ازدواج

Background and Objectives: Legal recognition of same-sex marriage is prohibited in most Southeast Asian countries. This has led a Philippine local government to pass the Right to Care ordinance, allowing LGBTQIA+ individuals to make medical decisions for their partners. In the development of local policy, community engagement is essential (Dada et al., 2023); however, there is limited understanding of how communication enables such engagement. Therefore, this study aims to answer how the Quezon City Local Government and MullenLowe TREYNA engaged the community in developing the Right to Care Card (RTCC) and how LGBTQIA+ couples and implementers describe their experiences and challenges in accessing and implementing the RTCC. Methodology: This paper utilizes a qualitative research design, specifically a case study. Considering that this study focuses on community engagement, it is also anchored in the sociocultural tradition of communication, thus, emphasizing the importance of understanding community dynamics in a social and cultural context (Craig, 1999). The data were gathered through semi-structured interviews with stakeholders of the RTCC, selected through purposive sampling. For the first coding cycle, the researchers used Descriptive and Process Coding, while Pattern Coding was employed to determine the themes. Results: It can be inferred that MullenLowe TREYNA and the QC LGU substantially engaged the LGBTQIA+ community, including other sectors, in developing the RTCC, with the forms of Modified Spectrum of Public Participation as the basis. Through the validation provided by the implementers and end-users of the RTCC, stakeholders can understand the expectations and limitations of the policy, specifically regarding the protection of their respective interests. In effect, as evidenced by the LGBTQIA+ representative's eagerness to push the passage of the ordinance to protect the lives of their partners, this eagerness demonstrates their empowerment. It reflects their ability to express their gender identity and their same-sex relationship, which aligns with the final form of public participation. Discussions: The researchers propose that the first form of public participation, Inform, has become in the case of RTCC, less applicable in the current context of public participation, given how governments engage the public for policy development. They suggest that Inform may be replaced with Identify. The researchers also suggest the placement of Participatory Communication and Transformative Communication in the proposed framework, as it was also found that the proponents and adopters' responses focused on grassroots mobilization and RTCC adoption in other cities. Conclusions: The QC LGU and MullenLowe TREYNA have strengthened their image as an inclusive local government and agency, respectively, because they were able to consult various sectors and make it possible to implement the RTCC within the city. The implementation of the RTCC also showed that the LGBTQIA+ couples are empowered in securing the RTCC and protecting the lives of their partners. Empowerment should not be understood only in terms of access but should also be evaluated based on whether local government processes enable beneficiaries to realize the intended benefits of the policy. These findings recommend further studies on other cities that recently implemented the RTCC, as well as a quantitative study for further validation.

