردند استفاده می‌نمود، در حالی که *Kurikulum Merdeka* آزادی عمل بیشتری به معلمان برای انتخاب الگوهای تدریس بر اساس ویژگی‌های دانش‌آموزان، موضوع درس و زمینه یادگیری می‌دهد. این تغییرات نشان‌دهنده گذار از اجزای آموزشی نسبتاً ساختاریافته به سوی اجزای منعطف‌تر و زمینه‌محورتر است.

Debates about soft competencies usually ask whether they matter for performance. This article asks a different question: why their development has become a necessity that education systems must address deliberately, and why the response must be pedagogical rather than only managerial. Using a conceptual analysis that combines an integrative review of research on skills, leadership and adult learning, an analysis of national policy documents, and baseline diagnostic data on 239 university managers in Uzbekistan, the article develops a multi-level account of this necessity. It shows that demand for soft competencies converges from five levels: global labour markets, national reform, the higher education system, the university as an organisation, and the mediated nature of managerial work itself. The baseline data indicate a substantial shortfall, with 40.2% of managers assessed at a low level and the weakest results in the motivational-value cluster. The article then argues that the necessity is socio-pedagogical: a social demand that cannot be met by selection or regulation alone, but requires purposeful, diagnosis-based and transfer-oriented learning in adulthood. Five functions of such development are identified, and design principles for corporate higher education are proposed, together with a critical discussion of the risks of the soft-skills agenda.

بحث‌ها پیرامون شایستگی‌های نرم معمولاً این پرسش را مطرح می‌کنند که آیا این شایستگی‌ها برای عملکرد اهمیت دارند یا خیر. این مقاله پرسش متفاوتی را مطرح می‌کند: چرا توسعه این شایستگی‌ها به ضرورتی تبدیل شده است که نظام‌های آموزشی باید به طور هدفمند به آن بپردازند و چرا پاسخ به این ضرورت باید تربیتی باشد و نه صرفاً مدیریتی. با بهره‌گیری از تحلیلی مفهومی که شامل مرور تلفیقی پژوهش‌ها درباره مهارت‌ها، رهبری و یادگیری بزرگسالان، تحلیل اسناد سیاستی ملی و داده‌های تشخیصی پایه از ۲۳۹ مدیر دانشگاهی در ازبکستان است، مقاله روایتی چندسطحی از این ضرورت ارائه می‌دهد. نتایج نشان می‌دهد که تقاضا برای شایستگی‌های نرم از پنج سطح همگرا می‌شود: بازارهای کار جهانی، اصلاحات ملی، نظام آموزش عالی، دانشگاه به عنوان یک سازمان و ماهیت میانجی‌گرانه کار مدیریتی. داده‌های پایه نشان‌دهنده کمبود قابل توجهی است، به طوری که ۴۰٫۲٪ از مدیران در سطح پایین ارزیابی شده‌اند و ضعیف‌ترین نتایج در خوشه انگیزشی-ارزشی مشاهده می‌شود. سپس مقاله استدلال می‌کند که این ضرورت، ماهیتی اجتماعی-تربیتی دارد: تقاضایی اجتماعی که صرفاً با گزینش یا مقررات قابل پاسخگویی نیست، بلکه نیازمند یادگیری هدفمند، مبتنی بر تشخیص و انتقال‌محور در بزرگسالی است. پنج کارکرد برای چنین توسعه‌ای شناسایی شده و اصول طراحی برای آموزش عالی شرکتی پیشنهاد می‌شود، همراه با بحث انتقادی درباره مخاطرات دستورکار مهارت‌های نرم.

