fiction

Introduction. This is a qualitative study of the reading habits and experiences of readers of audiobooks and physical fiction books, with a focus on their emotional reactions to the reading process and the format of reading. Method. Qualitative interviews were carried on for Finnish participants (N=6) and transcribed. Analysis. The analysis was interpretative phenomenological analysis, which focuses on the personal interpretations of the participants’ reading experiences. The transcribed interviews were analysed in multiple rounds and the process of coding was used to map out themes. Results. The results suggest that both formats of reading create strong affective and emotional connections in the readers, but in various and often polarizing and dichotomic ways. Feeling of being limited by the format and having control over the environment were two major themes regarding the reading and listening experience. Conclusion. All participants formed strong emotional connections with the medium and felt that the one that they did not prefer had negative connotations and limitations to the reading experience, whereas their preferred medium enhanced their experience and liberated them from the limitations of the not preferred medium.

مقدمه: این پژوهش کیفی به بررسی عادات مطالعه و تجارب خوانندگان کتاب‌های صوتی و کتاب‌های داستانی چاپی می‌پردازد و تمرکز آن بر واکنش‌های هیجانی افراد نسبت به فرایند مطالعه و قالب مطالعه است. روش: مصاحبه‌های کیفی با شرکت‌کنندگان فنلاندی (N=6) انجام و پیاده‌سازی شد. تحلیل: تحلیل به روش تحلیل پدیدارشناختی تفسیری صورت گرفت که بر تفسیرهای شخصی شرکت‌کنندگان از تجارب مطالعه‌شان تمرکز دارد. مصاحبه‌های پیاده‌سازی‌شده در چندین مرحله تحلیل و فرایند کدگذاری برای استخراج مضامین به‌کار گرفته شد. یافته‌ها: نتایج نشان می‌دهد که هر دو قالب مطالعه، پیوندهای عاطفی و هیجانی قوی در خوانندگان ایجاد می‌کنند، اما این پیوندها به شیوه‌های مختلف و اغلب متضاد و دوگانه رخ می‌دهد. احساس محدود شدن توسط قالب و داشتن کنترل بر محیط، دو مضمون اصلی در ارتباط با تجربه مطالعه و شنیدن بودند. نتیجه‌گیری: همه شرکت‌کنندگان پیوندهای هیجانی قوی با رسانه مورد استفاده خود برقرار کردند و احساس کردند قالبی که ترجیح نمی‌دهند، دارای دلالت‌ها و محدودیت‌های منفی برای تجربه مطالعه است، در حالی که رسانه ترجیحی آن‌ها تجربه‌شان را ارتقا داده و آن‌ها را از محدودیت‌های قالب غیرترجیحی رها می‌کند.

From 1931 to 1945, Japanese wartime photography was determined by a censorship system that shaped what could and could not be seen. The survival of the Mainichi Shimbun’s wartime negatives, hidden in an underground temple vault at the end of the war despite official orders to destroy them, offers rare material traces of this censorship process. This article examines how claims about photographic evidence framed as authenticity, veracity, and proof have been mobilized in debates over Japanese wartime imagery by analyzing two highly contested images from 1937 published in the Mainichi newspaper and the international press: H.S. Wong’s widely circulated “Bloody Saturday” photograph of a wounded infant in Shanghai and Satō Shinju’s portrait of two officers celebrated in the fabricated “Hundred-Man Killing Contest.” Both illuminate instances of how wartime photographs function simultaneously as representations of fact, propaganda, and sites of denial. While the photograph of an injured baby in Shanghai became well known internationally, prompting fierce disputes over its representation of the event, the “Killing Contest” photograph represented a staged domestic fiction that made it possible to imagine a violence not visible in the mass press due to censorship. Publications and investigative reporting in the 1970s reignited debates over these images, exposing how photography continues to structure memory, forgetting, and denial of Japanese atrocities. By interrogating how censorship, mediation, and circulation shaped these photographs’ afterlives, this article frames them as unstable yet indispensable tools for reckoning with the past.

از سال ۱۹۳۱ تا ۱۹۴۵، عکاسی دوران جنگ ژاپن تحت تأثیر نظام سانسوری قرار داشت که تعیین می‌کرد چه چیزهایی می‌تواند یا نمی‌تواند دیده شود. بقای نگاتیوهای دوران جنگ روزنامه Mainichi Shimbun که در پایان جنگ، علی‌رغم دستور رسمی برای نابودی آن‌ها، در خزانه‌ای زیرزمینی در معبدی پنهان شدند، شواهد مادی نادری از این فرایند سانسور ارائه می‌دهد. این مقاله بررسی می‌کند که چگونه ادعاهایی درباره شواهد عکاسی که به عنوان اصالت، صحت و اثبات مطرح شده‌اند، در مباحث مربوط به تصاویر دوران جنگ ژاپن به کار گرفته شده‌اند؛ با تحلیل دو تصویر بسیار مورد مناقشه از سال ۱۹۳۷ که در روزنامه Mainichi و مطبوعات بین‌المللی منتشر شدند: عکس مشهور H.S. Wong با عنوان «شنبه خونین» از نوزاد زخمی در شانگهای و پرتره Satō Shinju از دو افسر که در داستان ساختگی «مسابقه صد نفره قتل» مورد تجلیل قرار گرفتند. هر دو نمونه‌هایی را روشن می‌کنند از اینکه چگونه عکس‌های دوران جنگ به طور همزمان به عنوان بازنمایی واقعیت، تبلیغات و محل انکار عمل می‌کنند. در حالی که عکس نوزاد مجروح در شانگهای در سطح بین‌المللی شناخته شد و مناقشات شدیدی درباره بازنمایی آن از رویداد به راه انداخت، عکس «مسابقه قتل» بازنمایی یک داستان ساختگی داخلی بود که امکان تصور خشونتی را فراهم می‌کرد که به دلیل سانسور در مطبوعات جمعی قابل مشاهده نبود. انتشارات و گزارش‌های تحقیقی در دهه ۱۹۷۰ بحث‌ها درباره این تصاویر را دوباره شعله‌ور کرد و نشان داد که عکاسی همچنان ساختار حافظه، فراموشی و انکار جنایات ژاپن را شکل می‌دهد. این مقاله با واکاوی اینکه چگونه سانسور، میانجی‌گری و گردش تصاویر بر سرنوشت این عکس‌ها تأثیر گذاشته‌اند، آن‌ها را به عنوان ابزارهایی ناپایدار اما ضروری برای مواجهه با گذشته چارچوب‌بندی می‌کند.