زمینه و اهداف: شناسایی قانونی ازدواج همجنس‌گرایان در اکثر کشورهای جنوب شرق آسیا ممنوع است. این امر منجر به تصویب آیین‌نامه حق مراقبت توسط یک دولت محلی در فیلیپین شده است که به افراد LGBTQIA+ اجازه می‌دهد تصمیمات پزشکی برای شریک زندگی خود اتخاذ کنند. در تدوین سیاست‌های محلی، مشارکت جامعه ضروری است (Dada و همکاران، 2023)؛ با این حال، درک محدودی از چگونگی نقش ارتباطات در تسهیل این مشارکت وجود دارد. بنابراین، این مطالعه با هدف پاسخ به این پرسش انجام شده است که چگونه دولت محلی Quezon City و شرکت MullenLowe TREYNA جامعه را در توسعه کارت حق مراقبت (RTCC) مشارکت داده‌اند و زوج‌های LGBTQIA+ و مجریان، تجربیات و چالش‌های خود را در دسترسی و اجرای RTCC چگونه توصیف می‌کنند. روش‌شناسی: این مقاله از طرح پژوهش کیفی و به طور خاص مطالعه موردی استفاده می‌کند. با توجه به تمرکز مطالعه بر مشارکت جامعه، این پژوهش در سنت جامعه‌شناختی ارتباطات ریشه دارد و بر اهمیت درک پویایی‌های جامعه در بستر اجتماعی و فرهنگی تأکید می‌کند (Craig، 1999). داده‌ها از طریق مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته با ذینفعان RTCC که به روش نمونه‌گیری هدفمند انتخاب شده‌اند، گردآوری شد. در چرخه اول کدگذاری، پژوهشگران از کدگذاری توصیفی و فرایندی استفاده کردند و برای تعیین مضامین از کدگذاری الگویی بهره بردند. یافته‌ها: می‌توان استنباط کرد که شرکت MullenLowe TREYNA و دولت محلی QC به طور قابل توجهی جامعه LGBTQIA+ و سایر بخش‌ها را در توسعه RTCC مشارکت داده‌اند و اشکال طیف اصلاح‌شده مشارکت عمومی مبنای این کار قرار گرفته است. از طریق اعتبارسنجی ارائه‌شده توسط مجریان و کاربران نهایی RTCC، ذینفعان می‌توانند انتظارات و محدودیت‌های سیاست را، به ویژه در خصوص حفاظت از منافع خود، درک کنند. در نتیجه، همان‌طور که اشتیاق نماینده LGBTQIA+ برای تصویب آیین‌نامه به منظور حفاظت از جان شرکای خود نشان می‌دهد، این اشتیاق بیانگر توانمندسازی آن‌ها است. این امر توانایی آن‌ها را در ابراز هویت جنسیتی و رابطه همجنس‌گرایانه‌شان منعکس می‌کند که با شکل نهایی مشارکت عمومی همسو است. بحث: پژوهشگران پیشنهاد می‌کنند که نخستین شکل مشارکت عمومی، اطلاع‌رسانی (Inform)، در مورد RTCC در بستر کنونی مشارکت عمومی کمتر قابل اجرا است، با توجه به نحوه مشارکت دولت‌ها با مردم در توسعه سیاست. آنان پیشنهاد می‌کنند که اطلاع‌رسانی می‌تواند با شناسایی (Identify) جایگزین شود. همچنین پژوهشگران جایگاه ارتباط مشارکتی و ارتباط تحول‌آفرین را در چارچوب پیشنهادی مطرح می‌کنند، چرا که مشخص شد پاسخ‌های پیشنهاددهندگان و پذیرندگان بر بسیج مردمی و پذیرش RTCC در شهرهای دیگر متمرکز بوده است. نتیجه‌گیری: دولت محلی QC و شرکت MullenLowe TREYNA به ترتیب تصویر خود را به عنوان یک دولت محلی و نهاد فراگیر تقویت کرده‌اند، زیرا توانسته‌اند با مشورت با بخش‌های مختلف، امکان اجرای RTCC را در شهر فراهم کنند. اجرای RTCC همچنین نشان داد که زوج‌های LGBTQIA+ در دریافت RTCC و حفاظت از جان شرکای خود توانمند شده‌اند. توانمندسازی نباید صرفاً از منظر دسترسی درک شود، بلکه باید بر اساس این‌که آیا فرایندهای دولت محلی به ذینفعان امکان تحقق منافع مورد نظر سیاست را می‌دهد یا خیر، ارزیابی شود. این یافته‌ها انجام مطالعات بیشتر در سایر شهرهایی که اخیراً RTCC را اجرا کرده‌اند و همچنین پژوهش کمی برای اعتبارسنجی بیشتر را توصیه می‌کند.

Background: Marital dissatisfaction is associated with family dysfunction and divorce risk, while Indonesian wives tend to report lower marital satisfaction than husbands.Purpose: This cross-sectional study examined the association between relationship maintenance and wives’ marital satisfaction, with marital commitment as a mediator.Method: Participants were 414 wives married for 1–10 years and living with their husbands, recruited online through convenience and snowball sampling. Participants completed the Marital Satisfaction Scale, Relational Maintenance Behavior Measure, and Marital Commitment Scale. Data were analyzed using confirmatory factor analysis (CFA) and mediation analysis.Findings: Relationship maintenance was significantly associated with marital commitment and marital satisfaction. Marital commitment partially mediated the association, accounting for 18.4% of the total effect (indirect effect, b = .0996, 95% CI [0.070, 0.131], p < .001), while the direct effect remained significant (b = .4412). However, the Marital Commitment Scale showed poor CFA fit (CFI = .724, RMSEA = .147), warranting caution in interpreting the mediation results.Implication: Relationship maintenance had a stronger direct association with marital satisfaction than its indirect contribution through marital commitment. Family programs may therefore prioritize relationship maintenance skills while addressing marital commitment.

زمینه: نارضایتی زناشویی با اختلال عملکرد خانواده و خطر طلاق مرتبط است، در حالی که زنان اندونزیایی تمایل دارند رضایت زناشویی کمتری نسبت به شوهران گزارش دهند. هدف: این مطالعه مقطعی به بررسی ارتباط بین نگه‌داری رابطه و رضایت زناشویی زنان، با تعهد زناشویی به عنوان میانجی، پرداخت. روش: شرکت‌کنندگان شامل ۴۱۴ زن بودند که بین ۱ تا ۱۰ سال ازدواج کرده و با همسران خود زندگی می‌کردند و از طریق نمونه‌گیری در دسترس و گلوله‌برفی به صورت آنلاین جذب شدند. شرکت‌کنندگان مقیاس رضایت زناشویی، ابزار رفتار نگه‌داری رابطه و مقیاس تعهد زناشویی را تکمیل کردند. داده‌ها با استفاده از تحلیل عاملی تأییدی (CFA) و تحلیل میانجی‌گری مورد بررسی قرار گرفتند. یافته‌ها: نگه‌داری رابطه با تعهد زناشویی و رضایت زناشویی ارتباط معناداری داشت. تعهد زناشویی به طور جزئی میانجی ارتباط مذکور بود و ۱۸/۴٪ از اثر کل را تبیین کرد (اثر غیرمستقیم، b = ۰٫۰۹۹۶، ۹۵٪ CI [۰٫۰۷۰، ۰٫۱۳۱]، p < ۰٫۰۰۱)، در حالی که اثر مستقیم همچنان معنادار باقی ماند (b = ۰٫۴۴۱۲). با این حال، مقیاس تعهد زناشویی برازش ضعیفی در CFA نشان داد (CFI = ۰٫۷۲۴، RMSEA = ۰٫۱۴۷) که احتیاط در تفسیر نتایج میانجی‌گری را ایجاب می‌کند. نتیجه‌گیری: نگه‌داری رابطه ارتباط مستقیم قوی‌تری با رضایت زناشویی نسبت به سهم غیرمستقیم آن از طریق تعهد زناشویی داشت. بنابراین، برنامه‌های خانواده می‌توانند مهارت‌های نگه‌داری رابطه را در اولویت قرار دهند و در عین حال به تعهد زناشویی نیز بپردازند.