Engineering education in Nigeria is critical for national technological development and economic transformation. However, the sector faces persistent challenges, including inadequate funding, obsolete curricula, poor laboratory facilities, a shortage of qualified academic staff, and weak industry‑academia linkages. This article provides a comprehensive analysis of the current state of engineering education in Nigerian universities and polytechnics. Using a mixed‑methods approach comprising a review of policy documents, institutional surveys, and comparative benchmarking with global best practices, the study identifies key bottlenecks. Results show that only 38% of accredited engineering programmes meet minimum laboratory equipment standards, and student‑to‑lecturer ratios exceed 35:1 in 70% of institutions. Additionally, less than 20% of engineering graduates undergo industrial training of acceptable quality. The article presents a detailed table of accreditation status from the Council for the Regulation of Engineering in Nigeria (COREN) and another on graduate employability. Findings indicate a widening gap between curricular content and industry needs, leading to high graduate unemployment despite reported skill shortages. Recommendations include a sustainable funding model, mandatory curriculum revision every five years, establishment of regional engineering hubs, and a compulsory one‑year industry residency for lecturers. Policy implications for the National Universities Commission (NUC) and COREN are discussed. The article concludes that without urgent structural reforms, Nigeria’s vision of becoming a technologically driven economy by 2030 will remain unattainable.

آموزش مهندسی در نیجریه برای توسعه فناوری ملی و تحول اقتصادی اهمیت اساسی دارد. با این حال، این بخش با چالش‌های مداومی از جمله کمبود بودجه، برنامه‌های درسی منسوخ، امکانات آزمایشگاهی ضعیف، کمبود اعضای هیئت علمی واجد شرایط و پیوندهای ضعیف میان صنعت و دانشگاه مواجه است. این مقاله تحلیلی جامع از وضعیت فعلی آموزش مهندسی در دانشگاه‌ها و پلی‌تکنیک‌های نیجریه ارائه می‌دهد. با استفاده از رویکردی ترکیبی شامل مرور اسناد سیاستی، پیمایش‌های نهادی و مقایسه با بهترین رویه‌های جهانی، پژوهش گلوگاه‌های کلیدی را شناسایی می‌کند. نتایج نشان می‌دهد که تنها ۳۸٪ از برنامه‌های مهندسی دارای اعتبار، حداقل استانداردهای تجهیزات آزمایشگاهی را رعایت می‌کنند و نسبت دانشجو به استاد در ۷۰٪ مؤسسات بیش از ۳۵ به ۱ است. همچنین کمتر از ۲۰٪ فارغ‌التحصیلان مهندسی، آموزش صنعتی با کیفیت قابل قبول را می‌گذرانند. مقاله جدولی تفصیلی از وضعیت اعتباربخشی شورای تنظیم مهندسی نیجریه (COREN) و جدولی دیگر درباره اشتغال‌پذیری فارغ‌التحصیلان ارائه می‌دهد. یافته‌ها نشان‌دهنده شکاف فزاینده میان محتوای برنامه‌های درسی و نیازهای صنعت است که منجر به بیکاری بالای فارغ‌التحصیلان علی‌رغم کمبود مهارت‌های گزارش‌شده می‌شود. توصیه‌ها شامل مدل تأمین مالی پایدار، بازنگری اجباری برنامه‌های درسی هر پنج سال، ایجاد قطب‌های منطقه‌ای مهندسی و الزام یک سال اقامت صنعتی برای اعضای هیئت علمی است. پیامدهای سیاستی برای کمیسیون دانشگاه‌های ملی (NUC) و COREN مورد بحث قرار گرفته است. مقاله نتیجه می‌گیرد که بدون اصلاحات ساختاری فوری، چشم‌انداز نیجریه برای تبدیل شدن به اقتصادی مبتنی بر فناوری تا سال ۲۰۳۰ دست‌نیافتنی خواهد بود.

This review explores the role of science laboratories in strengthening science education within resource‑limited contexts, with particular attention to Timor‑Leste. Drawing on peer‑reviewed studies and policy documents published between 2019 and 2025, the synthesis highlights how laboratory access fosters students’ conceptual understanding and inquiry skills through hands‑on engagement. Yet, many schools continue to depend on low‑cost experiments due to infrastructural constraints, creating a persistent gap between curriculum aspirations and classroom realities. The analysis underscores the importance of expanding laboratory infrastructure, investing in teacher professional development, and adopting context‑appropriate experimental strategies to advance science learning in basic education settings.

