self-help

This descriptive-survey study assessed the readiness of kindergarten learners in Barobo II District, Schools Division of Surigao del Sur, as basis for a School Readiness Enhancement Plan. Using an adopted ECCD-based questionnaire, the study examined seven developmental domains: gross motor, fine motor, self-help adaptive, social/emotional, receptive language, expressive language, and cognitive skills. The supplied data comprised 12 learner readiness records assessed through teacher ratings and analyzed using frequency, percentage, mean, and standard deviation. Results showed an overall High Readiness level (WM = 4.15, SD = 0.47). Gross motor skills (WM = 4.33) and cognitive skills (WM = 4.22) attained Very High Readiness, while fine motor, self-help adaptive, social/emotional, receptive language, and expressive language were rated High Readiness. Specific skills requiring further reinforcement were identified, particularly in self-help adaptive, expressive language, and selected fine motor and receptive language indicators. Based on these findings, a School Readiness Enhancement Plan was proposed to sustain developmental strengths and address areas needing additional support through coordinated school- and home-based interventions.

این پژوهش توصیفی-پیمایشی به ارزیابی میزان آمادگی نوآموزان پیش‌دبستانی در ناحیه باروبو II، اداره آموزش سورگائو دل سور، به‌عنوان مبنایی برای برنامه ارتقاء آمادگی مدرسه پرداخت. با استفاده از پرسشنامه اقتباس‌شده مبتنی بر ECCD، این مطالعه هفت حوزه رشدی را مورد بررسی قرار داد: مهارت‌های حرکتی درشت، مهارت‌های حرکتی ظریف، مهارت‌های خودیاری-انطباقی، اجتماعی/هیجانی، زبان دریافتی، زبان بیانی و مهارت‌های شناختی. داده‌های ارائه‌شده شامل ۱۲ پرونده آمادگی نوآموزان بود که از طریق ارزیابی معلمان گردآوری و با استفاده از فراوانی، درصد، میانگین و انحراف معیار تحلیل شد. نتایج نشان داد که سطح کلی آمادگی «بالا» بوده است (WM = 4.15، SD = 0.47). مهارت‌های حرکتی درشت (WM = 4.33) و مهارت‌های شناختی (WM = 4.22) به سطح «بسیار بالا» دست یافتند، در حالی که مهارت‌های حرکتی ظریف، خودیاری-انطباقی، اجتماعی/هیجانی، زبان دریافتی و زبان بیانی در سطح «بالا» ارزیابی شدند. مهارت‌های خاصی که نیاز به تقویت بیشتر داشتند، به‌ویژه در حوزه‌های خودیاری-انطباقی، زبان بیانی و برخی شاخص‌های مهارت‌های حرکتی ظریف و زبان دریافتی شناسایی شدند. بر اساس این یافته‌ها، برنامه‌ای برای ارتقاء آمادگی مدرسه پیشنهاد شد تا نقاط قوت رشدی حفظ شده و حوزه‌های نیازمند حمایت بیشتر از طریق مداخلات هماهنگ مدرسه‌محور و خانواده‌محور مورد توجه قرار گیرند.

Mental health and psychosocial wellbeing among migrant workers and their families are important public health concerns in Nepal. The PARBARDHAN project used a community-based approach to strengthen mental health and psychosocial support, community participation, and local service capacity in migration-affected communities. This study describes psychosocial wellbeing at endline evaluation and compares findings descriptively with baseline and midline . A cross-sectional, mixed-methods endline evaluation was conducted in Salyan and Kailali districts of Nepal. The quantitative component included 245 project beneficiaries aged 16–80 yearsincluding20 (8.2%) migrant/returnee workers and 225 (91.8%) family/community respondents; 216 (88.2%) reported having a family member currently abroad. Psychological distress was assessed using the General Health Questionnaire (GHQ-12), and anxiety and depression the Hopkins Symptom Checklist (HSCL-25). Life satisfaction and subjective happiness were assessed. Qualitative interviews and focus group discussions provided contextual information on project implementation and perceived effects. Quantitative data were analysed using descriptive statistics while qualitative data were analysed using framework analysis. Data were collected from3-26 February, 2026. At endline, 34.7% screened positive for psychological distress, while 8.2% screened positive for anxiety and 5.3% for depression (5.3%). Compared with baseline and midline assessment rounds, anxiety and depression screening positivity was lower at endline, whereas probable psychological distress was higher. Qualitative findings indicated increased mental health awareness, greater willingness to seek support, perceived reductions in stigma, and support through self-help groups, peer groups counselling, and community activities. However, substantial dissatisfaction with life was also reported. Because the evaluation rounds used independent cross-sectional samples, the observed differences cannot be interpreted as within-person changes or attributed causally to the PARBARDHAN intervention. The findings indicate the perceived value of community-based mental health and psychosocial support while highlighting continuing economic insecurity, family separation, and other structural factors affecting psychosocial wellbeing.