Previous research suggests that there is an intergenerational transmission of marital satisfaction, such that parents' marital satisfaction predicts their adult child's marital satisfaction. The mechanisms that explain this phenomenon remain relatively unknown. In the current study, we examined the role of parent-child attachment orientations and romantic relationship attachment orientations as mediators in the intergenerational transmission of marital satisfaction. Participants (N = 199) were cohabiting newlywed couples who had been married for 12 months or less. All participants separately completed measures of own marital satisfaction, attachment orientations to romantic partners, attachment orientations to rearing parents, and perceptions of parents' marital satisfaction. Data was analyzed using the actor-partner interdependence model in a structural equation modeling framework to account for the nonindependent nature of the data. This allowed for examination of gender differences across husbands and wives and provided overall fit of the hypothesized model. Results supported a partially mediating effect of parent-child attachment and romantic partner attachment on the intergenerational transmission of marital satisfaction, although effects differed by gender. For husbands, the direct effect from parents' marital satisfaction to own satisfaction was partially mediated through anxious attachment styles. There was no direct effect from parents to own marital satisfaction for wives; however, there were significant links from parent's satisfaction to attachment orientations in childhood and adulthood, which in turn impacted wives satisfaction. Findings from this study provide an integrated look at the implications that attachment has on the intergenerational transmission of marital functioning.

پژوهش‌های پیشین نشان می‌دهند که انتقال بین‌نسلی رضایت زناشویی وجود دارد، به‌گونه‌ای که رضایت زناشویی والدین پیش‌بینی‌کننده رضایت زناشویی فرزند بالغ آن‌ها است. سازوکارهایی که این پدیده را تبیین می‌کنند، تا حد زیادی ناشناخته باقی مانده‌اند. در مطالعه حاضر، نقش جهت‌گیری‌های دلبستگی والد-فرزند و جهت‌گیری‌های دلبستگی در روابط عاشقانه به عنوان میانجی‌های انتقال بین‌نسلی رضایت زناشویی مورد بررسی قرار گرفت. شرکت‌کنندگان (N = 199) زوج‌های تازه‌ازدواج‌کرده‌ای بودند که حداکثر ۱۲ ماه از ازدواج آن‌ها گذشته بود. همه شرکت‌کنندگان به طور جداگانه پرسشنامه‌هایی درباره رضایت زناشویی خود، جهت‌گیری‌های دلبستگی به شریک عاشقانه، جهت‌گیری‌های دلبستگی به والدین پرورش‌دهنده و ادراک از رضایت زناشویی والدین خود را تکمیل کردند. داده‌ها با استفاده از مدل وابستگی متقابل بازیگر-شریک در چارچوب مدل‌یابی معادلات ساختاری به منظور لحاظ کردن ماهیت غیرمستقل داده‌ها تحلیل شد. این رویکرد امکان بررسی تفاوت‌های جنسیتی میان شوهران و همسران را فراهم کرد و برازش کلی مدل فرضی را ارائه داد. نتایج، اثر میانجی‌گری جزئی دلبستگی والد-فرزند و دلبستگی به شریک عاشقانه را در انتقال بین‌نسلی رضایت زناشویی تأیید کردند، هرچند این اثرات بر اساس جنسیت متفاوت بود. برای شوهران، اثر مستقیم رضایت زناشویی والدین بر رضایت زناشویی خود تا حدی از طریق سبک‌های دلبستگی اضطرابی میانجی‌گری شد. برای همسران، اثر مستقیم از والدین به رضایت زناشویی خود مشاهده نشد؛ با این حال، ارتباط معناداری میان رضایت والدین و جهت‌گیری‌های دلبستگی در کودکی و بزرگسالی وجود داشت که به نوبه خود بر رضایت همسران تأثیر گذاشت. یافته‌های این مطالعه نگاهی یکپارچه به پیامدهای دلبستگی در انتقال بین‌نسلی کارکرد زناشویی ارائه می‌دهد.