این مرور به بررسی نقش آزمایشگاه‌های علوم در تقویت آموزش علوم در بسترهای دارای منابع محدود می‌پردازد و توجه ویژه‌ای به کشور تیمور شرقی دارد. با اتکا به مطالعات داوری‌شده و اسناد سیاستی منتشرشده بین سال‌های ۲۰۱۹ تا ۲۰۲۵، این سنتز نشان می‌دهد که دسترسی به آزمایشگاه موجب ارتقای درک مفهومی و مهارت‌های پژوهشی دانش‌آموزان از طریق مشارکت عملی می‌شود. با این حال، بسیاری از مدارس به دلیل محدودیت‌های زیرساختی همچنان به آزمایش‌های کم‌هزینه وابسته هستند که این امر موجب تداوم فاصله میان اهداف برنامه درسی و واقعیت‌های کلاس درس می‌شود. تحلیل حاضر بر اهمیت گسترش زیرساخت‌های آزمایشگاهی، سرمایه‌گذاری در توسعه حرفه‌ای معلمان و اتخاذ راهبردهای آزمایشگاهی متناسب با زمینه برای ارتقای یادگیری علوم در آموزش پایه تأکید می‌کند.

Digital platforms have become a primary route through which Indonesian students encounter religious knowledge, and teachers of Islamic education increasingly meet classroom questions whose answers students have already obtained from sources carrying no chain of transmission. This study examines how the digital transformation of Islamic education reconfigures the relationship between teacher, text, and learner, and asks what verification practice becomes possible when the volume of accessible religious content exceeds any teacher’s capacity to authenticate it. The study is a conceptual synthesis of peer-reviewed literature, policy documents, and institutional reports, selected purposively and analysed thematically across accessibility, content authenticity, pedagogical innovation, teacher role, ethics, and institutional readiness. The analysis finds that digitalisation expands access decisively but redistributes interpretive authority in ways existing teacher preparation does not address; that content generated by artificial intelligence intensifies rather than creates this problem, since fluency without sanad is already characteristic of much online religious material; and that blended learning models developed for school-age learners transfer poorly to the adult and para-professional audiences that dominate Islamic non-formal education without andragogical adjustment. The study argues that the practical task facing institutions is not the adoption of technology but the design of verification competence, and proposes three design principles: teaching provenance rather than conclusions, making the limits of teacher authority explicit, and building institutional review of digital content into curriculum governance rather than leaving it to individual discretion.

