Critical theory

This article applies Syed Farid Alatas’s two-part framework for decolonisation, critique and construction, and considers what it entails for research training and methods pedagogy in the contemporary university. We argue that the first part, critique, must consider diverse epistemic traditions and the material and conceptual conditions through which research reproduces inequalities. The second part, construction, consisting of reconstruction and original construction, requires a discrete set of pedagogical practices, including problem-genealogy and concept-mining tasks for trainee researchers. Reconstruction deals with already established subject-matter, problem statements, theories, concepts and methods, while original construction, demands, among other things, theoretical and conceptual innovation and methodological pluralism in argumentation, including arts-based research and indigenous storywork. We argue that reconstruction and original construction in the curriculum are inseparable from the reconstruction of the institution itself. Moreover, to have impact for teaching, decolonising commitments must be explicitly written into university partnerships, internationalisation policies, and transnational teaching agreements.

این مقاله چارچوب دو بخشی استعمارزدایی سید فرید العطاس، یعنی نقد و ساخت، را به کار می‌گیرد و بررسی می‌کند که این چارچوب برای آموزش پژوهش و روش‌شناسی در دانشگاه معاصر چه پیامدهایی دارد. ما استدلال می‌کنیم که بخش نخست، یعنی نقد، باید سنت‌های معرفتی متنوع و شرایط مادی و مفهومی‌ای را که پژوهش از طریق آن‌ها نابرابری‌ها را بازتولید می‌کند، مد نظر قرار دهد. بخش دوم، یعنی ساخت، که شامل بازسازی و ساخت اصیل است، مستلزم مجموعه‌ای مجزا از شیوه‌های آموزشی، از جمله وظایف تبارشناسی مسئله و استخراج مفهومی برای پژوهشگران در حال آموزش است. بازسازی به موضوعات، بیانیه‌های مسئله، نظریه‌ها، مفاهیم و روش‌های از پیش تثبیت‌شده می‌پردازد، در حالی که ساخت اصیل، در کنار سایر موارد، نیازمند نوآوری نظری و مفهومی و کثرت‌گرایی روش‌شناختی در استدلال، از جمله پژوهش مبتنی بر هنر و داستان‌پردازی بومی است. ما استدلال می‌کنیم که بازسازی و ساخت اصیل در برنامه درسی از بازسازی خود نهاد دانشگاه جدایی‌ناپذیر است. افزون بر این، برای تأثیرگذاری بر آموزش، تعهدات استعمارزدایانه باید به طور صریح در مشارکت‌های دانشگاهی، سیاست‌های بین‌المللی‌سازی و توافق‌نامه‌های آموزشی فراملی نوشته شود.

The call for papers for the 2025 PESA conference referenced our ‘increasingly pluralistic, post-truth, post-reality and divided world’ and the ‘existential problems’ that we face—noting climate change, AI, populism and the decline in ethical and reasoned discourse. The assumption contained in the call was that equipping young people with the ability to engage in reasoned deliberation is more pressing than ever before. And certainly, educating for critical thinking—thoughtfulness, coherence, rationality—is often held up as a silver bullet to heal our seemingly ailing and divided world. Perhaps rightly so. But here, I apply some critical thinking to the claim. Drawing on many years of involvement in teaching philosophy and ethics at the tertiary level, I reflect on what teaching critical thinking skills can, and cannot, achieve. I question the pervasive ‘crisis’ framing in education, suggesting that constant existential rhetoric can leave students anxious and less resilient and I argue for some guiding principles: teach students how to think, not what to think; and guard against ideological narrowing, ensuring critical thinking is genuinely open to diverse perspectives, including those that make us uncomfortable. Rather than a cure-all, critical thinking should be taught as a discipline grounded in humility, charity, and the courage to engage with difference. Its power lies not in solving every societal problem, but in equipping students to reason together in good faith—even when the stakes are existential.

در فراخوان ارسال مقالات برای کنفرانس PESA سال ۲۰۲۵ به «جهان فزاینده چندگرایانه، پساحقیقت، پساواقعیت و تقسیم‌شده» و «مسائل وجودی» که با آن‌ها مواجه هستیم اشاره شده است—از جمله تغییرات اقلیمی، هوش مصنوعی، پوپولیسم و افول گفتمان اخلاقی و عقلانی. فرض نهفته در این فراخوان آن است که تجهیز جوانان به توانایی مشارکت در بحث‌های عقلانی بیش از هر زمان دیگری ضروری است. بی‌تردید، آموزش برای تفکر انتقادی—اندیشمندی، انسجام، عقلانیت—اغلب به عنوان راه‌حلی معجزه‌آسا برای درمان جهان بیمار و تقسیم‌شده ما مطرح می‌شود. شاید به‌درستی چنین باشد. اما در اینجا، من خود این ادعا را با رویکردی انتقادی بررسی می‌کنم. با تکیه بر سال‌ها تجربه در تدریس فلسفه و اخلاق در سطح آموزش عالی، تأمل می‌کنم که آموزش مهارت‌های تفکر انتقادی چه می‌تواند و چه نمی‌تواند انجام دهد. من چارچوب فراگیر «بحران» در آموزش را به چالش می‌کشم و پیشنهاد می‌کنم که خطابه‌های مداوم وجودی می‌تواند دانشجویان را مضطرب و کم‌تاب‌آور کند و برای برخی اصول راهنما استدلال می‌کنم: به دانشجویان بیاموزیم چگونه فکر کنند، نه اینکه چه فکر کنند؛ و از تنگ‌نظری ایدئولوژیک پرهیز کنیم تا تفکر انتقادی واقعاً به دیدگاه‌های متنوع، حتی آن‌هایی که ما را ناراحت می‌کنند، گشوده باشد. تفکر انتقادی نباید به عنوان درمانی همه‌جانبه تلقی شود، بلکه باید به عنوان دانشی مبتنی بر فروتنی، خیرخواهی و شجاعت برای مواجهه با تفاوت‌ها آموزش داده شود. قدرت آن نه در حل همه مشکلات اجتماعی، بلکه در توانمندسازی دانشجویان برای استدلال مشترک با حسن نیت—even when the stakes are existential—نهفته است.