سلامت روان و رفاه روانی‌اجتماعی در میان کارگران مهاجر و خانواده‌های آنان از دغدغه‌های مهم بهداشت عمومی در نپال است. پروژه PARBARDHAN با رویکرد مبتنی بر جامعه به تقویت حمایت‌های سلامت روان و روانی‌اجتماعی، مشارکت اجتماعی و ظرفیت خدمات محلی در جوامع متاثر از مهاجرت پرداخت. این مطالعه رفاه روانی‌اجتماعی را در ارزیابی نهایی توصیف کرده و یافته‌ها را به صورت توصیفی با خط پایه و میان‌دوره مقایسه می‌کند. ارزیابی نهایی مقطعی با روش‌های ترکیبی در مناطق Salyan و Kailali نپال انجام شد. بخش کمی شامل ۲۴۵ نفر از بهره‌مندان پروژه در بازه سنی ۱۶ تا ۸۰ سال بود که از این میان ۲۰ نفر (۸.۲٪) کارگر مهاجر/بازگشته و ۲۲۵ نفر (۹۱.۸٪) از اعضای خانواده/جامعه بودند؛ ۲۱۶ نفر (۸۸.۲٪) گزارش دادند که یکی از اعضای خانواده‌شان در حال حاضر در خارج از کشور است. پریشانی روان‌شناختی با استفاده از پرسشنامه سلامت عمومی (GHQ-12) و اضطراب و افسردگی با فهرست نشانه‌های هاپکینز (HSCL-25) ارزیابی شد. رضایت از زندگی و شادی ذهنی نیز مورد سنجش قرار گرفت. مصاحبه‌های کیفی و بحث‌های گروهی متمرکز اطلاعات زمینه‌ای درباره اجرای پروژه و اثرات ادراک‌شده را فراهم کردند. داده‌های کمی با استفاده از آمار توصیفی و داده‌های کیفی با تحلیل چارچوبی تحلیل شدند. داده‌ها از ۳ تا ۲۶ فوریه ۲۰۲۶ جمع‌آوری شد. در ارزیابی نهایی، ۳۴.۷٪ از نظر پریشانی روان‌شناختی مثبت غربال شدند، در حالی که ۸.۲٪ از نظر اضطراب و ۵.۳٪ از نظر افسردگی (۵.۳٪) مثبت بودند. در مقایسه با ارزیابی‌های خط پایه و میان‌دوره، میزان مثبت بودن غربالگری اضطراب و افسردگی در ارزیابی نهایی کمتر بود، در حالی که احتمال پریشانی روان‌شناختی بیشتر بود. یافته‌های کیفی نشان‌دهنده افزایش آگاهی سلامت روان، تمایل بیشتر به جستجوی حمایت، کاهش ادراک‌شده انگ و حمایت از طریق گروه‌های خودیاری، مشاوره گروه‌های همسالان و فعالیت‌های اجتماعی بود. با این حال، نارضایتی قابل توجهی از زندگی نیز گزارش شد. از آنجا که نمونه‌های ارزیابی در هر مرحله مقطعی و مستقل بودند، تفاوت‌های مشاهده‌شده را نمی‌توان به عنوان تغییرات درون‌فردی یا به طور علّی به مداخله PARBARDHAN نسبت داد. یافته‌ها ارزش ادراک‌شده حمایت سلامت روان و روانی‌اجتماعی مبتنی بر جامعه را نشان می‌دهد و در عین حال بر تداوم ناامنی اقتصادی، جدایی خانوادگی و سایر عوامل ساختاری موثر بر رفاه روانی‌اجتماعی تاکید می‌کند.