سکوهای دیجیتال به مسیر اصلی دسترسی دانش‌آموزان اندونزیایی به دانش دینی بدل شده‌اند و معلمان آموزش اسلامی با پرسش‌هایی در کلاس مواجه می‌شوند که پاسخ آن‌ها را دانش‌آموزان پیش‌تر از منابعی بدون زنجیره نقل دریافت کرده‌اند. این مطالعه بررسی می‌کند که چگونه تحول دیجیتال در آموزش اسلامی رابطه میان معلم، متن و یادگیرنده را بازپیکربندی می‌کند و می‌پرسد که در شرایطی که حجم محتوای دینی قابل دسترس از ظرفیت هر معلم برای اعتبارسنجی فراتر می‌رود، چه شیوه‌ای از راستی‌آزمایی ممکن می‌شود. این پژوهش، سنتز مفهومی از ادبیات داوری‌شده، اسناد سیاستی و گزارش‌های نهادی است که به‌صورت هدفمند انتخاب و بر اساس دسترسی‌پذیری، اصالت محتوا، نوآوری آموزشی، نقش معلم، اخلاق و آمادگی نهادی به‌صورت موضوعی تحلیل شده‌اند. تحلیل نشان می‌دهد که دیجیتالی‌شدن به‌طور قاطع دسترسی را گسترش می‌دهد اما اقتدار تفسیری را به شیوه‌هایی بازتوزیع می‌کند که در آموزش معلمان فعلی مورد توجه قرار نگرفته است؛ همچنین محتوای تولیدشده توسط هوش مصنوعی این مسئله را تشدید می‌کند نه ایجاد، چرا که روانی بدون سند پیش‌تر نیز ویژگی غالب بسیاری از مواد دینی آنلاین بوده است؛ و مدل‌های یادگیری ترکیبی که برای یادگیرندگان سن مدرسه توسعه یافته‌اند، بدون تعدیل اندراگوژیک به‌خوبی به مخاطبان بزرگسال و شبه‌حرفه‌ای که در آموزش غیررسمی اسلامی غالب‌اند، منتقل نمی‌شوند. این مطالعه استدلال می‌کند که وظیفه عملی پیش‌روی نهادها نه پذیرش فناوری بلکه طراحی شایستگی راستی‌آزمایی است و سه اصل طراحی را پیشنهاد می‌دهد: آموزش منشأ به‌جای نتیجه‌گیری، صراحت‌بخشی به حدود اقتدار معلم، و ادغام بازبینی نهادی محتوای دیجیتال در حکمرانی برنامه درسی به‌جای واگذاری آن به صلاحدید فردی.

The concept of inclusive education has gradually gained a prominent place in international and national education policies, especially in the context of equal and quality education for learners with disabilities and those with special educational needs (SEN). There is still some variation between policy and practice in education, although there have been significant advances on the policy front. Contrastive analyses are carried out in the context of inclusive education policies in India, Japan and Finland. This review sought to analyse inclusive education policy and legislation of India, Japan, and Finland, and the inclusiveness of their education systems in terms of the same set of analytical dimensions, while also aiming to capture the implementation challenges and lessons learnt that could be transferable to support the implementation of inclusive education in other national contexts. A qualitative comparative policy review was carried out based on peer-reviewed research and the official national and international policy documents. Relevant literature from the past decade (primarily 2024-2026) was synthesised, as well as existing international policy frameworks and legislation. The evidence was analysed in terms of ten dimensions: policy framework, governance, teacher training, curriculum, funding, infrastructure, assistive technology, assessment, social attitudes and education outcomes. The analysis was orientated towards similarities and differences, implementation patterns and convergences between the three countries. This review found that there is a common framework for inclusive education policy and legislation across the three countries, with some distinct differences. All three countries have made greater efforts to promote inclusive education, albeit differences in institutional capacity, governance, resources, teacher preparation, and social context still influence the implementation of inclusive education. Finland’s overall coherence, where inclusion was integrated into the general policy of educational equity and backed by a decentralised governance system, professionally autonomous teachers, flexibility in curricula, coordinated resources and learner-centred support, was strongest. Japan made significant strides by building on the progress made towards improved coordination between mainstream and specialist provision, but further work is needed to increase full mainstream participation and ensure consistency of practice at a local level. The country has a good range of legislation and policy in place, but outcomes remain limited due to regional differences, inadequate teacher preparation, limited resources, lack of infrastructure, and lack of consistency in implementation. In all three systems, the link between policy and professional capacity, institutional coordination and equitable resource provision were identified as important factors for effective inclusion. Laws alone are not enough to implement inclusive education. For sustainable progress, institutional development must be ongoing, teachers need to be prepared, learning environments need to be flexible, governance needs to work across levels, resources need to be shared fairly and social and educational conditions need to be taken into account. The comparative results indicate that it is necessary to take into account the practices of other countries and not simply replicate them, and that Finland has specific lessons to offer in terms of creating a coherent system, while Japan and India have other experiences and barriers to overcome in order to achieve a more inclusive system.

