voids

This article argues against the assumption that formal absence—narrative gaps in prose, withheld images, and acoustic restraint in film—is inherently ethical in Holocaust representation. Silence, withholding, and restraint do not possess ethical value in themselves; their force depends on historically specific conditions of authority, referential discipline, mediation, and reception. A silence that blocks spectacle and interpretive mastery in one context may, in another, risk aestheticization, political evasion, or appropriation. Bringing together Anna Langfus's Les Bagages de sable [1962; The Lost Shore] and Le Sel et le soufre [1960; The Whole Land Brimstone] with Claude Lanzmann's Shoah (1985), László Nemes's Son of Saul (2015), and Paweł Pawlikowski's Ida (2013), the paper reads “silence” across media not as a shared language of testimony but as a set of medium-specific practices for registering violence without converting it into spectacle or interpretive mastery. The article does not treat these works as parallel case studies. It uses them asymmetrically to trace a genealogy of mediation: Langfus marks survivor-era proximity, when fictional form registers the instability of postwar testimonial address; Shoah codifies refusal as a methodological and ethical doctrine; Son of Saul functions as a transitional bridge, showing how that doctrine is inherited within postmemory cinema and festival cultures of seriousness; and Ida becomes the limit case in which formal absence enters a contested national public sphere and becomes available for competing political uses and explicit institutional intervention.

این مقاله با این فرض که غیاب صوری—شکاف‌های روایی در نثر، تصاویر بازداشته و خویشتنداری صوتی در فیلم—ذاتاً در بازنمایی هولوکاست اخلاقی است، مخالفت می‌کند. سکوت، بازداشتن و خویشتنداری به خودی خود دارای ارزش اخلاقی نیستند؛ تأثیر آن‌ها وابسته به شرایط تاریخی خاصی از اقتدار، انضباط ارجاعی، میانجی‌گری و دریافت است. سکوتی که در یک زمینه مانع نمایش و تسلط تفسیری می‌شود، ممکن است در زمینه‌ای دیگر، خطر زیبایی‌شناسی، گریز سیاسی یا مصادره را به همراه داشته باشد. با گردآوری Les Bagages de sable [۱۹۶۲؛ The Lost Shore] و Le Sel et le soufre [۱۹۶۰؛ The Whole Land Brimstone] اثر Anna Langfus با Shoah (۱۹۸۵) ساخته Claude Lanzmann، Son of Saul (۲۰۱۵) ساخته László Nemes و Ida (۲۰۱۳) ساخته Paweł Pawlikowski، این مقاله «سکوت» را در رسانه‌های مختلف نه به عنوان زبان مشترک شهادت، بلکه به عنوان مجموعه‌ای از رویه‌های خاص رسانه برای ثبت خشونت بدون تبدیل آن به نمایش یا تسلط تفسیری می‌خواند. مقاله حاضر این آثار را به عنوان مطالعات موردی موازی بررسی نمی‌کند، بلکه آن‌ها را به صورت نامتقارن برای ترسیم تبارشناسی میانجی‌گری به کار می‌گیرد: Langfus نزدیکی دوران بازماندگان را نشان می‌دهد، زمانی که فرم داستانی بی‌ثباتی خطاب پساجنگی را ثبت می‌کند؛ Shoah امتناع را به عنوان آموزه‌ای روشی و اخلاقی کدگذاری می‌کند؛ Son of Saul به عنوان پلی انتقالی عمل می‌کند و نشان می‌دهد که چگونه آن آموزه در سینمای پساحافظه و فرهنگ‌های جشنواره‌ای جدیت به ارث می‌رسد؛ و Ida به عنوان مورد حدی مطرح می‌شود که در آن غیاب صوری وارد عرصه عمومی ملی مناقشه‌برانگیز شده و برای استفاده‌های سیاسی رقیب و مداخله نهادی صریح در دسترس قرار می‌گیرد.