OBJECTIVE: Increasing numbers of young people (YP) are seeking support for eating disorders, creating a growing unmet need for timely and accessible treatment. While guided self-help (GSH) interventions have demonstrated effectiveness for other youth mental health difficulties, options for eating disorders remain limited. SPICE (Short Psychological Intervention for Children with Eating Disorders), a transdiagnostic CBT-based GSH program, was developed to address this gap. This qualitative study explored participant perspectives on the mechanisms through which SPICE may support recovery. METHOD: SPICE comprises eight weekly modules supported by a 30-min guided therapy session each week. Six female adolescents with eating disorders and their parents who completed SPICE participated in semi-structured post-intervention interviews. Data were analyzed using critical realist thematic analysis. RESULTS: Four key putative mechanisms were identified: (1) Interpersonal support (from the guide and parents) as a catalyst for change and for keeping momentum going. (2) Increased knowledge of eating disorders and associated cognitive and behavioural factors leading to positive changes. (3) In vivo experiential learning as key to implementing specific strategies and taking ownership over change. (4) Context, that is, individual and systemic factors promoting and inhibiting change. DISCUSSION: Interpersonal relationships were perceived to promote engagement and change. Participants reported that psychoeducation empowered them and their families, while experiential learning helped translate strategies into everyday practice. Flexible and tailored approaches were considered important for improving accessibility and effectiveness. Perceived barriers included complex module content, remote delivery, and competing commitments. Findings provide preliminary support for GSH interventions for eating disorders in YP and identify areas for refining future intervention.

هدف: تعداد فزاینده‌ای از افراد جوان (YP) به دنبال حمایت برای اختلالات خوردن هستند که این امر منجر به نیاز فزاینده و برآورده‌نشده برای درمان به‌موقع و قابل دسترس شده است. در حالی که مداخلات خودیاری هدایت‌شده (GSH) اثربخشی خود را برای سایر مشکلات سلامت روان نوجوانان نشان داده‌اند، گزینه‌ها برای اختلالات خوردن همچنان محدود باقی مانده است. برنامه SPICE (مداخله روان‌شناختی کوتاه‌مدت برای کودکان مبتلا به اختلالات خوردن)، یک برنامه خودیاری هدایت‌شده مبتنی بر درمان شناختی-رفتاری (CBT) فراتشخیصی است که برای رفع این خلأ توسعه یافته است. این مطالعه کیفی دیدگاه‌های شرکت‌کنندگان را درباره سازوکارهایی که از طریق آن‌ها SPICE می‌تواند به بهبودی کمک کند، مورد بررسی قرار داد. روش: SPICE شامل هشت ماژول هفتگی است که هر هفته با یک جلسه درمان هدایت‌شده ۳۰ دقیقه‌ای همراه می‌شود. شش نوجوان دختر مبتلا به اختلالات خوردن و والدین آن‌ها که SPICE را به پایان رسانده بودند، در مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته پس از مداخله شرکت کردند. داده‌ها با استفاده از تحلیل تماتیک واقع‌گرای انتقادی مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت. نتایج: چهار سازوکار کلیدی فرضی شناسایی شد: (۱) حمایت بین‌فردی (از سوی راهنما و والدین) به عنوان کاتالیزور تغییر و حفظ پویایی. (۲) افزایش دانش درباره اختلالات خوردن و عوامل شناختی و رفتاری مرتبط که منجر به تغییرات مثبت می‌شود. (۳) یادگیری تجربی در موقعیت واقعی به عنوان عامل کلیدی در اجرای راهبردهای خاص و پذیرش مسئولیت تغییر. (۴) زمینه، یعنی عوامل فردی و نظام‌مند که تغییر را تسهیل یا بازدارندگی می‌کنند. بحث: روابط بین‌فردی به عنوان عامل ارتقاء مشارکت و تغییر تلقی شد. شرکت‌کنندگان گزارش دادند که آموزش روانی به آن‌ها و خانواده‌هایشان قدرت بخشیده است، در حالی که یادگیری تجربی به انتقال راهبردها به عمل روزمره کمک کرده است. رویکردهای انعطاف‌پذیر و متناسب با نیازها برای بهبود دسترسی و اثربخشی مهم تلقی شدند. موانع ادراک‌شده شامل محتوای پیچیده ماژول‌ها، ارائه از راه دور و تعهدات رقابتی بود. یافته‌ها حمایت اولیه‌ای برای مداخلات خودیاری هدایت‌شده برای اختلالات خوردن در افراد جوان ارائه می‌دهد و حوزه‌هایی را برای اصلاح مداخلات آینده شناسایی می‌کند.