مفهوم آموزش فراگیر به تدریج جایگاهی برجسته در سیاست‌های آموزشی بین‌المللی و ملی، به ویژه در زمینه آموزش برابر و با کیفیت برای یادگیرندگان دارای معلولیت و افرادی با نیازهای ویژه آموزشی (SEN) یافته است. با وجود پیشرفت‌های قابل توجه در حوزه سیاست‌گذاری، همچنان تفاوت‌هایی میان سیاست و عمل در آموزش وجود دارد. تحلیل‌های تطبیقی در زمینه سیاست‌های آموزش فراگیر در هند، ژاپن و فنلاند انجام شده است. این مرور با هدف تحلیل سیاست‌ها و قوانین آموزش فراگیر در هند، ژاپن و فنلاند و میزان فراگیری نظام‌های آموزشی آن‌ها بر اساس مجموعه‌ای یکسان از ابعاد تحلیلی، همچنین شناسایی چالش‌های اجرایی و درس‌های آموخته‌شده که می‌تواند برای حمایت از اجرای آموزش فراگیر در سایر زمینه‌های ملی قابل انتقال باشد، صورت گرفته است. یک مرور تطبیقی کیفی سیاستی بر اساس پژوهش‌های داوری‌شده و اسناد رسمی سیاستی ملی و بین‌المللی انجام شد. ادبیات مرتبط دهه گذشته (عمدتاً ۲۰۲۴-۲۰۲۶) و همچنین چارچوب‌ها و قوانین سیاستی بین‌المللی موجود، تلفیق گردید. شواهد بر اساس ده بُعد شامل: چارچوب سیاستی، حکمرانی، آموزش معلمان، برنامه درسی، تأمین مالی، زیرساخت، فناوری‌های کمکی، ارزیابی، نگرش‌های اجتماعی و پیامدهای آموزشی تحلیل شد. تحلیل بر شباهت‌ها و تفاوت‌ها، الگوهای اجرا و همگرایی‌ها میان سه کشور متمرکز بود. این مرور نشان داد که چارچوب مشترکی برای سیاست و قانون‌گذاری آموزش فراگیر در هر سه کشور وجود دارد، هرچند تفاوت‌هایی متمایز نیز مشاهده می‌شود. هر سه کشور تلاش‌های بیشتری برای ترویج آموزش فراگیر انجام داده‌اند، اما تفاوت در ظرفیت نهادی، حکمرانی، منابع، آمادگی معلمان و زمینه اجتماعی همچنان بر اجرای آموزش فراگیر تأثیرگذار است. انسجام کلی فنلاند، که در آن فراگیری در سیاست کلی برابری آموزشی ادغام شده و با نظام حکمرانی غیرمتمرکز، معلمان حرفه‌ای و مستقل، انعطاف‌پذیری در برنامه‌های درسی، منابع هماهنگ و حمایت‌های یادگیرنده‌محور پشتیبانی می‌شود، قوی‌تر بود. ژاپن با بهبود هماهنگی میان آموزش عادی و تخصصی پیشرفت‌های قابل توجهی داشته است، اما برای افزایش مشارکت کامل در آموزش عادی و تضمین یکنواختی اجرا در سطح محلی، نیاز به تلاش بیشتری دارد. این کشور دارای مجموعه مناسبی از قوانین و سیاست‌ها است، اما پیامدها به دلیل تفاوت‌های منطقه‌ای، آمادگی ناکافی معلمان، محدودیت منابع، کمبود زیرساخت و نبود یکنواختی در اجرا، محدود باقی مانده است. در هر سه نظام، ارتباط میان سیاست و ظرفیت حرفه‌ای، هماهنگی نهادی و تأمین منابع عادلانه به عنوان عوامل مهم برای فراگیری مؤثر شناسایی شد. قوانین به تنهایی برای اجرای آموزش فراگیر کافی نیستند. برای پیشرفت پایدار، توسعه نهادی باید مستمر باشد، معلمان باید آماده شوند، محیط‌های یادگیری باید انعطاف‌پذیر باشند، حکمرانی باید در سطوح مختلف عمل کند، منابع باید به طور عادلانه توزیع شوند و شرایط اجتماعی و آموزشی باید مد نظر قرار گیرد. نتایج تطبیقی نشان می‌دهد که لازم است به جای تکرار صرف، به تجارب سایر کشورها توجه شود و فنلاند در زمینه ایجاد نظامی منسجم درس‌های ویژه‌ای ارائه می‌دهد، در حالی که ژاپن و هند با تجارب و موانع دیگری برای دستیابی به نظامی فراگیرتر روبه‌رو هستند.