Chronic insomnia frequently co-exists with nocturia, contributing to impaired sleep quality and reduced health-related quality of life. A recent randomized cross‑over study found that daridorexant improved sleep duration, insomnia severity, daytime functioning, and nocturnal voiding in patients with chronic insomnia and nocturia. To complement these quantitative outcomes, the study incorporated qualitative free‑text surveys capturing patients’ lived experiences, addressing an existing gap in patient‑reported insights for this multifaceted condition. Here, we report these qualitative findings assessed at baseline and post‑treatment. This double-blind, placebo-controlled, two-way crossover trial of patients with insomnia disorder and comorbid nocturia included 60 adults ≥ 55 years with ≥ 3 months of insomnia symptoms, an Insomnia Severity Index ≥ 13, and ≥ 3 nocturnal voids per night. Patients were randomized to daridorexant 50 mg or placebo for 4 weeks, followed by crossover after a washout period. Free‑text surveys at baseline and after each treatment period captured patient‑reported impacts of their conditions on daily life and perceived changes during treatment. At baseline, patients reported broad negative impacts across physical, emotional, cognitive, and daily functioning domains. During treatment, more patients reported improvements in sleep (87% vs. 50%) and nocturia (79% vs. 32%) on daridorexant than on placebo, and improvements in functioning, particularly physical, cognitive, emotional, and daily activities. Patients reported meaningful improvements with daridorexant 50 mg, including better sleep, reduced nocturia, and enhanced physical, cognitive, and emotional functioning. Daridorexant consistently elicited more positive patient‑reported changes than placebo. These findings highlight the value of free‑text surveys for capturing patient‑centered outcomes. NCT05597020.

بی‌خوابی مزمن اغلب با شب‌ادراری همراه است و این هم‌زمانی منجر به کاهش کیفیت خواب و کاهش کیفیت زندگی مرتبط با سلامت می‌شود. یک مطالعه متقاطع تصادفی‌شده اخیر نشان داد که داریدورکسنت مدت خواب، شدت بی‌خوابی، عملکرد روزانه و دفعات ادرار شبانه را در بیماران مبتلا به بی‌خوابی مزمن و شب‌ادراری بهبود می‌بخشد. به منظور تکمیل این نتایج کمی، مطالعه حاضر نظرسنجی‌های کیفی با پاسخ آزاد را برای دریافت تجارب زیسته بیماران به کار گرفت و به این ترتیب، خلأ موجود در بینش‌های گزارش‌شده توسط بیماران برای این وضعیت چندوجهی را مورد توجه قرار داد. در اینجا، یافته‌های کیفی ارزیابی‌شده در ابتدای مطالعه و پس از درمان گزارش می‌شود. این کارآزمایی دوسوکور، کنترل‌شده با دارونما و متقاطع دوطرفه بر روی بیماران مبتلا به اختلال بی‌خوابی و شب‌ادراری همراه، شامل ۶۰ بزرگسال با سن ≥ ۵۵ سال، با علائم بی‌خوابی به مدت ≥ ۳ ماه، شاخص شدت بی‌خوابی ≥ ۱۳ و ≥ ۳ بار ادرار شبانه در هر شب بود. بیماران به طور تصادفی به دریافت داریدورکسنت ۵۰ میلی‌گرم یا دارونما به مدت ۴ هفته تخصیص یافتند و پس از یک دوره شستشو، درمان‌ها جابجا شد. نظرسنجی‌های پاسخ آزاد در ابتدای مطالعه و پس از هر دوره درمان، تأثیرات گزارش‌شده توسط بیماران از وضعیت خود بر زندگی روزمره و تغییرات ادراک‌شده در طول درمان را ثبت کردند. در ابتدای مطالعه، بیماران تأثیرات منفی گسترده‌ای را در حوزه‌های جسمی، هیجانی، شناختی و عملکرد روزانه گزارش کردند. در طول درمان، تعداد بیشتری از بیماران بهبود در خواب (۸۷٪ در مقابل ۵۰٪) و شب‌ادراری (۷۹٪ در مقابل ۳۲٪) را با داریدورکسنت نسبت به دارونما گزارش کردند و همچنین بهبودهایی در عملکرد، به ویژه در حوزه‌های جسمی، شناختی، هیجانی و فعالیت‌های روزانه مشاهده شد. بیماران بهبودهای معناداری را با داریدورکسنت ۵۰ میلی‌گرم گزارش کردند، از جمله خواب بهتر، کاهش شب‌ادراری و ارتقاء عملکرد جسمی، شناختی و هیجانی. داریدورکسنت به طور مداوم تغییرات مثبت بیشتری را نسبت به دارونما از دیدگاه بیماران ایجاد کرد. این یافته‌ها بر ارزش نظرسنجی‌های پاسخ آزاد برای دریافت پیامدهای مبتنی بر بیمار تأکید می‌کند. NCT05597020.