Background: Workplace stress, anxiety, burnout and psychological distress are important concerns affecting employee well-being and organisational performance. The increasing use of artificial intelligence (AI) in digital mental health support offers opportunities for accessible and timely assistance, while raising concerns regarding privacy, informed consent, algorithmic bias, clinical safety, accountability and human oversight. This study aims to examine the potential role and responsible integration of AI-based psychiatric counselling for managing employee stress and supporting workplace mental health by 2030. Materials and Methods: A mixed-methods research design will be used, combining quantitative survey data with qualitative interviews. The quantitative component will include approximately 350–450 employees, while the qualitative component will involve approximately 25–35 interviews with HR professionals, organisational leaders, EAP professionals and mental health practitioners. Data will assess perceived stress, anxiety, burnout, psychological safety, trust, confidentiality, privacy concerns, AI counselling acceptance and willingness to use AI-based mental health support. Quantitative data will be analysed using descriptive statistics, reliability testing, correlation, regression, t-tests, ANOVA and appropriate mediation or moderation analyses. Qualitative data will be analysed thematically. Results: The study is expected to identify factors influencing employee acceptance and trust in AI-based psychiatric counselling and to examine the role of privacy, human oversight, psychological safety and organisational support in its responsible adoption. Conclusion: AI-based psychiatric counselling may serve as a supportive component of workplace mental health systems, particularly for early support, psychoeducation, self-help and triage. However, it should complement rather than replace qualified mental health professionals. Responsible implementation will require privacy safeguards, informed consent, clinical oversight, transparency, fairness, accountability and clear referral pathways.

زمینه: استرس محیط کار، اضطراب، فرسودگی شغلی و پریشانی روان‌شناختی از دغدغه‌های مهمی هستند که بهزیستی کارکنان و عملکرد سازمانی را تحت تأثیر قرار می‌دهند. افزایش استفاده از هوش مصنوعی (AI) در حمایت دیجیتال سلامت روان، فرصت‌هایی برای دسترسی و کمک به‌موقع فراهم می‌کند، در حالی که نگرانی‌هایی درباره حریم خصوصی، رضایت آگاهانه، سوگیری الگوریتمی، ایمنی بالینی، مسئولیت‌پذیری و نظارت انسانی ایجاد می‌کند. هدف این مطالعه بررسی نقش بالقوه و ادغام مسئولانه مشاوره روان‌پزشکی مبتنی بر هوش مصنوعی برای مدیریت استرس کارکنان و حمایت از سلامت روان محیط کار تا سال ۲۰۳۰ است. مواد و روش‌ها: از طرح پژوهشی آمیخته استفاده خواهد شد که داده‌های پیمایش کمی را با مصاحبه‌های کیفی ترکیب می‌کند. بخش کمی شامل حدود ۳۵۰ تا ۴۵۰ نفر از کارکنان خواهد بود و بخش کیفی شامل حدود ۲۵ تا ۳۵ مصاحبه با متخصصان منابع انسانی، رهبران سازمانی، متخصصان EAP و درمانگران سلامت روان خواهد بود. داده‌ها میزان استرس ادراک‌شده، اضطراب، فرسودگی شغلی، ایمنی روان‌شناختی، اعتماد، محرمانگی، نگرانی‌های مربوط به حریم خصوصی، پذیرش مشاوره مبتنی بر هوش مصنوعی و تمایل به استفاده از حمایت سلامت روان مبتنی بر هوش مصنوعی را ارزیابی خواهند کرد. داده‌های کمی با استفاده از آمار توصیفی، آزمون پایایی، همبستگی، رگرسیون، آزمون t، ANOVA و تحلیل‌های میانجی‌گری یا تعدیل‌گری مناسب تحلیل می‌شوند. داده‌های کیفی به صورت مضمون‌محور تحلیل خواهند شد. نتایج: انتظار می‌رود مطالعه عوامل مؤثر بر پذیرش و اعتماد کارکنان به مشاوره روان‌پزشکی مبتنی بر هوش مصنوعی را شناسایی کند و نقش حریم خصوصی، نظارت انسانی، ایمنی روان‌شناختی و حمایت سازمانی را در پذیرش مسئولانه آن بررسی نماید. نتیجه‌گیری: مشاوره روان‌پزشکی مبتنی بر هوش مصنوعی می‌تواند به عنوان بخشی حمایتی از نظام‌های سلامت روان محیط کار، به ویژه برای حمایت اولیه، آموزش روانی، خودیاری و ارجاع اولیه مورد استفاده قرار گیرد. با این حال، باید مکمل و نه جایگزین متخصصان واجد شرایط سلامت روان باشد. اجرای مسئولانه نیازمند تضمین‌های حریم خصوصی، رضایت آگاهانه، نظارت بالینی، شفافیت، انصاف، مسئولیت‌پذیری و مسیرهای ارجاع روشن خواهد بود.