Teacher preparation programs have quickly adopted artificial intelligence tools, but the ethical, social, and environmental dimensions of that adoption receive comparatively little attention in how future educators are trained. This conceptual analysis addresses that gap by asking how AI competence, sustainability education, and ethical technology use can be integrated into teacher preparation as a single coherent framework rather than three parallel add-ons. Drawing on critical digital pedagogy, domain-specific cognition theory, and Mezirow's transformative learning theory, we synthesize policy documents and peer-reviewed literature on AI in education, sustainability education, and teacher preparation to develop the SAGE Model (Sustainability and AI for Global Educators). SAGE organizes teacher preparation around three interconnected pillars: Critical Integration, which addresses how AI systems reflect the assumptions and biases of their design; Applied Problem-Solving, which situates AI and sustainability literacy in authentic classroom and systems-level challenges; and Reflexive Praxis, which asks candidates to examine their own judgment and positionality when using AI tools. The model treats AI as an instrument that can extend, not replace, educator judgment in addressing complex sustainability and equity problems in practice. This is a conceptual contribution: SAGE has not yet been implemented or empirically validated in a teacher preparation program, and the paper closes by outlining what that validation would require. The paper examines ethical considerations and challenges of AI in education, presents the SAGE Model and its theoretical grounding with illustrative applications across K–12 and higher education, and discusses implications for practice, policy, and future research.

برنامه‌های تربیت معلم به سرعت ابزارهای هوش مصنوعی را پذیرفته‌اند، اما ابعاد اخلاقی، اجتماعی و زیست‌محیطی این پذیرش نسبتاً کمتر در آموزش معلمان آینده مورد توجه قرار گرفته است. این تحلیل مفهومی به این خلأ می‌پردازد و می‌پرسد چگونه می‌توان شایستگی هوش مصنوعی، آموزش پایداری و استفاده اخلاقی از فناوری را به عنوان یک چارچوب منسجم و نه سه افزونه موازی در تربیت معلم ادغام کرد. با بهره‌گیری از پداگوژی انتقادی دیجیتال، نظریه شناخت دامنه‌محور و نظریه یادگیری تحولی Mezirow، اسناد سیاستی و ادبیات داوری‌شده درباره هوش مصنوعی در آموزش، آموزش پایداری و تربیت معلم را برای توسعه مدل SAGE (پایداری و هوش مصنوعی برای معلمان جهانی) تلفیق می‌کنیم. مدل SAGE تربیت معلم را حول سه رکن به‌هم‌پیوسته سازمان‌دهی می‌کند: ادغام انتقادی که به چگونگی بازتاب مفروضات و سوگیری‌های طراحی در سیستم‌های هوش مصنوعی می‌پردازد؛ حل مسئله کاربردی که سواد هوش مصنوعی و پایداری را در چالش‌های واقعی کلاس درس و سطح نظام قرار می‌دهد؛ و کنش بازاندیشانه که از داوطلبان می‌خواهد قضاوت و جایگاه خود را هنگام استفاده از ابزارهای هوش مصنوعی بررسی کنند. این مدل، هوش مصنوعی را ابزاری می‌داند که می‌تواند قضاوت معلم را در مواجهه با مسائل پیچیده پایداری و عدالت در عمل گسترش دهد، نه جایگزین آن شود. این مقاله یک مشارکت مفهومی است: مدل SAGE هنوز در برنامه تربیت معلم اجرا یا به طور تجربی اعتبارسنجی نشده است و مقاله با ترسیم الزامات این اعتبارسنجی پایان می‌یابد. مقاله به بررسی ملاحظات و چالش‌های اخلاقی هوش مصنوعی در آموزش، ارائه مدل SAGE و مبانی نظری آن با کاربردهای نمونه در آموزش K–12 و آموزش عالی، و بحث درباره پیامدهای آن برای عمل، سیاست و پژوهش‌های آینده می‌پردازد.