Aim Older adults experiencing anxiety disorders, particularly those from minority ethnic backgrounds, are less likely to use formal mental health services than younger adults. This UK-based multicultural qualitative study explored beliefs underpinning coping strategies for anxiety among White British, South Asian, African and Caribbean older adults who self-reported anxiety, informed by Leventhal’s Common-Sense Model. Methods Individual semi-structured interviews were conducted with 52 older adults aged ≥65 who self-reported current or past anxiety. Professional interpreters supported interviews with non-English-speaking participants (n = 10). Eight public contributors collaborated on different aspects of the study. Data were managed and analysed using the Framework Method. Findings The study drew on the perspectives of 27 participants with distressing anxiety and 25 with non-distressing anxiety. Across all cultural groups, participants adopted a range of coping strategies, with self-help strategies being the most prominent. Our findings suggest that coping strategy selection was shaped by factors extending beyond cultural background. Participants tended to adopt strategies that were congruent with their salient identities, perceived need for support, candidacy for healthcare, social relationships, and beliefs about the appropriateness and effectiveness of different responses. This complexity helps explain variation in perceptions both across and within cultural groups. Inductive analysis identified new dimensions not recognised in Leventhal’s Model: factors underlying the motivation to take action, beliefs about treatment providers and new treatment-related beliefs. Conclusions Interventions that support older adults to apply self-help strategies more effectively may represent acceptable adjuncts to formal therapy. Nevertheless, addressing barriers to formal help-seeking remains essential, particularly among those with perceived need for professional support. No one model can depict the complexity of coping behaviours. While applying Leventhal’s Model offered novel insights, it could not fully capture the motivational factors underlying engagement with specific coping behaviours. Cross-cultural research should attend to within-group heterogeneity rather than impose assumptions of cultural homogeneity.

هدف: سالمندانی که اختلالات اضطراب را تجربه می‌کنند، به‌ویژه افرادی که از اقلیت‌های قومی هستند، کمتر از بزرگسالان جوان‌تر از خدمات رسمی سلامت روان استفاده می‌کنند. این مطالعه کیفی چندفرهنگی در بریتانیا، باورهای زیربنایی راهبردهای مقابله با اضطراب را در میان سالمندان White British، آسیای جنوبی، آفریقایی و کارائیبی که خوداظهاری اضطراب داشتند، با الهام از مدل عقل سلیم Leventhal بررسی کرد. روش‌ها: مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته فردی با ۵۲ سالمند ۶۵ ساله و بالاتر که اضطراب فعلی یا گذشته را خوداظهاری کرده بودند، انجام شد. مترجمان حرفه‌ای از مصاحبه با شرکت‌کنندگان غیرانگلیسی‌زبان (n = 10) حمایت کردند. هشت نفر از مشارکت‌کنندگان عمومی در جنبه‌های مختلف پژوهش همکاری داشتند. داده‌ها با استفاده از روش چارچوب مدیریت و تحلیل شدند. یافته‌ها: مطالعه دیدگاه‌های ۲۷ شرکت‌کننده با اضطراب آزاردهنده و ۲۵ نفر با اضطراب غیرآزاردهنده را منعکس کرد. در تمام گروه‌های فرهنگی، شرکت‌کنندگان از طیفی از راهبردهای مقابله‌ای استفاده کردند که راهبردهای خودیاری برجسته‌ترین آن‌ها بود. یافته‌های ما نشان می‌دهد که انتخاب راهبرد مقابله‌ای تحت تأثیر عواملی فراتر از پیشینه فرهنگی قرار داشت. شرکت‌کنندگان تمایل داشتند راهبردهایی را اتخاذ کنند که با هویت‌های برجسته، نیاز ادراک‌شده به حمایت، صلاحیت برای دریافت خدمات سلامت، روابط اجتماعی و باورها درباره مناسب بودن و اثربخشی پاسخ‌های مختلف همخوانی داشت. این پیچیدگی به تبیین تفاوت در ادراک‌ها هم در بین و هم درون گروه‌های فرهنگی کمک می‌کند. تحلیل استقرایی ابعاد جدیدی را شناسایی کرد که در مدل Leventhal به رسمیت شناخته نشده بود: عوامل زیربنایی انگیزه برای اقدام، باورها درباره ارائه‌دهندگان درمان و باورهای جدید مرتبط با درمان. نتیجه‌گیری: مداخلاتی که از سالمندان برای به‌کارگیری مؤثرتر راهبردهای خودیاری حمایت می‌کنند، می‌تواند مکمل قابل قبولی برای درمان رسمی باشد. با این حال، رفع موانع جستجوی کمک رسمی همچنان ضروری است، به‌ویژه در میان افرادی که نیاز ادراک‌شده به حمایت حرفه‌ای دارند. هیچ مدلی به‌تنهایی نمی‌تواند پیچیدگی رفتارهای مقابله‌ای را به تصویر بکشد. اگرچه به‌کارگیری مدل Leventhal بینش‌های جدیدی ارائه داد، اما نتوانست به‌طور کامل عوامل انگیزشی زیربنایی مشارکت در رفتارهای مقابله‌ای خاص را پوشش دهد. پژوهش‌های میان‌فرهنگی باید به ناهمگونی درون‌گروهی توجه کنند و از تحمیل فرضیات همگنی فرهنگی پرهیز نمایند.