This study conducts a systematic literature review (SLR) spanning 2000 to 2025 to critically investigate the integration of Information and Communication Technologies (ICT) in pre-service teacher education. Anchored in the Unified Theory of Acceptance and Use of Technology 2 (UTAUT2), the review explores how factors such as performance expectancy, effort expectancy, social influence, facilitating conditions, hedonic motivation, price value, and habit shape the adoption and use of ICT for teaching and learning among pre-service teachers. The review synthesises international evidence and interprets findings through the lens of South Africa's rural higher education context. Using PRISMA guidelines, 68 peer-reviewed journal articles, reports, and policy documents were reviewed and thematically analysed. Findings reveal that while ICT tools hold significant potential to enhance teaching quality, learner engagement, and curriculum relevance, structural constraints such as digital infrastructure deficits, inadequate professional development, and limited institutional support continue to undermine sustainable adoption. Moreover, cultural factors and contextual realities often hinder the effective operationalisation of ICT-based curriculum reforms. The study concludes with strategic recommendations to enhance digital inclusion and curriculum innovation in teacher education for sustainable development, particularly at rural South African universities.

این مطالعه با انجام یک مرور نظام‌مند ادبیات (SLR) در بازه زمانی ۲۰۰۰ تا ۲۰۲۵، به بررسی انتقادی ادغام فناوری‌های اطلاعات و ارتباطات (ICT) در آموزش معلمان پیش‌خدمت می‌پردازد. این مرور که مبتنی بر نظریه یکپارچه پذیرش و استفاده از فناوری ۲ (UTAUT2) است، بررسی می‌کند که چگونه عواملی مانند انتظار عملکرد، انتظار تلاش، تأثیر اجتماعی، شرایط تسهیل‌کننده، انگیزش لذت‌جویانه، ارزش قیمت و عادت، شکل‌گیری پذیرش و استفاده از ICT برای آموزش و یادگیری در میان معلمان پیش‌خدمت را تحت تأثیر قرار می‌دهند. این مرور شواهد بین‌المللی را تلفیق کرده و یافته‌ها را از منظر آموزش عالی مناطق روستایی آفریقای جنوبی تفسیر می‌کند. با استفاده از دستورالعمل‌های PRISMA، تعداد ۶۸ مقاله داوری‌شده، گزارش و سند سیاستی مرور و به‌صورت موضوعی تحلیل شدند. یافته‌ها نشان می‌دهد که اگرچه ابزارهای ICT پتانسیل قابل‌توجهی برای ارتقای کیفیت تدریس، مشارکت یادگیرندگان و ارتباط برنامه درسی دارند، اما محدودیت‌های ساختاری مانند کمبود زیرساخت دیجیتال، توسعه حرفه‌ای ناکافی و حمایت نهادی محدود، همچنان پذیرش پایدار را تضعیف می‌کنند. افزون بر این، عوامل فرهنگی و واقعیت‌های زمینه‌ای اغلب مانع عملیاتی‌سازی مؤثر اصلاحات برنامه درسی مبتنی بر ICT می‌شوند. مطالعه با ارائه توصیه‌های راهبردی برای ارتقای شمول دیجیتال و نوآوری برنامه درسی در آموزش معلمان به منظور توسعه پایدار، به‌ویژه در دانشگاه‌های روستایی آفریقای جنوبی، پایان می‌یابد.