Large language models (LLMs) are rapidly reshaping digital mental health, yet how these systems are designed, used, and evaluated remains poorly characterized. We conducted an HCI-centered scoping review of 84 studies examining mental health tasks, stakeholders, interaction paradigms, foundation models, evaluation methods, and outcome measurement. Counseling and support and self-help and well-being accounted for 73.8% of studies, while clinician support and crisis and risk support remained uncommon. Mixed-methods user studies predominated (42.9%), with only three randomized controlled trials and eight studies classified as longitudinal or field evaluations. Technical and response performance was assessed in 81.0% of studies, compared with 29.8% assessing mental health symptoms and clinical outcomes and 7.1% including longitudinal follow-up. Outcome profiles differed across intended tasks. Building on these findings and established evaluation guidance, we propose a task-oriented framework aligning evaluation domains, measurement approaches, and assessment timing with intended use.

مدل‌های زبانی بزرگ (LLMs) به سرعت در حال بازشکل‌دهی سلامت روان دیجیتال هستند، با این حال نحوه طراحی، استفاده و ارزیابی این سامانه‌ها همچنان به‌درستی تبیین نشده است. ما یک مرور محدوده با محوریت تعامل انسان و رایانه (HCI) بر روی ۸۴ مطالعه انجام دادیم که به بررسی وظایف سلامت روان، ذینفعان، الگوهای تعاملی، مدل‌های پایه، روش‌های ارزیابی و سنجش پیامدها می‌پرداختند. مشاوره و حمایت و خودیاری و بهزیستی ۷۳.۸٪ مطالعات را تشکیل می‌دادند، در حالی که حمایت از درمانگران و حمایت در بحران و ریسک کمتر رایج بودند. مطالعات کاربری با روش‌های ترکیبی غالب بودند (۴۲.۹٪)، و تنها سه کارآزمایی تصادفی کنترل‌شده و هشت مطالعه به‌عنوان ارزیابی‌های طولی یا میدانی طبقه‌بندی شدند. عملکرد فنی و پاسخ‌دهی در ۸۱.۰٪ مطالعات ارزیابی شد، در مقایسه با ۲۹.۸٪ که به ارزیابی علائم سلامت روان و پیامدهای بالینی پرداختند و ۷.۱٪ که پیگیری طولی را شامل می‌شدند. پروفایل‌های پیامدها بسته به وظایف مورد نظر متفاوت بود. بر اساس این یافته‌ها و راهنمایی‌های ارزیابی موجود، ما یک چارچوب وظیفه‌محور پیشنهاد می‌کنیم که حوزه‌های ارزیابی، رویکردهای سنجش و زمان‌بندی ارزیابی را با کاربرد مورد نظر همسو می‌سازد.